Σκέψεις μιας νεράιδας με μαύρη διάθεση..

I trust anything that I have said...

2012-01-22T05:51:00.004+03:00

Σε κάποια φάση της ζωής σου, κάνεις πράγματα, που υπό άλλες συνθήκες δε θα έκανες, δε θα ενέκρινες και φυσικά δε θα δεχόσουν να συμβούν σε σένα. Στην αρχή, απλά προσπαθείς να δικαιολογήσεις τις πράξεις σου, πρώτα και κύρια στον ίδιο σου τον εαυτό -αυτός δεν είναι συνήθως και ο πιο αυστηρός κριτής;- και μετά απλά σηκώνεις τα χέρια ψηλά, εγκαταλείπεις την προσπάθεια, κι απλά κλείνεις τους διαύλους επικοινωνίας ανάμεσα στο τμήμα του εγκεφάλου που ελέγχει την αίσθηση του καλού και του κακού, και σε εκείνο που ελέγχει τις πράξεις σου, κι είσαι για λίγο χαρούμενος και ήρεμος. Μερικές φορές, όμως, είναι πιο δύσκολο, και βρίσκεσαι αντιμέτωπος με τις συνέπειες που βλέπεις να έρχονται κατά πάνω σου σαν τρένα...

When you wake up in the morning

I'm still sleeping by your side

Last night's sweetness drifts from your fingers

Sweetness lingers and we must hide..

Καθημερινές ιστορίες οικονομικής τρέλας

2012-01-11T23:55:00.000+03:00

Όταν φτάνεις στο σημείο να θεωρείς ότι είναι περισσότερο προς το συμφέρον σου να είσαι άνεργος, από το να προσπαθείς να συντηρήσεις την επιχείρηση που επί χρόνια ήταν ο τόπος εργασίας σου, ο τρόπος να ταΐσεις τα παιδιά σου, και να πληρώσεις το ενοίκιό σου, γιατί πολύ απλά σου στερεί χρήματα τα οποία θα μπορούσες να αξιοποιήσεις αλλιώς, τότε βλέπεις πως κάτι δεν πάει με το επικρατούν οικονομικό σύστημα...

Όταν οι τράπεζες φτάνουν στο σημείο να σε παίρνουν τηλέφωνο στο κινητό, για να σου υπενθυμίσουν ότι χρωστάς 0.06 €, τα οποία προέκυψαν από στρογγυλοποίηση στο ταμείο, την τελευταία φορά που πήγες να πληρώσεις, με αποτέλεσμα τελικά να χρεώνονται περισσότερο προσπαθώντας να τα πάρουν, συνειδητοποιείς πως κάπου στο δρόμο χάθηκε αυτό που λέμε κοινή λογική...

Όταν φτάνεις στο σημείο να πεις "δε γαμιέται" και να παραιτείσαι από την διεκδίκηση των δεδουλευμένων ή της αποζημίωσης που δικαιούσαι, όταν απολύεσαι μετά από 20 χρόνια δουλειάς, γιατί δεν αντέχεις άλλο την κοροϊδία, την ειρωνεία και τον εκφοβισμό, από μεριάς της πρώην εργοδοσίας σου, δεν μπορείς παρά να απορείς που σκατά πήγαν οι έννοιες της δικαιοσύνης, του κοινωνικού κράτους, του φιλότιμου...

Το αυτονόητα και τα δεδομένα

2012-01-08T03:59:00.000+03:00

Κάθε πρωί ξυπνάς, νιώθοντας την ηρεμία που σου προσφέρει η ψευδαίσθηση πως στη ζωή σου υπάρχουν σταθερές -άνθρωποι, καταστάσεις, επιλογές. Νομίζεις πως κάτω από τα πόδια σου υπάρχει ανά πάσα στιγμή το τεντωμένο δίχτυ ασφαλείας, που επί χρόνια έπλεκες συνειδητά με νήματα από συμβιβασμούς, αθετημένες υποσχέσεις, απογοητεύσεις.
Κάθε βράδυ πέφτεις για ύπνο, γνωρίζοντας εκ νέου, πως τίποτα δεν είναι αυτονόητο και δεδομένο, πως όλα αλλάζουν. Ξενερώνεις, απελπίζεσαι, θυμώνεις, πονάς, κλαις, όμως ξέρεις πως την επόμενη μέρα θα τα κάνεις όλα από την αρχή. Γιατί.. αυτό ξέρεις, κι αυτό μόνο μπορείς. Γλείφεις τις πληγές σου κι ελπίζεις ότι το δίχτυ θα είναι εκεί την επόμενη φορά που θα το χρειαστείς. Τώρα δε θα πρέπει να είναι λίγο πιο ανθεκτικό;
Κι ακόμα κάπου μέσα σου άδικα ελπίζεις, πως την επόμενη φορά όλα θα είναι διαφορετικά, και θα μπορέσεις επιτέλους να πάρεις μια βαθιά ανάσα και να πεις "εδώ είμαστε".

That awkward moment...

2011-12-31T04:14:00.001+03:00

... που κάποιος σου λέει πως του λείπεις κι απαντάς αυθόρμητα "κι εμένα", θυμάσαι ότι την προηγούμενη μέρα ήσασταν μαζί, και προσθέτεις στο τέλος ένα "λίγο", μπας και το σώσεις...

Φώτα, στέφανα, κουφέτα, action!

2011-12-27T22:53:00.002+03:00

Αυτό που παρατήρησα φέτος τα Χριστούγεννα είναι ότι κάτι δεν πάει καλά με τον κοσμο που είναι στην ηλικία μου (βάζω κι ένα +/- 2 για να καλύψω όλες τις περιπτώσεις που έχω στο μυαλό μου). Αρραβωνιάζονται, παντρεύονται και γκαστρώνονται όλοι μαζικά! Την πρώτη φορά είπα "δε γαμιέται, μια είναι" αλλά όταν το φαινόμενο πήρε διαστάσεις επιδημίας, άρχισα να αναρωτιέμαι αν εγώ είμαι καθυστερημένη για την ηλικία μου, που δε σκέφτομαι νυφικά και παιδιά και κουμπάρους, ή αν μας ρίχνουν κάτι στο νερό... Μωρέ λες να είναι αλήθεια όλα αυτά για τα chemtrails;
Ακόμα κι αν έχεις τελειώσει τη σχολή σου στα 22, και έχεις σχέση χρόοοοονια πολλά, και νιώθεις καλά.. Είσαι στα 24 σου έτοιμη να κλείσεις σα γυναίκα; Δε θες να φλερτάρεις, να βγεις, να πηδηχτείς με άλλους, ρε αδερφέ, θεωρητικά τουλάχιστον, για όλη την υπόλοιπη ζωή σου (κανείς δεν παντρεύεται με την προοπτική ότι σε ένα χρόνο θα ξεκατινιάζονται για το πλυντήριο πιάτων); Είσαι έτοιμος να αφήσεις τα σχέδια για ταξίδια και τρέλες, για να περάσεις το εκπληκτικό σου DNA στις επόμενες γενιές μια ώρα αρχύτερα; Και οκ, καταλαβαίνω ότι υπάρχουν άνθρωποι που από τη μέρα που άρχισαν να καταλαβαίνουν τι παίζει γύρω τους ετοιμάζονται για τη "μεγάλη μέρα" που θα ενωθούν με το άλλο τους μισό ενώπιον θεού και ανθρώπων, αλλά πόσοι είναι αυτοί;
Και μετά σκέφτομαι λίγο περισσότερο, κι αναρωτιέμαι σε ποιό βαθμό έπαιξε ρόλο στην απόφαση αυτή η Mercedes που οδηγεί ο λεγάμενος, ή το ταξίδι στο Παρίσι που της έκανε δώρο στα γενέθλιά της, και δε θέλω να ζω σ'αυτόν τον πλανήτη πια, δε θέλω να πιστέψω ότι -ακόμα και στον ευρύτερο- κοινωνικο μου περίγυρο υπάρχουν άτομα που σκέφτονται έτσι. Ναι, μας έχει επηρεάσει όλους η κρίση, ναι, το να μοιράζονται 2 άτομα το ενοίκιο και τους λογαριασμούς είναι ευκολότερο.. αλλά... παίρνεις τόσο σημαντικές αποφάσεις αποκλειστικά και μόνο μ'αυτό το κριτήριο; Αποφασίζεις να εγκλωβίσεις τον εαυτό σου και να χαραμίσεις τα νιάτα και τη ζωντάνια σου, απλά και μόνο για να νιώθεις ασφάλεια; Κι αν είναι έτσι, υπάρχει και η συγκατοίκηση ρε άνθρωποι!
Ίσως είμαι, όπως πολλές φορές, κυνική και αυστηρή με τον κοσμο γύρω μου, κι ίσως μου λείπουν πληροφορίες για τη δυναμική στα ζευγάρια που έχω στο νου μου, αλλά... συγχωρήστε με που δε μπορώ να πιστέψω πως ξαφνικά βρήκαν όλοι το ταίρι τους, ξέρω πια πως στις σχέσεις τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται..

Ζαχαροπλαστική τέλος!

2011-12-19T21:33:00.002+03:00

Τη στιγμή που σκανάρεις τη συνταγη για τους -εκπληκτικούς σου- κουραμπιέδες για να τη στείλεις μέσω μειλ σε φίλη σου, για μια στιγμή το μυαλό σου ξεφεύγει από την -ούτως ή άλλως μηχανική- διαδικασία, σκέφτεσαι πως γίνεσαι σαν τη μάνα σου και λες "Μαλάκα.. μεγαλώσαμε!".

Αναβλητικότητα

2011-12-12T19:28:00.000+03:00

Αν με ρωτούσες ποιο είναι το χειρότερο από τα ελαττώματά μου, ίσως να μη σου ανέφερα πρώτη τη μοναδική μου ικανότητα να μην κάνω σήμερα, ό,τι μπορώ να αφήσω για αύριο, κι όμως.. θα έπρεπε. Εδώ και μια βδομάδα περίπου ήξερα ότι σήμερα, στις 11.59 θα έπρεπε να έχω παραδώσει ένα project για τη σχολή, μπας και ξεμπερδέψω κι από κει κάποτε. Στις αρχές τις προηγούμενης βδομάδας βρήκα το βιβλίο, τις σημειώσεις και ότι παλιά project είχα στο σκληρό με το όνομα "ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ" από παλιότερα χρόνια. Ανέβαλλα το διάβασμα για την επόμενη, πήρε περισσότερο χρόνο από όσο περίμενα, συνεχίστηκε και τη μεθεπόμενη. Μια μέρα μετά, εκτύπωσα την εκφώνηση, την κοίταξα, κι έκανα ένα δυο σκίτσα, που υπολόγιζα πως θα με βοηθούσαν στη λύση. Την επόμενη, ασχολήθηκα με το πρώτο κομμάτι, το τελείωσα, κόλλησα στο δεύτερο, το παράτησα. Για δυο μέρες αγνοούσα το γεγονός ότι δεν έχω τελειώσει, χάζευα στον υπολογιστή, έτρεχα στο χωριό για το μνημόσυνο του παππού μου, έπινα καφέδες και ρακόμελα (το ποτό του φετινού χειμώνα, εύκολα). Σήμερα σε κάποιο από τα μικρά διαλείμματα του 15ωρου ύπνου μου, ή σε κάποιο όνειρο, είχα μια ακόμα επιφοίτηση, όμοια τρίγωνα και συστήματα εξισώσεων πηδούσανε στο κεφάλι μου, ξύπνησα και είχα τη λύση (νομίζω). Πήρα μολύβι και χαρτί, έκανα κι άλλα σχέδια, δυνάμεις και τάσεις και νούμερα πήραν πιο συγκεκριμένη μορφή στο κεφάλι μου. ΠΟΙΟΣ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΤΩΡΑ; Όσο για σχέδια σε autocad, ούτε για αστείο... Πριν να ανοίξω το word, έκανα μια βόλτα από την πλατφόρμα ηλεκτρονικής μάθησης της σχολής. ΠΑΡΑΤΑΣΗ 2 ΜΕΡΕΣ! Ευκαιρία για ξεκούραση, πολύ ασχολήθηκα σήμερα. Δε γράφω κι ένα ποστ, γιατί μου γκρινιάζουν κιόλας; Κι όπως θα καταλάβατε, ναι ζω, απλά με το δικό μου, βραδυπόδειο τρόπο :Ρ

Όμορφος Κόσμος

2011-11-24T21:58:00.001+03:00

"Και για πες... πως πάει με το Γ.;"
"Δεν ξέρω.. Δε με νοιάζει, δε ρωτάω. Είμαι καλά και χαρούμενη. Μου φτάνει."

Επί χρόνια ρωτούσα, προσπαθούσα να μάθω τα πάντα, να ελέγξω τα πάντα, και στο τέλος κατέληγα να κλαίω και παθαίνω κρίσεις πανικού, βλέποντας ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ένα από εκείνα τα πράγματα που ποτέ δε μπορείς να ελέγξεις. Έτσι, λοιπόν, απλά θα χαίρομαι τις μικρές στιγμές που μου χαρίζονται, δε θα κάνω ερωτήσεις των οποίων οι απαντήσεις θα ξέρω από πριν ότι δε θα μ'αρέσουν, θα ζω όσο πιο ήρεμα κι απλά μπορώ. Θα περπατάω χαμογελώντας και τραγουδώντας στο δρόμο, θα σηκώνω το τηλέφωνο όταν θα χτυπάει αλλά δε θα περιμένω κλαίγοντας από πάνω του, και καμιά φορά, θα σπρώχνω με τη σκούπα μου κανένα δυο πραγματάκια κάτω από το μαγικό χαλί που εξαφανίζει, έστω και προσωρινά, τα προβλήματα. Θα ξεκινάω για καφέ στα Χανιά και θα καταλήγω να πίνω κρασιά στο Ρέθυμνο, θα λέω 100 φορές καλημέρα, θα γελάω με την κολλητή μου και θα της λέω πως νιώθω ότι ζω σε ταινία και θα σπάω τα νεύρα όλων όσων με ξέρουν μέσα στη μαυρίλα με το σημαντικά χαμηλότερο iq μου και το βλαμμένο χαμόγελο που έχει κολλήσει στη φάτσα μου εδώ και μέρες..

Όμορφος κόσμος είναι όταν ξυπνάς και χαμογελάς...

Φανάρια

2011-11-08T21:28:00.000+03:00

ΚΟΚΚΙΝΟ.

Είχε γείρει το, προστατευμένο από το γκρί σκούφο, κεφάλι του πάνω στον κίτρινο στύλο του φαναριού, εκεί που δίνω συχνά ραντεβού με την παλιότερη παιδική μου φίλη. Στην άκρη του οπτικού μου πεδίου, το ποδήλατο πάνω στη στέκα, έτοιμο σχεδόν να φύγει.. σε αντίθεση μ'εμάς. Το μυαλό μου, λειτουργώντας πάλι σαν φωτογραφική μηχανή, κράτάει την εικόνα απαράλλακτη. Τα κόκκινα γένια, τονισμένα για άλλη μια φορά από το κόκκινο στο μπουφάν. Το στραβό χαμογελάκι, γεμάτο με κάτι ανάμεσα σε πρόκληση και ειρωνεία. Τα μάτια, καρφωμένα στα δικά μου, ακόμα κι όταν κοιτούσα δεξιά κι αριστερά, τάχα περιμένοντας το απέναντι φανάρι να μου δώσει την άδεια να περάσω το δρόμο. Τα γυαλιά είχαν γλιστρήσει πάλι πάνω στη μύτη του. Ήταν στ'αλήθεια στραβή; Η στάση του απλά μου φώναζε να απλώσω το χέρι να του χαϊδέψω το μάγουλο, να τον πλησιάσω και να τον φιλήσω για άλλη μια φορά, απλά και μόνο για να διώξω το αυτάρεσκο χαμόγελο από τη φάτσα του. Με θέλει όπως κι εγώ, το ξέρω. Το μυαλό μου να μου δίνει διαταγές να κρατήσω τα χέρια στις τσέπες του μπουφάν. Το κρύο έδινε πάντα μια καλή δικαιολογία.

ΠΡΑΣΙΝΟ.

Πόση ώρα κράτησε η αναμονή; Να το αφήσω να γίνει κόκκινο για άλλη μια φορά, να επιμηκύνω το χρόνο που κάθε φορά δανείζομαι από κάποια άλλη; Πλησιάζω. Τα μάτια μου στα δικά του. Τα δάχτυλά μου πάνω από τα δικά του, χαμογελάω πονηρά. Λίγο, τόσο λίγο, για να νιώσω πάλι την ανατριχίλα από την επαφή. Πετάω απλά ένα "γειά" και κάνω μεταβολή. Κράτησε άραγε όλο αυτό ένα δευτερόλεπτο; Τα μάτια του στην πλάτη μου κοντεύουν να ανοίξουν τρύπα, το νιώθω. Δε θα κοιτάξω πίσω. Δε θα τον δω ακουμπισμένο στο φανάρι να με κοιτάει καθώς φεύγω. Δε θα νιώσω σα να παίζω σε ταινία.

Ένα φανάρι, δύο φανάρια, πράσινα στη σειρά. Το τρίτο κόκκινο. Γυρνώντας το κεφάλι, τον βλέπω ακόμα εκεί, να περιμένει. Πάλι έχασα, γαμώτο. Πάει στο ποδήλατο. Ανοίγει το στόμα του να πει κάτι, και ξέρω από πριν πως θα φωνάξει απλά ένα "γειά"...

Remember, remember the 5th of November...

2011-11-05T20:10:00.000+03:00

"People should not be afraid of their governments. Governments should be afraid of their people."
V

Χωρίς πυροτεχνήματα, με ανασφάλεια και φόβο για το αύριο, σήμερα ίσως πιο επίκαιρο από ποτέ;

Οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η αγάπη μένει / Γιατί πάντα το πάθος να μοιάζει με λάθος / Γενέθλιο ποστ

2011-11-03T13:39:00.001+03:00

Ρακόμελα. Σήμερα έχω δίκιο και νικάω. "Αυτά να τα κάνεις στη γκόμενά σου". Φαντάροι. Σπηλιές. Μηνύματα που δεν έρχονται. Ρακόμελα. Φίλοι. Μια νεράιδα με σώμα από χαλκό κρεμασμένη στο λαιμό μου. Τούρτα. Ευχές. Αγκαλιές. Χαμόγελα. Καινούρια σχέδια για ταξίδια που δε θα γίνουν ποτέ. Κι αν γίνουν; Κλάματα. Βότκα. Βλέμματα. Κρυμμένα νοήματα. Τύψεις. Μπύρες. Η μουσική μου. "Ξέρεις πώς το λένε αυτό; Πάθος". Αλλαγή του πρωτοκόλλου, μήπως έρχονται τελικά; Η αγάπη δε χάνεται. Χορός. "Μη φωνάξεις". Μονόδρομος. Ανοιχτό παράθυρο. Hangover. "Woman, πάααλι σκατά τα κάναμε, χαχα.". Στον έξω κόσμο γίνεται χαμός. Στον μέσα... ακόμα περισσότερο. Χρόνια μου πολλά!

Συγκινήσεις

2011-10-26T15:49:00.001+03:00

Με την τσίμπλα στο μάτι, δεν καταλαβαίνεις τι είναι ο τεράστιος φάκελος πάνω στον πάγκο της κουζίνας, κι έτσι τον αγνοείς. Δεν παίρνεις και συχνά γράμματα, η αλήθεια είναι. Δεν περιμένεις και τίποτα. Πας στο μπάνιο, βάζεις φακούς, κι επιστρέφεις σα ζόμπι, ψάχνοντας καφέ, όταν το μάτι σου βλέπει την κορονίτσα πάνω από το "ROYAL MAIL" και λες "ωπ! ΑΓΓΛΙΑ!". Τα σκατογραμματάκια που σχηματίζουν με κεφαλαία το όνομά σου τα ξέρεις, κι έχεις χρόνια να τα δεις, αλλά δε μπορείς να τα ξεχάσεις. Έχεις ακόμα το κλεμμένο ραβασάκι, τη λίστα με τα cd που έπρεπε να φέρει από την Αθήνα. Στο πίσω μέρος του φακέλου, το όνομά του. Αυτού που χαζεύεις τις 200 φορές που μπαίνεις σαν καλή creepy stalking ex στο προφίλ του στο facebook, αυτό που όποτε βλέπεις στα μειλ χαζεύεις από τη χαρά σου, αυτό με το οποίο ανάβει το πρόσωπό σου μετά από την οθόνη του κινητού. Κι ας έχει περάσει πια πάνω από χρόνος. Ρωτάς. "Καλά ρε μάνα πόσο δύσκολο σου ήταν να μου το πεις;" Κι απλά σε στραβοκοιτάει. Δε θα ξεχάσει πως ήσουνα πέρυσι εξ'αιτίας του, δε θα τον συγχωρήσει. Τώρα τον τιμωρεί έτσι...
Παίρνεις το φάκελο στα χέρια σου, και ξέρεις τι έχει μέσα. Τον ανοίγεις προσεκτικά, έτσι για να το επιβεβαιώσεις και τρέχεις να πάρεις τηλέφωνο να πεις ευχαριστώ, συγκινημένη σα μάνα που το παιδί της τη φώναξε πρώτη φορά "μαμά". Σηκώνει το τηλέφωνο κι είσαι τρελή και ασυνάρτητη σαν πάντα, θέλει να το κλείσει για να μην πληρώνεις κλήσεις στην Αγγλία κι εσύ θες απλά να σπάσεις το κινητό στον τοίχο, σαν να ήταν δικό του λάθος. Συνειδητοποιείς ότι έχεις άπειρο καιρό ν'ακούσεις τη φωνή του... Στο τέλος το κλείνεις.
Περνάς το εξώφυλλο, το abstract, τα περιεχόμενα... αλλά τα διαβάζεις όλα. Και φτάνεις στις ευχαριστίες... Ο καθηγητής του, οι γονείς του, οι φίλοι του... κι εσύ.
"Finally, i would like to thank the person who supported me more than anyone else, Black Fairy. Thank you for always being there for me, to give me strength and hope and making me believe in me"
Και κλααααααααάμα η κυρία. Σαν το μωρό. Με τις ώρες.
Και να μην το 'ξερα; Το 'ξερα.

Λογικά άλματα

2011-10-12T02:55:00.003+03:00

Αν βάλεις ένα μπολ με νερό στην κατάψυξη και παγώσει, δεν είναι αυτόματα σαν να επαναφέρεις ένα από τα, λόγω κλιματικής αλλαγής, λιωμένα κομμάτια πάγου σε κάποιον απ'τους πόλους. Ακόμα κι αν το κάνουν 6 δισεκατομμύρια άνθρωποι μαζί, δε γίνεται. Απλά όχι.

Αν ξέρεις έναν άνθρωπο που έπεσε με το αυτοκίνητο από ένα γκρεμό και στην κάθοδο πήρε 15 τούμπες, αλλά παρ'όλα αυτά, όταν τελικά προσγειώθηκε, απλά άνοιξε την πόρτα και βγήκε έξω σώος και αβλαβής, δε σημαίνει ότι αν πέσεις κι εσύ από το γκρεμό θα βγεις ολόκληρος, άθικτος και ζωντανός. Απλά όχι.

Το γεγονός ότι εσύ θα είσαι καλός άνθρωπος, και θα φερθείς σε κάποιον, όπως θα ήθελες να σου φερθούν σε αντίστοιχη περίπτωση, δε σημαίνει ότι θα το καταφέρεις κιόλας. Είτε καλός είσαι, είτε κακός, ο κόσμος είναι μαλάκας, το πτηνό θα πάρεις. Δε θα καταφέρεις τίποτα. Απλά όχι.

Το κάρμα είναι μια μούφα και μισή. Και δεν εξισορροπείται. Αν σκοτώσεις άνθρωπο (σκύλο, κατσίκα, κότα), έστω και κατά λάθος, όσα δέντρα κι αν φυτέψεις, όσες θαλάσσιες χελώνες και να σώσεις από δίχτυα, όσα ψάρια και να ρίξεις μέσα στη θάλασσα αφού τα έχουν ψαρέψει, και πάλι στο διάολο θα πας. Κι αν όχι με τον τρόπο που το εννοεί η κάθε άκυρη θρησκεία, πολύ απλά με την ενεργοποίηση του εσωτερικού μηχανισμού που λέγεται "τύψεις". Απλά όχι λέμε.

ΥΓ: Επειδή είσαι φανατική αναγνώστρια, κι ίσως και να το μισοπεριμένεις, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΞΑΝΘΙΑ! :Ρ

Περί bimbos και άλλων δαιμονίων

2011-10-03T11:07:00.000+03:00

Προειδοποίηση:

Είμαι κακιά και προκατειλημμένη. Αν είσαι bimbo, αν η γκόμενά σου είναι μια από αυτές, ή αν απλά τις συμπαθείς

ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΤΩΡΑ!

Κι εκεί, που ελλείψει σχολής και δουλειάς, έχω τελειώσει ολάκερο το Song of Ice and Fire, έχω δει τις μισές από τις άπειρες αηδίες που κυκλοφορούν στα σινεμά κατά καιρούς, έχω ξαναπιάσει σειρές δεινοσαύρους, όπως το Grey's Anatomy (γιατί άνθρωπε;), έχω αρχίσει να διαβάζω ρευστομηχανική για ψυχαγωγία κλπ κλπ, μπαίνει ο Σ. στο msn. Ξέροντας ότι πιο μετά θα ανέβαινε με τους άλλους για ταινία στου Λ., εξασκήθηκα -ντρέπομαι που το λέω, αλήθεια, αλλά είναι χρήσιμο- στη γυναικεία τέχνη του να πείθεις έναν άντρα ότι αυτό που θες είναι δική του ιδέα, γιατί βαριόμουνα και να οδηγήσω, και βρέθηκα με άλλους 4-5 μαντραχαλάδες και την κολλητή μου να προσπαθούμε άδικα να στριμωχτούμε όλοι σε ένα διπλό κρεβάτι, με τέτοιο τρόπο, που να βλέπουμε όλοι και να μην πιαστεί κανείς (do not try this at home!).
Κάπου εκεί, λοιπόν, σκάει ο -αντιπαθέστατος και κλασικός χανιώτης- φίλος φίλου φίλου φίλου με την κοπέλα του. Σκορπίστηκε η παρ'ολίγον παρτούζα, τα αρσενικά κολλήσανε τις μούρες τους στην οθόνη βλέποντας το διαιτητή που έκανε τάκλιν στον ποδοσφαιριστή, κι έτσι έμεινα εγώ με τη Ν., να πρέπει να κάνουμε παρέα στην κοπέλα του άλλου. Κοιτώντας την από μακριά, δεν μπορούσες παρά να παραδεχτείς ότι είναι ένα εντυπωσιακό δείγμα γυναίκας. Όσο πλησίαζε, όμως, με το σχεδόν άσπρο βαμμένο και ισιωμένο μέχρι αηδίας μαλλί της να ανεμίζει και τα μακριά νύχια της να στραφταλίζουν από μακριά, ο ήχος από τα 12ποντα τακούνια της σου χάλαγε την ψευδαίσθηση. Δεν μπορούσες να αγνοήσεις ότι, κάτω από το σχεδόν επαγγελματικό της μακιγιάζ, τα μάτια της είχαν τη λάμψη του βλέμματος μιας αγελάδας.
"Δε γαμιέται, μπορεί να κάνω λάθος", σκέφτηκα ενώ ένιωθα ένα κύμα καλοσύνης να φεύγει από μέσα μου και να φωτίζει το δωμάτιο, "κάτσε να της μιλήσω". Και τότε θυμήθηκα γιατί επί χρόνια προσπαθώ να γίνω ο πιο κακιασμένος άνθρωπος του κόσμου. Στην ερώτηση μου για το αν σπουδάζει κάτι και τί, η απάντηση ήταν παπαρολόγος μηχανικός. "Είδες κακιά που δεν είναι εντελώς ηλίθια; Έχει περάσει πολυτεχνείο" σκέφτηκα, ταυτόχρονα με τη Ν, όπως μαρτυρούσε η επίκτητη εκ της υπερβολικής συναναστροφής τηλεπάθειά μας. Λίγο χαζοχαρούμενο μπλαμπλαμπλα αργότερα, το μυστήριο εξιχνιάστηκε. Παπαρολόγος από ΤΕΙ. Απ'αυτούς που χώνουν το μηχανικός δίπλα χωρίς να τους έχουν βγει τα μάτια για να μπουν, και κυρίως για να βγουν από μια πολυτεχνική σχολή; Τέτοια, λοιπόν. "Άρα είσαι σκέτη παπαρολόγος, όχι μηχανικός." Λέω εγώ, μια και η καλοσύνη είχε στερέψει από μέσα μου με το πρώτο κύμα που εξαπέλυσα στο περιβάλλον. "Όχι, όχι, μηχανικός είμαι." "Αφού έχεις περάσει σε ΤΕΙ. Δεν είσαι μηχανικός!" Το δολοφονικό βλέμμα της Ν. καίει το πρόσωπό μου από τη μεριά του καλού μου προφίλ, και πάνω που ετοιμαζόμουν να τη ρωτήσω αν ετοιμάζει τα χαρτιά της για το ΤΕΕ μια και τελειώνει ΣΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΕΤΟΣ, χώθηκε για να τη σώσει από το τοξικό και διαβρωτικό μου δηλητήριο που έχει προκαλέσει ανυπολόγιστες υλικές ζημιές σε καναπέδες, κρεβάτια, πεζοδρόμια κλπ.
Η κουβέντα, ομολογουμένως, σταμάτησε λίγο απότομα. Κι όποτε πήγαινε να ξεκινήσει, απλά ξανακολλούσε... Την αγνοήσαμε, λοιπόν, επιδεικτικά (η μήπως επι-δηκτικά;), και πιάσαμε την κουβέντα μεταξύ μας, μέχρι να την πάρει αγκαζέ ο καλός της και να την απομακρύνει από κοντά μας. Α! Και από τον τερατώδη (ύψους 30 εκατοστών περίπου) απειλητικό (παίζει και να μην έχω δει πιο φιλικό σκυλί τα τελευταία χρόνια) σκύλο του οικοδεσπότη μας! Να 'ταν η απελπισία στο βλέμμα της; Να 'ταν ο φόβος ότι δε θα του κάτσει το βράδυ; Ποιός μπορεί στ'αλήθεια να πει; Κι όλα αυτά, ενώ πριν να έρθουν, έχουμε λάβει σαφείς οδηγίες, για πλευρές του φίλου της τις οποίες καλό θα ήταν να μην αποκαλύψουμε, ούτε καταλάθος. Ταράζονται πιο εύκολα από τις υπόλοιπες τα εύθραυστα κοριτσάκια με τις γόβες, φαίνεται.
Και κάπως έτσι έμεινα εγώ, στην προσπάθειά μου να μην πεθάνω από τη μαλακία που βλέπαμε, να φιλοσοφώ.. Καλώς ή κακώς η πόλη μας είναι γεμάτη από τα κοριτσάκια που προσπαθούν απελπιστικά πολύ να δείχνουν εύθραυστες, ναζιάρες και όμορφες (αν και η συγκεκριμένη ήταν εισαγόμενη), κι έτσι μου έχουν δοθεί πάμπολλες ευκαιρίες να τις παρακολουθήσω. Κι άστες αυτές.. Το cosmopolitan τις έχει πείσει πως συμπεριφερόμενες και παρουσιάζοντας έτσι τον εαυτό τους, θα βρουν έναν καλό γαμπρό, και πολλές τα καταφέρνουν κιόλας! Αυτοί που τις κυκλοφορούν και τις πηδάνε και περνάνε χρόνο μαζί τους, που πολλές φορές είναι άνθρωποι σαν εσάς κι εμένα, λίγο πιο νορμάλ, λίγο πιο κάφροι, δεν κουράζονται κάποια στιγμή από την τραγικότητα της έλλειψης οποιασδήποτε ουσιαστικής επικοινωνίας στα πλαίσια της σχέσης τους;

Take me or leave me..

2011-10-01T03:11:00.000+03:00

Ήξερα πάντα πως -αντικειμενικά- ποτέ δε θα είμαι ούτε η πιο ενδιαφέρουσα, ούτε η πιο έξυπνη, ούτε η πιο όμορφη γυναίκα που θα γνώριζε κάποιος στη ζωή του. Έγιναν και πράγματα που μ' έκαναν να νιώθω ακόμα πιο μικρή, αδύναμη, ανύπαρκτη... "αόρατη" μου το 'παν πρόσφατα. Έφτασα να σιχαίνομαι τον εαυτό μου. Ήμουν ένα σπασμένο πληγωμένο πλάσμα, ανίκανο να αγαπήσει όλα όσα περιβαλλόταν απ' το δέρμα του, κι όσα ήταν πάνω κι έξω απ'αυτό, κι αποτελούσαν την ουσία μου. Καλώς ή κακώς, όμως, συμβαίνουν κι άλλα πράγματα, και το μυαλό σου αρχίζει να παίρνει ανάποδες στροφές, βλέπεις τον κόσμο μέσα από ένα διαφορετικό πρίσμα. Ξέρω πια ποια είμαι, τι μπορώ. Νομίζω.. πως ξέρω και τι θέλω, και πως να το αποκτήσω. Ίσως, να πιστεύω ότι είμαι καλύτερη απ'ότι είμαι στ'αλήθεια, όπως μου είχε συμβεί και παλιά. Ξέρεις κάτι; Δε με πειράζει. Ας είναι. Όποιος με γουστάρει έτσι, καλώς. Ό,τι και να μου πεις, ό,τι και να κάνεις, είμαι αυτή που είμαι. Δεν αλλάζω ποτέ ξανά για κανέναν που δε θα είναι εγώ. Κι αν δεν το πρόσεξες, η πόρτα είναι από κεί...

Good luck escaping your emotions..

2011-09-27T02:10:00.003+03:00

Ένα χέρι απλώνεται και κάνει να αγγίξει το δικό σου. Πας να τραβηχτείς, και δεν προλαβαίνεις να αποφύγεις την εισβολή στον προσωπικό σου χώρο. Φεύγεις, τρέχοντας σχεδόν, κι όμως η ανατριχίλα μένει.. Και η ερώτηση γεννιέται και γυρίζει βασανιστικά στο μυαλό σου; Από το φόβο της πιθανότητας του καινούριου και των όσων αυτό επιφυλάσσει ή από τη χαρά της αναπάντεχης επαφής;

Οι κανόνες του καλού αλκοολικού

2011-09-15T14:23:00.002+03:00

Λίγα, ομολογουμένως, χρόνια ποτισμένα με μεγάλες ποσότητες αλκοόλ, και η παρέα με μεγαλύτερους και καλύτερους πότες από μένα, με έχει οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι, για να μην ξυπνήσεις την επόμενη μέρα ΣΚΑΤΑ!, πρέπει να έχεις στο μυαλό σου 3 απλά πράγματα:

Όσο πίνεις, ότι κι αν πίνεις, το συνοδεύεις με τεράστιες ποσότητες νερού. Μειώνει και τη χωρητικότητά σου σε αλκοολούχα, και τη συγκέντρωσή τους στο στομάχι σου. Και μην ξεχνάς, σε κάνει να κατουράς πιο πολύ, κι έτσι να αποβάλλεις όποιο από τα ζουμιά του διαόλου και να πίνεις.
Δεν μπερδεύουμε όσο μπορούμε τα ποτά. Εάν, ωστόσο, για τον α, β, γ λόγο δεν μπορείς να το αποφύγεις, δεν πίνεις ποτέ ζυμωμένα (βλέπε μπύρα) με αποσταγμένα (ουίσκι, βότκα κλπ). Και όμως, όποιος το σκέφτηκε είχε αφιερώσει χρόνο στο να κάνει έρευνα πάνω στο θέμα, έχει δίκιο.
Όταν είσαι ένας κούτσικος άνθρωπος, όπως εγώ, μην πίνεις ΠΟΤΕ παρέα με μη κούτσικους, αρσενικούς, πιο αλκοολικούς από σένα! Το 'χουνε πιο πολύ ρε παιδί μου, ότι και να κάνεις! Αν δε, έχεις και περίοδο, πιες μια μπυρίτσα, και σκάσε.

Αν δεν ακολουθήσεις αυτούς τους 3 απλούς κανόνες, βρίσκεσαι στη φάση που είμαι εγώ τώρα: με ένα πονοκέφαλο από δω ως απέναντι, κι ένα στομάχι που στην ιδέα και μόνο φαγητού ή ποτού, χοροπηδάει, κι όχι από χαρά!

ΜΠΡΑΒΟ ΜΟΥ

Πράσινη ανάπτυξη και πράσινα άλογα

2011-09-11T02:54:00.002+03:00

Και κάπως έτσι, σήμερα, στη ΔΕΘ, ο, μέσα στην αισιοδοξία και στην τρελή χαρά, και φυσικά, εκτός πραγματικότητας, πρωθυπουργός, που πριν τις εκλογές μιλούσε για πράσινη ανάπτυξη, αναφέρθηκε στις έρευνες που γίνονται σε ολόκληρη τη χώρα για αποθέματα ορυκτών καυσίμων, και όχι μόνο. Τώρα που το σκέφτομαι, βέβαια, μάλλον κάποιος δεν του τα έχει πει καλά. Οι ενέργειες που η κυβέρνησή του τόσο καιρό κάνει, για μένα, με τις φτωχές μου γνώσεις οικονομίας, μόνο σε ανάπτυξη δε φέρνουν. Και το γεγονός ότι η σημαία τους είναι πράσινου χρώματος, δεν την κάνει "πράσινη". Για να δούμε σε πόσο καιρό, κάποιος θα τους στερήσει και το δικαίωμα χρήσης του πράσινου χρώματος, μετά και από τα τραγούδια...
Επιστρέφοντας, στην ομιλία του Παπανδρέου, λοιπόν, αναρωτιέμαι, πως το να εξαντλήσεις τους φυσικούς πόρους μιας χώρας σε χρονικό διάστημα 20 ή 50 ή έστω 100 χρόνων, συμβαδίζει με τις υποσχέσεις για πράσινη ανάπτυξη. Για να σωθούν οικονομικά οι 3 γενιές που αυτή τη στιγμή τα έχουν καταφέρει να φέρουν τη χώρα σ'αυτό το χάλι (έλα μη λες ψέματα στον εαυτό σου, όλοι φταίμε σε ένα μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό), θα στερήσουμε από όοοολες τις επόμενες, ορυκτά, και άλλα αγαθά που απαιτούνται εκατομμύρια χρόνια και τεράστιων διαστάσεων φυσικοχημικές διεργασίες για να δημιουργηθούν. Είναι αυτό αειφορικός τρόπος ανάπτυξης; Χάνω κάτι;
Και φυσικά, δε γίνεται να παραβλέψει κανείς το γεγονός ότι οι δικές μας προσπάθειες για να ορθοποδήσουμε εν μέσω οικονομικής κρίσης, θα έχει, μέσω της καύσης πετρελαίου, φυσικού αερίου κλπ, σαν αποτέλεσμα την απελευθέρωση στο περιβάλλον τεραστίων ποσοτήτων ρύπων. Δεν γίνεται, ακόμα, να παραβλέψει κανείς, την δυνητική καταστροφή της μοναδικής σταθερής και ανανεώσιμης μορφής "βαριάς βιομηχανίας", του τουρισμού (μη βρίζεις, οικονομολόγε, ξέρω πως ο τουρισμός δεν είναι βιομηχανία!. τριτογενής τομέας. υπηρεσίες, το ξέρω, οκ;). Μια διαρροή από μια εγκατάσταση άντλησης, σε συνδυασμό με την τρομερή ταχύτητα και υπευθυνότητα με την οποία λειτουργούν οι κρατικοί μηχανισμοί, βλέπε πυρκαγιές, θα έχει πέρα από τις αυτονόητες συνέπειες στο περιβάλλον, σαν αποτέλεσμα την καταστροφή των ακτών που επί χρόνια εκμεταλλευόμαστε, για να εκμεταλλευτούμε οικονομικά τους τουρίστες!
Τέλος, όσοι πιστεύουν ότι είναι αναγκαίο κακό το να πάρουμε τα παραπάνω ρίσκα, αφού θα εξασφαλίσουμε τεράστια, απαραίτητα για την αποπληρωμή του χρέους (ακόμα αναρωτιέμαι, σε ποιόν χρωστάμε;) ποσά από την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου, μάλλον ξεχνάνε ότι οι μελέτες για την εξακρίβωση ύπαρξης επαρκών ποσοτήτων πετρελαίου που να δικαιολογούν το να μπούμε σε κόπο, καθώς και οι εγκαταστάσεις αυτές καθ'αυτές, απαιτούν ανάλογα τεράστιες επενδύσεις, που αυτή τη στιγμή από έλληνες μάλλον δεν είναι δυνατό να γίνουν. Άρα; Άρα ένα μέρος των χρημάτων θα πάει σε ξένουν επενδυτές, τους οποίους σε λίγο καιρό που θα μας περάσει η καύλα θα βρίζουμε ότι εκμεταλλεύονται για ένα κομμάτι ψωμί τον πλούτο του έθνους, και τους εργάτες του. Διαδηλώσεις με βάρκες κάτω από πλατφόρμες εξορυξης; Ουάου, άντε γιατί οι μουσάτοι του ΚΚΕ με τις κόκκινες και τις μαύρες σημαίες έξω από τη βάση της Σούδας έχουν γίνει εδώ και καιρό γραφικοί και βαρετοί.
Χωρίς να θέλω να ευλογήσω τα γένια μου, ή να το παίξω αυθεντία, που προφανέστατα και δεν είμαι, βρίσκω να είναι κρίμα για μια χώρα σαν την Ελλάδα να μη στραφεί στην εκμετάλλευση του ήλιου, του ανέμου και της θάλασσας, που τόσο απλόχερα της έχουν δοθεί, αλλά κοντόφθαλμα και απερίσκεπτα να στραφεί, όπως πάντα, στην εύκολη λύση.
Και του χρόνου...

Donnie Smith Syndrome

2011-09-08T18:12:00.001+03:00

"I used to be smart, but now I'm just stupid."

Quiz Kid Donnie Smith, Magnolia

Εν ολίγοις, ένα μυαλό έχεις, και έχει όρια και αντοχές. Άμα το παραζορίσεις, κάποια στιγμή, χαλάει.

Κι όχι τίποτα άλλο, το χρειάζεσαι και μετά.

H τελευταία μου ανακάλυψη!

2011-08-30T19:59:00.000+03:00

Είναι πιο εύκολο να ερωτευτείς μουσικές, ειδικά αν είναι σαν κι αυτήν..

365

2011-08-27T03:57:00.002+03:00

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια κοπέλα που δεν πίστευε στα "σ'αγαπάω", που δεν πίστευε στο "για πάντα". Μέχρι τη μέρα που στη ζωή της μπήκε ένας ιππότης, τη σήκωσε στη σέλα του μαύρου αλόγου του, και την έπεισε πως η αγάπη είναι αληθινή και υπάρχει, και πως θα ήταν για πάντα μαζί.

Όμως το "πάντα" τελειώνει, και το "σ'αγαπώ" παλιώνει.... Το δικό μου "πάντα" κράτησε 4 χρόνια, περισσότερο από πολλών άλλων.. Και το "σ'αγαπάω" ακόμα να σβήσει.

Ένας χρόνος.

Διάγνωση

2011-08-22T02:54:00.000+03:00

"Συναισθηματική αναπηρία", είπε ο γιατρός, κι όλοι οι μαζεμένοι έξω από το δωμάτιο της εντατικής κοιτούσαν με στόματα ανοιχτά και μάτια τεράστια από την απορία, περιμένοντας να τους εξηγήσει τι θα σήμαινε αυτό για την ασθενή. Πήγα να πάρω καφέ. Ήξερα.

Πάειιιιι!

2011-07-30T06:22:00.002+03:00

Επί χρόνια αστειευόμουνα ότι θα "χάσω" την ταυτότητά μου, γιατί έχω μια αισχρή φωτογραφία από όταν ήμουν 13 ή κάτι τέτοιο, αλλά επειδή είμαστε στην χώρα που μετά την ανακάλυψη των υπολογιστών, των δικτύων και του ίντερνετ, τα επίσημα κρατικά έγγραφα συνεχίζουν να μαζεύονται σε στίβες, να πιάνουν σκόνη και να ταΐζουν ποντίκια, το είχα αποφύγει σαν σωστός και νομοταγής πολίτης.
Σήμερα, λοιπόν, που είχα 1002 άσχετα πράγματα να με βασανίζουν και να με κάνουν να μην μπορώ να κοιμηθώ, την ώρα που στριφογύριζα στο κρεβάτι, μου καρφώθηκε να δω τι κατηγορία είναι το δίπλωμα οδήγησής μου. Ανοίγοντας το πορτοφόλι μου, βρίσκω την απαράδεκτη ταυτότητα, το πάσο, το τρίπτυχο, την κάρτα του ΑΤΜ, της βιβλιοθήκης, ό,τι άχρηστο μπορείς να φανταστείς, αλλά όχι το δίπλωμα! Πανικός!
Δε γαμιέται, λέω, θα είναι σκόρπιο στην τσάντα. ΟΧΙ. Στην άλλη τσάντα που πήρα προχτες που βγήκα; ΟΧΙ. Στο πάτωμα; ΟΧΙ. Μέσα στην άγρια νύχτα ντύνομαι, πάω στο αμάξι, το κάνω άνω κάτω (θα ψάξω και αύριο με το φως βέβαια). ΟΧΙ. Ψάχνω τις τσάντες και το πορτοφόλι μου αλλες 2-3 φορές μήπως δεν είχα δει καλά. ΟΧΙ.
Συμπεραίνουμε, λοιπόν, αγαπητοί φίλοι, ότι μάλλον το όμορφο ροζ χαρτάκι που μου δίνει την ελευθερία να μπαίνω στο μικρό κόκκινο αμαξάκι μου και να αλωνίζω έχει εξαφανιστεί. Θα ρωτήσω κι από δω από κει μπας κι έχει βρεθεί ώς τη Δευτέρα, αλλά υποψιάζομαι ότι άδικα θα μπώ στον κόπο.
Μια και δεν μπορεί να με πάρει για κανένα λόγο ο ύπνος τώρα, έκανα το σχετικό googlαρισμα για να είμαι όσο πιο έτοιμη γίνεται τη Δευτέρα νωρίς νωρίς, και FYI τα απαραίτητα έγγραφα για επανέκδοση διπλώματος είναι τα παρακάτω (αχρείαστα να 'ναι!):

Αίτηση - υπεύθυνη δήλωση (έντυπο Α8)

Φωτοαντίγραφο αστυνομικής ταυτότητας ή διαβατηρίου

Μία πρόσφατη φωτογραφία τύπου διαβατηρίου

Απόδειξη Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας για καταβολή ποσού 30 ευρώ, την πρώτη φορά, και 60 ευρώ τη δεύτερη, τρίτη κλπ., στην περίπτωση απώλειας ή κλοπής της άδειας οδήγησης

Αποδεικτικό Δημοσίου Ταμείου για την είσπραξη παγίου τέλους χαρτοσήμου και εισφορών υπέρ τρίτων, των 9,02 ευρώ

Παράβολο 30 € από Εθνική Τράπεζα για την εκτύπωση

Αίτηση εκτύπωσης άδειας οδήγησης (έντυπο)

Κι είχα 70 ευρώ να κάθονται και δεν ήξερα τι να τα κάνω...........

Τί άλλο θα δουν τα ματάκια μου;

2011-07-24T19:12:00.000+03:00

Σήμερα στο inbox του blog ήρθε το ένα mail με το παρακάτω περιεχόμενο:

buy facebook likes
buy facebook likes cheap
buy facebook page likes

buy facebook likes cheap how to buy facebook likes
buy facebook page likes buy cheap facebook fans

Έλεος πια με το μπουρδέλο;!

Μήπως τελικά να μη μεταναστεύσω;

2011-07-23T16:37:00.000+03:00

Ο έρωτάς μου για τις Σκανδιναβικές χώρες είναι νομίζω πασιφανής, τόσο μέσα απο αυτά που γράφω εδώ μέσα, όσο και από τις συζητήσεις μου με φίλους, αλλά και από την τάση μου να μεταναστεύσω προς τα χιόνια. Εν μέρει, η αγάπη μου αυτή είχε δημιουργηθεί από το γεγονός ότι βρίσκονται χρόνια μπροστά σε θέματα προστασίας του περιβάλλοντος -που είναι και το αντικείμενό μου-, ότι το εκπαιδευτικό τους σύστημα κάνει το δικό μας σκόνη, η δικαιοσύνη τους, αν και τυφλή, βλέπει πολύ καλύτερα από τη δική μας που κουτουλάει στον τοίχο, κλπ κλπ κλπ, αλλά κυρίως, γιατί η κοινωνία εκεί είναι πιο ανοιχτόμυαλη και ανεκτική απέναντι στο -οποιασδήποτε μορφής- διαφορετικό. (Εντάξει είναι και οι ψηλοί, ξανθοί, ανοιχτομάτηδες γκόμενοι, αλλά προσπαθώ να γράψω σοβαρό ποστ.)
Δεν είχα πάρει πολύ χαμπάρι, για να είμαι ειλικρινής, μέχρι χτες το απόγευμα, που είδα μέσα από το fan page που διαχειρίζεται ο ίδιος, το Sivert Hoyem να γράφει: "A huge explosion hit the government buildings in Oslo an hour ago. Talk of more than one blast, many severely wounded and one dead so far, the number is likely to rise. Windows shattered all over downtown Oslo, the explosion could be felt all the way up to our house in St.Hanshaugen, 500 meters away. Possibly a terrorist attack. Totally unreal. This isn't happening in my city.." και η αλήθεια είναι ότι ήθελα πολύ μέσα μου να πιστεύω ότι πρόκειται για έκρηξη αερίου, κι ας ήξερα ότι οι πιθανότητες ήταν μάλλον πολύ μικρές.
Λίγες ώρες μετά, κι ενώ με φρίκη παρακολουθούσα τα της πρώτης επίθεσης, έμαθα για τη δεύτερη, στο νησί Ουτόγια, όπου ένας ακροδεξιός, μεταμφιεσμένος σε αστυνομικό, εισχώρησε σε μια κατασκήνωση της πολιτικής νεολαίας του AUF, σκοτώνοντας άλλα (εως τώρα) 84 άτομα. "Ο δράστης κυνηγούσε επί μία ώρα τα θύματά του και μάλιστα πυροβολούσε από δύο φορές για να βεβαιωθεί πως οι σφαίρες του έβρισκαν στόχο." αναφέρεται στην είδηση στο In.gr και απλά απορώ, ποιός άνθρωπος που θέλει να λέγεται άνθρωπος μπορεί να το κάνει αυτό, ότι πεποιθήσεις και να πρεσβεύει;
Ανεξάρτητα από τη χώρα στην οποία συμβαίνει κάτι τέτοιο, ή τους "λόγους" που μπορεί να είχαν αυτοί που το προκάλεσαν, δε γίνεται να μην απορήσεις.. Αν συμβαίνουν κι εκεί, πως είναι δυνατόν να κατακρίνονται από το εξωτερικό οι διαδηλώσεις και οι -καταδικαστέες αλλά κατανοητες σε ένα βαθμό- βίαιες αντιδράσεις ενός λαού που του λείπει παιδεία, πίστη στη δικαιοσύνη, στους κυβερνώντες και στους θεσμούς, που καταπιέζεται καθημερινά από χίλιες δυο μεριές;

ΥΓ: Αγαπητοί ακροδεξιοί, ξέρω πως δεν είναι πολύ δύσκολο να με βρείτε, κι όλο και σας μπαίνω στη μύτη τώρα τελευταία. Μια παράκληση, λοιπόν. Αν έχετε σκοπό να μου την πέσετε, κάντε το σε μένα, αφήστε τους δικούς μου και τους φίλους μου ήσυχους.

2011-07-14T02:40:00.003+03:00

Θέλω να γεμίσω το αμάξι και να πάω όσο πιο μακριά μπορώ, κι εκεί που θα μείνω -400-500 χιλιόμετρα μακριά;- να το κλειδώσω και να κρυφτώ.Να μην ξέρω και να μη με ξέρει κανείς. Θυμάσαι στο μικρό πρίγκιπα που έλεγε "γνωρίζουμε μονάχα ότι εξημερώνουμε"; ότι εξημερώνουμε το αγαπάμε και κατά συνέπεια του δίνουμε τη δύναμη να μας πληγώσει. Έτσι, εκεί, ανάμεσα στους αγνώστους, θα είμαι χαρούμενη επιτέλους. κανείς δε θα μπορεί να με πληγώσει, ή να με πονέσει, ή να με απογοητεύσει, ούτε να απογοητευτεί από μένα, που όσο και να προσπαθώ δεν καταφέρνω τίποτα. Αναρωτιέμαι καμιά φορά μήπως το αποτέλεσμα είναι αντίστροφα ανάλογο των προσπαθειών που έχεις καταβάλει για να το φτάσεις. Κανείς δε θα βασίζεται σε μένα για χίλια δυο διαφορετικά πράγματα, που μπορεί και να μη μπορώ να καταφέρω, κανείς δε θα μου φορτώνει τις ελλείψεις και τα λάθη και τις αμαρτίες, ούτε τις δικές του, ούτε των άλλων. Θα κλείνω πίσω μου την πόρτα, και όλος ο κόσμος θα είναι πίσω της, και θα ακούω μόνο τις σκέψεις και τις μουσικές μου, και θα νιώθω τόσο ψεύτικα προστατευμένη απ'αυτό το μεγάλο κομμάτι ξύλο. Θα χαίρομαι τη μοναξιά και τη σιωπή. Κάπου στο δρόμο θα έχω σταματήσει, θα έχω κάνει το πρώτο και τελευταίο τσιγάρο, και μαζί με τον καπνό, θα έχω αφήσει πίσω μου το βάρος των τύψεων και των προσδοκιών που κάθονται μία μία στους ώμους μου. Τότε, θα κοιμάμαι ήσυχη τα βράδια, χωρίς να ξυπνάω τρομαγμένη, χωρίς να τρίζω τα δόντια μου, χωρίς να τρέχω στα όνειρά μου. Τα όνειρα και τα θέλω, που είναι πολλά. Αυτό που μου λείπει πια είναι το θάρρος και το θράσσος να τα πραγματοποιήσω, πριν να ξεχαστούν όλα...

Γάτες και ακρίδες

2011-07-13T06:19:00.004+03:00

Τα μικρά σαρκοβόρα, πριν μάθουν να κυνηγάνε, εξασκούνται πρώτα πάνω στα αδέρφια τους, έτσι για πλάκα, και μετά πάνω σε μικρά ανυπεράσπιστα θύματα, συνήθως έντομα και άλλα μαμούνια, απλά για να δουν ποιές τεχνικές δουλεύουν και ποιές όχι, ποιές ταιριάζουν σε κάθε περίπτωση κλπ κλπ. Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, αν δεις ένα οικόσιτο γατάκι να κυνηγάει μια-πρακτικά άχρηστη για κείνο- ακρίδα. Η ίδια τακτική, χρησιμοποιείται μερικές φορές και από τους ανθρώπους...

Φαίνεται ότι κάθε φορά

που θα φεύγουμε από την έλλη

την ώρα που ο ουρανός στο βάθος

θα αρχίζει να ροδίζει,

με τον έναν ή τον άλλον τρόπο

θα ακούμε αυτό...

the eeeend!

2011-07-06T14:24:00.000+03:00

Μπορεί να μην πήγε όσο καλά θα ήθελα, μπορεί να έγινε σούπα το μυαλό μου, μπορεί να είμαι στα πρόθυρα του εγκεφαλικού και της υπερκόπωσης, μπορεί να μην πάρω πτυχίο ούτε του αγίου πούτσου, αλλά χέστηκαααααααα! τελείωσε ρε! τέλος! the end! finito! ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ!

Μπύρες

2011-07-02T04:29:00.001+03:00

Τελικά, ζωή δεν είναι οι μέρες που σαν καλό στρατιωτάκι κάνεις επανάληψη και πέφτεις για ύπνο νωρίς, αλλά οι άλλες, που πίνεις ως τις 4, έχεις δουλειά στις 6, στις 2 γράφεις, και κάπου στο ενδιάμεσο, λες μισομεθυσμένη στον εδώ και χρόνια φίλο σου,που σε πηγαίνει σπίτι, ότι δεν κολλάς σ'αυτή τη χώρα και στη νοοτροπία της, κι ότι κάνεις ό,τι κάνεις για να σηκωθείς να φύγεις όσο πιο γρήγορα μπορείς.

self directed sarcasm

2011-06-26T03:41:00.002+03:00

Σε αναλογία της πολεμικής τακτικής που θέλει την άμυνα να είναι η καλύτερη επίθεση, στις κοινωνικές σχέσεις υπάρχει ο αυτοσαρκασμός.
Στην ουσία δεν είναι τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από την αναγνώριση και το χλευασμό από το ίδιο το άτομο των χαρακτηριστικών ή των συνηθειών του, που μπορεί να προκαλέσουν πειράγματα από τον περίγυρό του. Έχω ακούσει πολλές φορές ότι ο αυτοσαρκασμός είναι στοιχείο των έξυπνων, γεμάτων ακομπλεξάριστο χιούμορ, ανθρώπων που ξέρουν πολύ καλά τον εαυτό τους και έχουν έρθει σε απόλυτη ισορροπία και κατανόηση με το ποιοί και πως πραγματικά είναι.
Σαν άτομο που ξεχειλίζει αυτοσαρκασμό από τα αυτιά, έχω την αίσθηση πως είναι απλά μια άμυνα των ευαίσθητων και ανασφαλών, ένας τρόπος να γλιτώσεις τα χειρότερα. Όταν οι άλλοι δουν ότι ειρωνεύεσαι μόνος σου τον εαυτό σου, θα χάσουν το ενδιαφέρον τους, γιατί θα νομίσουν ότι δεν μπορούν να σε πληγώσουν, και κατά συνέπεια να νοιώσουν αυτοί καλύτερα με τον εαυτο τους, και θα στραφούν σε κάποιο άλλο, δυνητικά πιο αδύναμο "θύμα".
Ο χοντρός που λέει ότι είναι οκ με τα κιλά του και κάνει πλάκα γιαυτά, κρυφά κάνει δίαιτες που ποτέ δεν αποδίδουν, κι ονειρεύεται πως είναι μοντέλο του Dior. Η κοντή που λέει για αρώματα σε μικρά μπουκαλάκια κ ψηλούς που έχουν φτιαχτεί για να την υπηρετούν ισορροπεί για ώρες πάνω σε πανύψηλα, επίπονα τακούνια. Τα παραδείγματα είναι άπειρα.
Την επόμενη φορά που θα καταφύγεις στον αυτοσαρκασμό, κάτσε δυο λεπτάκια κ σκεψου γιατί το κάνατε, και θα με θυμηθείς. Κι ακόμα, την επόμενη φορά που κάποιος θα κοροϊδέψει κάτι πάνω του ή μέσα του, γέλα, αλλά όχι μέχρι υστερίας λέγοντάς του "χαχαχαχα, ναι μαλάκα, δίκιο έχεις, χαχαχα, πωπω δε μπορώ να πάρω ανάσα χαχαχαχα". Ίσως το επόμενο γέλιο να είναι εις βάρος σου.

Nevermind...

2011-06-15T14:43:00.000+03:00

... i'll find someone like you

Χίλιοι λόγοι που ξέρεις ότι κάτι δεν μπορεί ή δεν πρέπει ή δεν έχει νόημα να θες να γίνει. Κι ένας για τον οποίον το θες, που καταφέρνει να υπερισχύσει.

Super (small) size me

2011-06-13T13:30:00.001+03:00

Σηκώνεσαι το πρωί, φτιάχνεις καφέ, ξυρίζεις τα πόδια σου για να πας στη θάλασσα και κάπου στην αναμονή σου προκύπτει ένας τσακωμός με τον αδερφό σου. Για να μην του κοπανήσεις κάτι στο κεφάλι, ντύνεσαι, αρπάς την τσαντούλα σου, και πας μια βόλτα στα μαγαζιά (στα Χανιά το λέμε εμείς εδώ).
Μπαίνεις στο πρώτο, παίρνεις κάτι στο δοκιμαστήριο (σορτσάκι! όσοι με ξέρετε κάντε το σταυρό σας!) και σου είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟ. Ζητάς από την πωλήτρια το μικρότερο. Στο φέρνει. Μεγάλο κι αυτό.. "Συγγνώμη δε βγαίνουν πια πιο μικρά."
Δε γαμιέται, πας στο δίπλα, και στο παραδίπλα. Τα ίδια....... Στο τελευταίο ρούχο που έχεις μαζί σου για να το δοκιμάσεις, βγάζεις το κεφάλι σου έξω και ρωτάς την κοπέλα με φάτσα κουταβιού που έχει 2 μήνες να φάει "Πιο μικρό υπάρχει;". Στην αρνητική απάντηση τα παίρνεις με τους σχεδιαστές και τις εταιρείες και τους γιατρούς που επέβαλλαν να μεγαλώσουν τα νούμερα, αναπολείς τις παλιές καλές μέρες που φορούσες 28 και βγαίνανε ρούχα με το εξωφρενικό νούμερο 25, φουντώνεις πιο πολύ από όσο είχες ήδη, και γυρνάς σπίτι.
Κι έτσι για να φτιαχτείς ακόμα περισσότερο, σου λέει η κολλητή σου γελώντας ότι πρέπει να φας για καμιά βδομάδα για να πας για ψώνια, και η μάνα σου ότι από δω και πέρα θα φοράς μόνο φορέματα..
Ξέρω ότι αυτήν την εποχή έχει πέσει πολύς κόσμος με τα μούτρα στις δίαιτες και τα γυμναστήρια για να βγουν αξιοπρεπώς στην παραλία και τα γνωστά καλοκαιρινά, κι ότι πολλοί με μισούν αυτή τη στιγμή... αλλά ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΚΟΥΤΣΙΚΟΙ! Με τα βρακιά θα κυκλοφορούμε;

Κρίσεις πανικού

2011-06-01T19:02:00.000+03:00

Η μούρη σου μέσα στη χάρτινη σακούλα, το κεφάλι ανάμεσα στα γόνατα
"Όλα θα πάνε καλά."
"Όχι. Είναι τόσα πράγματα λάθος."
"Έκανες ότι μπορούσες. Πάρε ανάσα."
"Αφού προσπάθησα τόσο πολύ.. Θα πάει ένας χρόνος χαμένος."
"Σταμάτα να κλαις. Θα δεις."
"Δε μπορώ."
Το κεφάλι ανάμεσα στα γόνατα. Η μούρη στη σακούλα. Μην ξεχνάς να ανασάνεις.

The secret life of bees

2011-05-29T21:13:00.000+03:00

Τελικά, μερικές φορές το "εδώ δε χωράμε και οι δυο" είναι κάτι παραπάνω από σχήμα λόγου. Όταν γεννιέται μια μικρή μέλισσα - βασίλισσα και ενηλικιωθεί, παίρνει τα μπογαλάκια της και φτιάχνει δική της κυψέλη, αφήνοντας την παλιά στην ησυχία της. Κι όμως, τα μικρά ιπτάμενα μαμουνάκια επιλέγουν από ένστικτο κάτι που οι θεωρητικά εξελιγμένοι άνθρωποι δεν κάνουν συνειδητά.

Nip Tuck

2011-05-27T03:01:00.000+03:00

Μερικές φορές μια πλαστική στη μύτη είναι θέμα καθαρά αισθητικό. Μερικές όχι. Όπως, για παράδειγμα, όταν κουτουλάς την τεράστια μύτη σου δεξιά κι αριστερά και μετά κυκλοφορείς για ώρες με έναν ακόμα μεγαλύτερο πονοκέφαλο. Ώρα να βγουν τα ψαλίδια!!!!!

99%

2011-05-23T00:59:00.000+03:00

Νομίζω πως έχω πει κι άλλες φορές ότι μου τη δίνει η αναμονή. Όσο τίποτα άλλο. Ειδικά όταν εγώ έχω κάνει το 99+2 % αυτών που έπρεπε, και περιμένω το 0.1 από κάποιον άλλο, για να προσθέσω το υπόλοιπο δικό μου 0.9 για να αγγίξω το πολυπόθητο κατοστάρι. Κι είναι σαν να περιμένεις να κατέβει ή να εγκατασταθεί κάτι, και να έχει κολλήσει εδώ και ώωωωωρες στο γαμημένο 99%! Έτσι, εκτός από την αναμονή, μου τη δίνει και η ανευθυνότητα, και η αναισθησία.

Εθνική Ανωριμότητα

2011-05-15T13:01:00.001+03:00

Το πρωτοπήρε το μάτι μου σε κάποια φάση τα ξημερώματα. Κατηγορείται ο Στρος Καν για την απόπειρα βιασμού μιας καμαριέρας στην Νέα Υόρκη.

Η είδηση έκπληξη δε μου προκαλεί, για να είμαι ειλικρινής. ~~Άνθρωποι~~ Άτομα που κατέχουν θέσεις εξουσίας φτιάχνονται και στο σεξ από παιχνίδια δύναμης, και δεν είναι απίθανο σε κάποια φάση να κάνουν κάτι τέτοιο. Ούτε ο πρώτος θα ήταν ούτε ο τελευταίος. Κάποια πράγματα είναι εθιστικά.

Δε λέω ότι το έκανε. Ούτε ότι δεν το έκανε. Δεν το ξέρω και δε με νοιάζει. Τροφή για σκέψη, ωστόσο, προσφέρεται από το γεγονός ότι η συγκεκριμένη είδηση συμπίπτει χρονικά με μια πιθανή υποψηφιότητά του για την Προεδρία της Γαλλίας. Και δεν θα ήταν ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία φορά που τέτοιου είδους σκάνδαλα σκάνε "εντελώς τυχαία" για να γίνει αυτή η πιθανότητα, απιθανότητα (επηρεασμός από το the Good Wife, check!). Είναι και που ο Νικολά, όπως λέει και η μαμά μου, ~~είναι κωλοπαιδαράς~~ δεν είναι και το καλύτερο παιδί. Λέω τώρα εγώ.

Αυτό που μου έχει κάνει τραγική εντύπωση είναι η αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας στη συγκεκριμένη είδηση. Ένα αίσθημα χαιρέκακης ανακούφισης. Ένα μικρούλι ειρωνικό χαμόγελο. Μια φουσκίτσα πάνω από το κεφάλι: "είναι κι αυτός άνθρωπος και κάνει μαλακίες. όχι μόνο εμείς." Το βλέπεις στη φάτσα του κόσμου που συναναστρέφεσαι, ακόμα και των δημοσιογράφων, όσο κι αν προσπαθούν να το κρύψουν. (βλέπε κι εδώ.)

Δεν μπορώ παρά να το βρω από αστείο, ως τραγικό. Τραγελαφικό. Είναι τόσο ανώριμη αυτή η αντίδραση, και μου θυμίζει παιδάκια, που χαίρονται όταν πάει στο γραφείο του διευθυντή για να τιμωρηθεί αυτός που βγήκε πρόεδρος της τάξης, ενώ κι αυτά είχαν βάλει υποψηφιότητα με σκοπό να πάρουν το "αξίωμα". Λες και μια στραβοτιμωνιά από τη μεριά του Στρος Καν θα αναιρέσει το γεγονός ότι χρωστάμε κάτι λιγότερο (ακόμα) από 350 δις ευρώ (καινούρια γνώση, τη μοιράζομαι με όλους).

Αντί να κοπανάμε το κεφάλι μας για τις επιλογές προσώπων που έχουμε κάνει ψηφίζοντάς τους τόσα χρόνια, και δίνοντάς τους έτσι (νομίζουν) το δικαίωμα να κάνουν την οικονομία μπουρδέλο, ανοίγουμε βεντέτες με ανθρώπους που δεν έχουν σχέση , και που στην τελική οι προαναφερθέντες αντιπρόσωποί μας, αναγνωρίζοντας για μια φορά την ανικανότητά τους, τους φώναξαν για να μας βοηθήσουν να βάλουμε μια τάξη. Με όποια αποτελέσματα μπορεί αυτό να είχε.

Σ'αυτό το σημείο κάποιοι που με ξέρουν καλά θα αναρωτηθούν τι έχω με τις βεντέτες, ΕΓΩ που για εντελώς άσχετους και προσωπικούς λόγους έχω ξεκινήσει βεντέτα με γνωστή εταιρεία πετρελαιοειδών. Δεν έχω θέμα μ'αυτό.

Όλοι τρώμε τα -λογικά ή παράλογά μας κολλήματα με πράγματα, θεσμούς ή ανθρώπους- αλλά είναι τουλάχιστον γελοίο όταν μιλάμε για μια αρκετά μεγάλη μερίδα ενός λαού. Να παίρνουμε κάτι εντελώς άσχετο και να το μετατρέπουμε σε προσωπική μας νίκη από το πουθενά. Είναι απλά χαζό.

Χωρίς να θέλω να τον υπερασπιστώ, αλλά απλά να τονίσω το άκυρο της υπόθεσης, προτείνω να σοβαρευτούμε λίγο, και να κοιτάξουμε τα δικά μας λάθη. Κανείς από μας δεν είναι αναμάρτητος, έτσι;

Από τη Μ. στο θείο.

2011-05-06T15:23:00.002+03:00

Μην ξανακούσω κάποιον να προσπαθεί να με πείσει για την ύπαρξη του Θεού ή της οποιασδήποτε ανώτερης δύναμης στο σύμπαν. Δε μπορώ να δεχτώ πως ένα νοήμον "κάτι" μπορεί να είναι τόσο σαδιστικό. Δε μπορώ να δεχτώ πως μια δύναμη μπορεί να πρεσβεύει σε τέτοιο βαθμό την ανισορροπία και την αδικία. Δε γίνεται να βλέπεις ότι συμβαίνουν τόσα λάθος και άσχημα πράγματα στον ίδιο άνθρωπο, ότι τα υπομένει και να συνεχίζεις να στέλνεις κι άλλα. Απλά όχι.

Μουσική Ψυχιατρική

2011-05-04T19:16:00.002+03:00

Ο τρόπος που δουλεύει ο εγκέφαλός μου πιστεύω ότι σε κάποια χρόνια θα είναι αναγνωρισμένη ασθένεια ή μορφή διανοητικής καθυστέρησης, με το δικό της επίσημο όνομα και θα είναι κάτι ανάμεσα στο Αλτσχάιμερ και το σύνδρομο Άσπεργκερ. Δε γίνεται να είσαι 24 και να μη θυμάσαι για ποιο λόγο έφυγες από το δωμάτιό σου πριν 30 δευτερόλεπτα για να πας στο μπάνιο, αλλά να θυμάσαι απόλυτα καθαρά και με την παραμικρή λεπτομέρεια πράγματα που έγιναν μέρες ή χρόνια πριν: εικόνες, ήχους, μυρωδιές, αλλά και το πως ένιωθες εκείνη τη μικρή στιγμή στο χρόνο.

Σαν το πρώην κλασικό 15χρονο που είχε τρελή καύλα με τους Nirvana σ'όλη την πορεία προς την ενηλικίωσή του, όταν ανακάλυψα πως στο μουσικό σύμπαν υπάρχουν οι Foo Fighters, οι Queens of the Stone Age και τα υπόλοιπα συγκροτήματα που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο έχουν κάποια σχέση, δεν μπόρεσα να μην τα αγαπήσω, μόνο και μόνο γιαυτό. Κι όλα αυτά, όχι μόνο για τη μουσική, αλλά κυρίως για τις στιγμές ή τα συναισθήματα που είχα όταν την άκουγα. Αν ψάξει κάποιος μαζί μου την *ανύπαρκτη* λίστα με τα *άπειρα* αγαπημένα μου κομμάτια, δε θα με ακούσει ούτε για μια στιγμή να λέω "α το σόλο στο 3.14 είναι από τα καλύτερα της μουσικής". Θα ακούσει όμως χιλιάδες φορές να λέω "αυτό μου θυμίζει τον Χ ή την Ψ" ή "αυτό το άκουγα στο repeat για μέρες όταν έγινε αυτό".

Όταν, πριν λίγες μέρες, συνειδητοποίησα πως βγάλανε οι Foo Fighters δίσκο, πέρα από την κλασική χαρά (που πολλές φορές καταλήγει σε απογοήτευση) ότι κάποιοι άνθρωποι που εμπιστεύεσαι βγάλανε καινούρια μουσική, μου ήρθε πάλι στο ελαττωματικό μυαλό, ένας χείμαρρος αναμνήσεων με τη μουσική να παίζει κυρίαρχο ρόλο...

Ένα παλιό, εδώ και χρόνια αγαπημένο, "φορτωμένο" με μια από τις πιο σημαντικές στιγμές μου.. αυτό.

Κι ένα καινούριο, δυνητικά αγαπημένο, που περιμένει να γεμίσει με φωνές και φάτσες και μουσικές.. αυτό.

Λαμπάδες

2011-04-21T16:54:00.002+03:00

Μια φορά κι ένα καιρό, ήταν ένα παιδάκι που το βαφτίσανε και μετά η νονά του εξαφανίστηκε. Δεν τον πήγαινε βόλτες, δεν του πήρε το trivial pursuit genius edition όταν ήταν 12 χρονών, δεν του πήγαινε κάθε σεπτέμβρη σχολική τσάντα, δεν του έσκαγε τα 200ευρα τα Χριστούγεννα, και κυρίως.. δεν του έπαιρνε λαμπάδα.

Από όταν τον γνώρισα, εκεί κάπου κοντά στο πάσχα ήταν, ένιωθα άσχημα που δεν είχε νονό, γιατί ήξερα τον καημό από τον αδερφό μου, που είναι στην ίδια κατάσταση, κι έτσι αποφάσισα, όταν ήρθαμε πιο κοντά, να αναλάβω εγώ αυτό το ρόλο, κι ας μην ήταν πια παιδάκι, αλλά ολόκληρος άντρας. Κάθε χρόνο, τη μεγάλη βδομάδα, μια λαμπάδα, πότε με ένα αμαξάκι, πότε με καραβάκι, πότε με ένα γαλάζιο λούτρινο ελέφαντα, με το κουτί της, την κορδέλα της, ήταν εκεί από μένα να περιμένει πότε θα την παραλάβει, και να μπει στη "συλλογή".

Φέτος, έχουν αλλάξει πολλά. Κι έτσι αποφάσισα, ότι πρέπει να αποσυρθώ και να αναλάβει το ρόλο αυτό όποιος άλλος θέλει, για να ζήσουν αυτοί καλά, κι εμείς, καλύτερα..

Μήπως για αρχή να γκρεμίζαμε τους τοίχους που μας εμποδίζουν να δούμε;

2011-04-16T20:25:00.003+03:00

Εδώ και μέρες στα Χανιά γίνεται πολλή κουβέντα και φασαρία, για την κατεδάφιση του λιμενικού περιπτέρου στο ενετικό λιμάνι των χανιών. Αρχιτέκτονες, αρχαιολόγοι, νικητές και χαμένοι των πρόσφατων δημοτικών εκλογών διαφωνούν για το αν καλώς ή κακώς κατεδαφίστηκε. Για την ιστορία, θεωρώ ότι καλώς έγινε ότι έγινε. Α! Και πριν προλάβετε να με κατηγορήσετε, δεν ανήκω σε κανένα κομματικό χώρο.

Σήμερα το μεσημέρι, ανοίγοντας το facebook βλέπω πως έχει ποσταριστεί από κάποιον από τους φίλους μου ένα άρθρο πάνω στο θέμα. Αφήνοντας στην άκρη πως στην ουσία διατυπώθηκε άποψη από ένα άτομο που έχει περάσει 20 μέρες στην καλύτερη περίπτωση στην πόλη, κι έτσι δεν έχει την παραμικρή ιδέα για την επικρατούσα κατάσταση, δεν μπόρεσα παρά να απορήσω, πως γίνεται να είσαι νέος άνθρωπος, μορφωμένος, σκεπτόμενος και να χρησιμοποιείς σαν "πηγή" πληροφόρησης ένα κείμενο διατυπωμένο από ένα ακραίο πολιτικό χώρο, το οποίο πιο πολύ σχόλιο είναι παρά είδηση.

Γιατί, δεν είναι δυνατόν να γίνεται σύγκριση ανάμεσα σε ένα κτίριο χτισμένο το 1974 (αυτό μπορεί να μην είναι απόλυτα σωστό, αλλά το κρατάω έτσι για να δώσω μια ιδέα για την τάξη μεγέθους), ετοιμόρροπο και επικίνδυνο, που λανθασμένα πριν κάποια χρόνια χαρακτηρίστηκε ως μνημείο της νεοελληνικής αρχιτεκτονικής, και σε ένα πραγματικό μνημείο - στολίδι, που δεσπόζει στο ενετικό λιμάνι της πόλης από το 17ο αιώνα, το Γυαλί Τζαμί (ο μεγάλος τρούλος στα δεξιά της πλατείας με το συντριβάνι), με μοναδικό κριτήριο την "εθνικότητά τους", παρά μόνο για προπαγανδιστικούς λόγους, κατά τη γνώμη μου.

Στην προσπάθειά μου, δε, να δώσω στο θέμα μια περισσότερο αντικειμενική διάσταση, έπεσα πάνω σε έναν απροσπέλαστο τοίχο από επιχειρήματα σχετικά με την προώθηση των μουσουλμάνων στη χώρα, με "κυριαρχικά δικαιώματα" του ελληνικού κτιρίου έναντι του πρώην τεμένους, λες και τα μνημεία μιας χώρας έχουν εθνικότητα, από ανθρώπους που λόγω ιδεών, όπως είπαν, αρνούνται να δεχτούν τα γεγονότα.

Η αλήθεια είναι ότι θα μου κάνει εντύπωση για ένα διάστημα το κενό που υπάρχει στη θέση του κτιρίου και η πλατεία που λέγεται πως θα δημιουργηθεί, αλλά το ίδιο είχε συμβεί και μετά την αναπαλαίωση του φάρου, που είχε σαν αποτέλεσμα την απώλεια ύψους του, και στην πορεία το συνήθισα, όπως και οι υπόλοιποι κάτοικοι της πόλης. Δε θα συνηθίσω, όμως, ποτέ την αδυναμία χρησιμοποίησης του εγκεφάλου από νέους, ανοιχτόμυαλους και προοδευτικούς υποτίθεται, ανθρώπους, και την υιοθέτηση παράλογων εθνικιστικών ιδεών και αντιλήψεων, που λειτουργούν σαν παρωπίδες...

What if

2011-04-09T16:01:00.002+03:00

Αν δεν με είχαν πιάσει ένα δυο φανάρια; Αν αυτός που το προκάλεσε είχε βγει στο δρόμο 5 λεπτά πριν; Αν στο προτελευταίο τραγούδι που με ξενέρωνε είχαμε αποφασίσει να φύγουμε ή αν δεν είχαμε πάει εκείνη τη μικρή βόλτα με τα πόδια; Θα ήταν κατά ένα μεγαλύτερη η ηλικία στην είδηση; Πολλά άλλα θα ήταν κοινά.. Θα ήμουν αλλού, κι όχι ένας από αυτούς που κάνανε αναστροφή κι έφυγαν από άλλο δρόμο;

fact

2011-04-07T08:08:00.002+03:00

Από ότι φαίνεται, κοιμάμαι καλύτερα γύρω στις 8.30 το πρωί, μετά από 15ωρο μαραθώνιο σχεδιασμού διεργασιών βιολογικού καθαρισμού, μια συζήτηση σχετικά με τραυματικές μου εμπειρίες που προέρχονται από ταινίες στο msn, 2 ταινίες που δε μου δημιούργησαν καινούρια τραύματα, 3 φρυγανιές με μέλι για πρωινό και μισό λίτρο γαλλικό καφέ.

ΚαΛηΝύΧτΑ!!!!

what else could i say?

2011-04-05T21:32:00.000+03:00

17 χρόνια..

Butterfly effect

2011-03-23T16:17:00.002+03:00

Υπάρχουν φορές που μια μικρή, και φαινομενικά ασήμαντη αλλαγή, μπορεί να αλλάξει με τη σειρά της τα πάντα με τρόπο τόσο ριζικό και μόνιμο, που κανείς δε ήταν σε θέση να υπολογίσει ή να περιμένει. Και δεν είναι τόσο αυτή καθαυτή η αλλαγή που σε επηρεάζει και σε αφήνει μαλάκα με το στόμα ανοιχτό να κοιτάς αυτά που συμβαίνουν μπροστά σου, παραλυμένος και ανίκανος να αντιδράσεις, αλλά οι πιθανές της συνέπειες, ή όλα όσα έχουν προηγηθεί μέχρι αυτή να συντελεστεί.

Κι είναι βάσανο ο φίλος που φωνάζει εκδρομή...

2011-03-19T13:15:00.002+03:00

Ξεκινάω με μούτρα επειδή με ξυπνήσανε πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι και τελικά περιμένω 2 ώρες να σηκωθεί και να κουνήσει τα πόδια και τον κώλο του ο σωφέρ της παρέας, αλλά ξέρω ότι στο τέλος θα περάσω καλά..

Έχει ήλιο έξω! Ξεχυθείτε στις εξοχές!

quite emotional

2011-03-15T06:01:00.001+03:00

Μ'αρέσει να κάθομαι κρυμμένη στο μπαλκόνι και να κοιτάω μυστικά τον κόσμο γύρω μου να κινείται. Ακουμπισμένη στο κάγκελο, να βλέπω αυτοκίνητα, ανθρώπους, σύννεφα, να τρέχουν, άλλοι κάνοντας τόσο θόρυβο που σε κάποια στιγμή θα μπορούσε να με εκνευρίσει, κι άλλοι να περνάνε αθόρυβα, σαν να μην ήταν ποτέ εκεί. Με τη μουσική μου στα αυτιά, μια μπύρα να με κάνει να κρυώνω ακόμα πιο πολύ στο κρύο, να χαίρομαι την ησυχία.. Καμιά φορά σκέφτομαι πως θα 'θελα να 'χα παρέα, και κάθε μια από αυτές συνειδητοποιώ πως αυτό θα είναι κάτι που θα κάνω πάντα μόνη, όταν δε μπορώ να κοιμηθώ, κι αν το μοιραζόμουν με κάποιον θα έχανε την ιερότητά του, και θα έπαυε να είναι κάτι απόλυτα δικό μου που δε θα μπορεί κανείς ποτέ να μου κλέψει..

7 μυστικά

2011-03-09T22:00:00.001+03:00

H SorroWords με κάλεσε να συμμετέχω σε blogoπαίχνιδο, και ξέρετε ότι χατίρια δε χαλάω.. Πρέπει να μοιραστώ μαζί σας 7 μυστικά..

1: Έχω μεγάλο κόλλημα με την προσωπική υγιεινή. Κάνω ντους τουλάχιστον 2 φορές τη μέρα (το καλοκαίρι όπου 2 βάλε 4 για να είσαι μέσα). Πλένω τα δόντια μου... το πρωί που θα ξυπνήσω, το βράδυ πριν να πάω για ύπνο, μετά από κάθε φορά που θα βάλω κάτι στο στόμα μου, πριν να φύγω από το σπίτι.. Σε λίγο καιρό θα τα πλένω και αφού θα έχω φάει τα νύχια μου... και τα λοιπά και τα λοιπά και τα λοιπά...

2: Είμαι ο ορισμός του "i love you"-slut. Λέω συνέχεια στη μαμά μου, στους φίλους μου, στους γκόμενους που έχω αποφασίσει ότι αγαπάω, στο σκύλο μου, στο φαί μου, στα τραγούδια μου, ότι τους αγαπάω.. Όχι για να μην το ξεχάσουν, αλλά γιατί υπάρχουν στιγμές που απλά με πλημμυρίζει το συναίσθημα και θέλω να το ξέρει ο άνθρωπος που έχω απέναντί μου.

3: Όταν έχω να κάνω κάτι, ψάχνω μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο δικαιολογίες για να το αποφύγω. Πολλές φορές τα καταφέρνω και απλά το αναβάλλω, κι άλλες ακόμα και η καλύτερη δικαιολογία δεν είναι αρκετά καλή. (βλ. το γεγονός ότι δεν έχω παραγγείλει ακόμα υπολογιστή :Ρ)

4: Είμαι μάγισσα. Όταν θα πω κάτι, θα συμβεί, ή αν αναφερθώ σε έναν άνθρωπο, θα εμφανιστεί (προσωπικά, θα πάρει τηλέφωνο, θα κάνει ντιν το msn κλπ). Οι ευχές μου, δε, σε γιορτές, γενέθλια, χριστούγεννα κλπ, αναμένονται από όλους με αγωνία, γιατί έχουν την τάση να βγαίνουν.

5: Μπορώ να σηκωθώ τώρα από την καρέκλα μου και να πάω μέσα, και να ξεχάσω για ποιο λόγο ξεκίνησα τη διαδικασία. Θυμάμαι, ωστόσο, πολύ καλά, πράγματα που συνέβησαν 1-2-5-10 χρόνια πριν. Ξέρω.. και οι πάσχοντες από Αlzheimer τα ίδια κάνουν..

6: ΑΗΔΙΑ ALERT! Όταν ήμουν πιο μικρή, αν είχα ξαπλώσει στο κρεβάτι και έπρεπε να φυσήξω τη μύτη μου, κρύωνα να σηκωθώ, κι έτσι απλά σκάλιζα τη μύτη μου, και κολλούσα το "θησαυρό" στο καλοριφέρ ακριβώς πάνω από το προσκέφαλο του κρεβατιού μου. Για χρόνια η μαμά μου ξεκινούσε το σαββατιάτικο καθάρισμα με το τρίψιμο του καλοριφέρ.

7: Δεν υπάρχει περίπτωση να πάρω κάποιον τηλέφωνο για να βρεθούμε (εκτός από την κολλητή μου). Έχω ακούσει χιλιάδες φορές τη σχετική γκρίνια, αλλά δεν το κάνω επίτηδες, ούτε επειδή είμαι ντίβα. Τις μισές φορές ντρέπομαι, και τις άλλες μισές το ξεχνάω. Ευτυχώς ο περισσότερος κόσμος με έχει πάρει πια χαμπάρι, κι έτσι αποφεύγονται οι περαξηγήσεις..

Δεν ήταν πολύ εύκολο να σκεφτώ πράγματα που δεν τα έχω ξαναγράψει κάπου (από ότι θυμάμαι), δεδομένου ότι το συγκεκριμένο μπλογκ ετοιμάζεται να κλείσει τα 4 χρόνια του. Αν κάποιο από τα μυστικά μου δεν ήταν και τόσο μυστικό, χίλια συγγνώμη, και ανατρέξτε στο μυστικό αριθμός 5.
Δεν θα ζητήσω από κανέναν να παίξει, αφήνω ανοιχτή πρόσκληση για όποιον ενδιαφέρεται. :)

Πλαγιότιτλοι

2011-02-28T10:18:00.003+03:00

Τέλος. Έληξα επιτέλους, δυο μέρες πριν την ώρα του, αυτόν τον δίμηνο μαραθώνιο που κάποιος θα μπορούσε να αποκαλέσει εξεταστική. Δεν περίμενα ποτέ να περάσω και τα 12 που είχα πει ότι θα δώσω, αλλά δεδομένων των συνθηκών (βλέπε το ανοσοποιητικό, την περίοδο, την γκαντεμιά μου κλπ) και τα 5 που πέρασα (και με βαθμούς, όχι αστεία!) είναι μια τεράστια και πρωτοφανής για τα τελευταία χρόνια επιτυχία. Παθαίνω κάτι κρισάρες του στυλ "Δώστε μου εσείς το πτυχίο και θα τα διαβάσω μόνη μου τα υπόλοιπα", αλλά δε μου κάνουν τη χάρη, κι ας είμαι καλό παιδί!

Μουσικές Εμμονές. Πάντα τις είχα, αλλά πρέπει να σταματήσω κάποια στιγμή να ακούω Madrugada όλη μέρα, κάθε μέρα, στο σπίτι, στο αυτοκίνητο, στο δρόμο.. Όχι ότι έχω βαρεθεί, ή ότι παίζει κάτι τέτοιο κάπου στο κοντινό μέλλον, αλλά για δεύτερη φορά είδα όνειρο και το πιο έντονο χαρακτηριστικό του ήταν το τραγούδι *των Madrugada βεβαίως* που έπαιζε κάπου στο βάθος, κι αυτό νορμάλ δε μου κάνει... (οκ οκ μη βαράτε, δεν ήμουνα ποτέ νορμάλ νορμάλ, το ξέρω!)

UPS. Λέω να παραγγείλω επιτέλους υπολογιστή σήμερα. Δεν το καθυστέρησα πολύ, 2 μηνάκια μόνο. Το μαλακισμένο UPS του αδερφού μου που κελαηδούσε (wtf έτσι γράφεται αυτό; γιατί;) στις 7 και κάτι το πρωί, με έκανε να πάρω μια πολύ σημαντική απόφαση. Δε θα πάρω εγώ. Τόσα χρόνια δεν είχα πρόβλημα, η μητρική μου άφησε την τελευταία της ανάσα όταν προσπάθησα να περάσω το κωλοKaspersky (για τους φίλους "Κασπερσκάι, αντιβιωτικό", πότε θα φάω ξύλο δεν ξέρω!), άρα.. για τον ύπνο μου, ρε γαμώτο!

Εμμονές Γενικά. Τελικά, μισός χρόνος δεν είναι τίποτα. Περνάει τόσο γρήγορα, που ούτε το καταλαβαίνεις. Απλά μια μέρα βλέπεις την ημερομηνία, συνειδητοποιείς ότι έχουν περάσει 6 μήνες, (180 μέρες πολύ δεν ακούγεται;), και λες "Χτες δεν ήταν;". Ποτέ δεν το είχα πάρα πολύ με τις επετείους, αυτήν όμως.. την μνημονεύω. Το άκουσα το "Πάντα ανάποδη αυτή η κοπέλα ρε παιδί μου.."!

Και η απορία χρόνια η ίδια. "Am i good or bad?"

Ο καλός σαμαρίτης

2011-02-20T21:04:00.000+03:00

Περπατάς αμέριμνος στο δρόμο και ξαφνικά βλέπεις μπροστά σου ένα γνωστό σου να κρατάει ένα σφυρί και να προσπαθεί να σπάσει το αυτοκίνητό του. Επειδή πριν λίγο καιρό είχες κατέβει ένα όμορφο πρωί και είχες βρει το δικό σου -όχι πολύ γρήγορο, όχι πολύ όμορφο, όχι τέλειο ρε παιδί μου, αλλά πάντα το δικό σου, που το τάιζες βενζίνη και το έπλενες και το αγαπούσες- σπασμένο, και είχε σπαράξει η καρδιά σου, μπαίνεις τρομαγμένος μπροστά του και του βάζεις τις φωνές για να επανέλθει ο εγκέφαλός του στα ίσια του και να σταματήσει τη μαλακία που ετοιμάζεται να κάνει, που ξέρεις ότι αργά ή γρήγορα θα τη μετανιώνει. Σταματάει.

Αυτή τη μία φορά, ήταν τυχερός που περνούσες εσύ και τον σταμάτησες. Την επόμενη φορά που θα περνάει ένας αδιάφορος περαστικός που θα πάρει να πετάξει κι αυτός μια πέτρα για να εκτονωθεί, τι θα γίνει;

Το όνειρο

2011-02-18T04:34:00.003+03:00

Βγήκα έξω στη βροχή, και δε με ένοιαζε που θα βρεχόμουν, δεν ανησυχούσα αν θα αρρωστήσω πάλι, δε σκεφτόμουνα τίποτα. Κοιτούσα το νερό να τρέχει στα χέρια μου, το ένιωθα στο πρόσωπό μου, και σκεφτόμουν "δε θα 'πρεπε να πονάει; δεν θα έπρεπε να νιώθω κάτι;", καθώς έβλεπα το δέρμα, τους μύες, τα μαλλιά μου σιγά σιγά να λιώνουν, να γίνονται ένα με το νερό της βροχής, σαν να ήταν φτιαγμένα από πάγο, που καλωσόριζε την επιστροφή του στην υγρή κατάσταση. Ήξερα ότι, λίγη ώρα μετά, το μόνο που θα είχε απομείνει στο μέρος που στεκόμουν θα ήταν νερό, που δε θα ξεχώριζε απ'αυτό που ερχόταν κρύο από τον ουρανό. Ποιος ξέρει, όμως; Ίσως να ήταν λίγο πιο διαυγές, πιο καθαρό, πιο ελαφρύ, όπως εκείνη την αίσθηση που έχεις τη μικρούλα στιγμή που ισορροπείς ανάμεσα στον ύπνο και τον ξύπνιο, που νιώθεις πως ότι σε βάραινε, η κούραση, η αρρώστια, ο πόνος, έχει φύγει από πάνω σου, κι είσαι ευτυχισμένος, γιατί ξέρεις πως σε λίγο, στα όνειρά σου, θα μπορείς να κάνεις ό,τι θες, όπως την τελευταία ανάσα..

No more red hearts, please

2011-02-14T17:29:00.002+03:00

Πάντα μου την έδινε η σημερινή "γιορτή", όπως και όλες του είδους της. Όταν είσαι ερωτευμένος, οικολόγος, ευαισθητοποιημένος για το ΑΙDS και όλα τα σχετικά, δε χρειάζεσαι μια συγκεκριμένη μέρα για να δείξεις τι νιώθεις, να μην πάρεις το αμάξι για να πας στο περίπτερο, να κλείσεις τη βρύση να μη στάζει σπαταλώντας νερό ή να κάνεις σεξ με προφυλακτικό.. Δε χρειάζονται παρελάσεις και στολές και τυμπανοκρουσίες. Ή το 'χεις ή δεν το 'χεις, απλά τα πράγματα.

Ευτυχώς δε βγαίνω και πολύ έξω τον τελευταίο καιρό, καθώς προετοιμάζω το έδαφος για το τελευταίο στάδιο της παράνοιάς μου -την εμβόλιμη εξεταστική-, κι έτσι δε βλέπω τα γεμάτα καρδούλες και αρκουδάκια και κόκκινα εσώρουχα μαγαζιά, που προσπαθούν, εκμεταλλευόμενα τις πρόσκαιρες καύλες των ερωτευμένων που του χρόνου πιθανότατα θα γιορτάζουν τον έρωτά τους με κάποιον διαφορετικό από τον φετινό, να κάνουν κι αυτά τζίρο.. Αν και το μαλακισμένο το google μου τα χαλάει κάθε φορά που ανοίγω το chrome..

Κι ας λέει όποιος θέλει ότι φέτος που δεν έχω κάποιον να σνομπάρουμε τον Άγιο παρέα δεν είμαι ορθολογίστρια και κουλ, αλλά μια κλασική περίπτωση του "όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια", μπορεί να θυμηθεί τί έκανα πέρυσι, πρόπερσι, πριν 5 χρόνια την αντίστοιχη μέρα για να συνειδητοποιήσει ότι απλά λέει μαλακίες.. Στο κάτω κάτω, και αν ήθελα να είμαι με κάποιον απλά για να είμαι με κάποιον και να ανταλλάσσουμε μαλακισμένα δωράκια θα μπορούσα να το κάνω, και -καλώς ή κακώς- ερωτευμένη είμαι..

Αυτό δε σημαίνει ότι θα αλλάξει κάτι από αυτά που χρόνια φωνάζω, έχω δεν έχω κάποιον δίπλα μου.. Θες να πεις στον άλλον ότι είναι το άλλο σου μισό ή ότι θα τον αγαπάς "για πάντα"; Πάρ'του ένα δωράκι μια μέρα που θα ξέρεις ότι θα είναι το βράδυ πτώμα από τη δουλειά, κάντε κοπάνα από τη δουλειά και πηγαίνετε μια εκδρομή, πες του ότι τον αγαπάς κοιτώντας τον στα μάτια, αν το κάνεις σπάνια..

Ρακόμελο

2011-02-05T06:14:00.002+03:00

Ωραίο πράγμα το ρακόμελο. Ειδικά ζεστό το χειμώνα γαμάει και δέρνει. Α! Όταν έχεις το λαιμό σου, επίσης! Η μαλακία είναι ότι είναι δύσκολο να το φτιάξεις μόνος σου και να αποφύγεις τα εξής 2 τραγικά:

1. να μην πίνεται

2. να βάλεις φωτιά στο σπίτι (αρπάζει εύκολα η πουτάνα η τσικουδιά).

Τριγυρνάς λοιπόν 5 παρά στο σπίτι και θες να πιεις. Άσε τα πως και τα γιατί. Γιατί ακούς μουσική που θέλει αλκοόλ, εντάξει; Τη βότκα και το κονιάκ τα έχεις τελειώσει σαν καλός αλκοολικός, το ουίσκι δε σ'αρέσει, και κάτι άλλες φλωριές που βρίσκεις σπίτι δε σε εμπνέουν. Και τότε γίνεται το θαύμα και βλέπεις το μπουκαλάκι με το ρακόμελο. *ο ξάδερφός μου που σκέφτηκε να βάλει το ρακόμελο σε μπουκαλάκια είναι ιδιοφυΐα ΤΕΛΟΣ*. Ένα λεπτάκι τουρου τουρου δυο σβούρες στο φούρνο μικροκυμάτων, κι είναι έτοιμο! Ζεστό, το αλκοόλ εξατμίζεται κι εγκαταλείπει το ποτήρι, η μυρωδιά γεμίζει το σπίτι. Η μουσική συνεχίζει, το ποτήρι σου αχνίζει.. (να το το άσμα έτοιμο!)

Στην υγειά μας! και καληνύχτα!

Black swan

2011-01-26T03:33:00.001+03:00

-I'm sorry!

-Now stop saying that! That's exactly what I'm talking about. Stop being so fucking weak!

(ταυτίστηκε κανείς;)

2011-01-24T21:22:00.002+03:00

Μου έχει λείψει η ικανοποίηση της επιτυχίας, μου έχει λείψει η αίσθηση ότι κάτι πάει όπως θα έπρεπε, μου έχει λείψει το βλέμμα των γονιών μου, των φίλων μου που λέει "μπράβο". Πιο πολύ, από όλα, θέλω αυτό, να μπορέσω να με δω μέσα από τα περήφανα μάτια των ανθρώπων που μ'αγαπάνε, αυτών που ελπίζω ότι σε λίγο καιρό δε θα ντρέπονται για την αιώνια φοιτήτρια, αλλά θα "θαυμάζουν" τη μηχανικό, και να νιώσω καλά, με την αίσια έκβαση των προσπαθειών μου και τη δική τους χαρά.

Καλή επιτυχία σε όλους μας!

Διάλειμμα νούμερο 74,2

2011-01-22T23:12:00.002+03:00

Θεωρία:

Η ώρα είναι 10.15, κι αν και είχα πει ότι θα κάνω διάλειμμα στις 11, όταν κλείνω τα μάτια βλέπω διανύσματα, πίνακες, χώρους και υποχώρους να παίζουν κυνηγητό, οπότε αποφάσισα να επισπεύσω τη διακοπή για διαφημίσεις. Paranoid android να παίζει στο youtube και συνεχίζουμε... Και ποιος θα την πληρώσει; καλά το κατάλαβες, αναγνώστη μου, ΕΣΥ! Πάρε ανάσα, ακολουθεί παραλήρημα!

Εξισώσεις - Αποδείξεις:

Ο καφές έχει παγώσει εδώ και ώρα, αλλά εξακολουθώ να πίνω μια γουλιά κάθε λίγο και λιγάκι, γιατί ξέρω ότι:

(λίγος ύπνος) + (γραμμική άλγεβρα) + (λίγος καφές) =

=black fairy νάνι αγκαλιά με το καρβουνολάπτοπ (1)

Άσε που ξέρω ότι αν πιω λίγο ακόμα θ'αρχίσω ή να χοροπηδάω χωρίς λόγο κι αιτία, ή να μπινελικώνω όλον τον κόσμο, χωρίς ιδιαίτερο λόγο, απλά επειδή το μάτι μου αποφάσισε να γυρίσει ανάποδα. Άρα:

(πολύς καφές) + (γραμμική άλγεβρα) + (άγχος) + (κούραση) =

= black fairy στα πρόθυρα της νευρικής κρίσης (2)

Επειδή ακόμα δεν έχω αξιωθεί να δω τι θα κάνω με την καμμένη μητρική δουλεύω με το καβουρδιστήρι, δηλαδή ένα λάπτοπ ετών.. 7 ή κάτι τέτοιο, που στα χρόνια των υπολογιστών πλησιάζει τα 112, κι αν και έχει υπάρξει πολύ καλό μαζί μου, όταν κάνει γύρω στα 5 λεπτά για να κλείσει το ένα pdf και να ανοίξει το άλλο, θέλω απλά να το πετάξω από το μπαλκόνι, να πάω να βρω τα απομεινάρια του, και να χορέψω πάνω τους το "άναψε το τσιγάρο, δώσ΄μου φωτιά":

(1) + (2) + (αρχαίο λάπτοπ) = black fairy στα πρόθυρα του χορού (3)

Δια του λόγου το αληθές - Διαγράμματα, Εικόνες:

Παρατηρήστε:

1. Τα σε απόσταση μισού χεριού μπισκότα, γιατί διάβασμα και φαι πάνε χέρι χέρι.

2. Φυσικά, τον κυριότερο καταναλωτή κάρβουνου της ευρωπαϊκής ένωσης, με χαρακτηριστικό pdf ανοιχτό. Σιγά μην το κλείσω, για να περιμένω την υπόλοιπη ζωή μου να ανοίξει!

3. Το πλήθος των καλωδίων στο οποίο μπερδεύονται στιλό, μολύβια, τα χέρια μου κλπ

4. Την χωρητικότητας 0.5l κούπα καφέ με το Τζακ και τη Σάλλυ, που αυτές τις μέρες είναι ο καλύτερός μου φίλος (thank you! το καλύτερο δώρο ever!).

5. Το άγαλμα της μαύρης νεράιδας (thank tyou * 2) που σύμφωνα με τον κατασκευαστή θα έπρεπε να διώχνει του εφιάλτες, κι επειδή δεν το κάνει, λειτουργεί σαν stand για τα ακουστικά μου.

Συμπέρασμα:

Μέχρι τις 10 του Μάρτη θα έχω πτέρυγα με το όνομα μου σε γνωστό τρελοκομείο της Ελβετίας, το οποίο οι γονείς μου θα επιμένουν ότι είναι spa!

Ασκήσεις:

Αποφύγετε όλα τα παραπάνω (Μονάδες 100)

Bonus - Ευχή:

Καλή μας εξεταστική! Που να αρχίσει κιόλας! (Mονάδες 10)

Η πιο δυσνόητη λέξη του κόσμου

2011-01-21T15:56:00.004+03:00

Ní

Νo

Nein

は

Non

不

ikke

Όχι

Niet

não

не

inte

değil

Ευγενής (;;;) Άμιλλα

2011-01-17T17:43:00.002+03:00

Ο ανταγωνισμός είναι γραμμένος στα γονίδιά μας, κι όχι μόνο τα δικά μας, αλλά και των ζώων, των φυτών, με απώτερο σκοπό την εξασφάλιση της επιβίωσης του πιο δυνατού, του πιο ανθεκτικού, του πιο προσαρμοστικού, αυτού που τελικά θα μπορέσει να διαιωνίσει το είδος πιο αποτελεσματικά. Για πάρα πολλά χρόνια ήταν έτσι.

Στην πορεία, ο ανταγωνισμός, έχασε λίγη από τη σφοδρότητά του, κι έγινε απλά ένα κίνητρο να γίνεσαι καλύτερος. Η τουλάχιστον, αυτό πίστευαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, που είχαν τα πάντα έτοιμα, εκμεταλλευόμενοι ορδές δούλων και γυναικών ελάχιστα αξιολογότερων από τα ανάκλιντρα πάνω στα οποία φιλοσοφούσαν και ξεκουράζονταν στα διαλείμματα από την εκγύμναση του σώματός τους.

Στις σύγχρονες κοινωνίες, ωστόσο, που λίγο πολύ η επιβίωση θεωρείται δεδομένη, ο ανταγωνισμός έχει πάρει άλλη μορφή. Ποιός έχει το καλύτερο πτυχίο; το μεγαλύτερο βαθμό; τον πιο όμορφο σύντροφο; την καλύτερη δουλειά; το πιο ακριβό αυτοκίνητο; Και είναι τόσο έντονος, που στο τέλος μπορεί να καταλήξει να έχει εξίσου βίαιες εκφράσεις με τον ανταγωνισμό των ζώων για την επικράτηση του ισχυρότερου.

Τις πιο πολλές φορές, ανταγωνίζεσαι κάποιον που είναι όντως καλύτερος από σένα, θες να τον φτάσεις, να τον περάσεις, να είσαι ανώτερός του, όμως δεν ωθείς τον εαυτό σου πέρα από τα όρια. Αν δεν τα καταφέρεις, λες "ΟΚ, μαγκιά του, είναι καλύτερος", και ή συνεχίζεις να προσπαθείς, ή θέτεις άλλους στόχους.

Υπάρχουν, όμως, οι φορές, που βλέπεις κάποιον ανταγωνιστικά, όχι γιατί απλά αναγνωρίζεις ότι είναι αντικειμενικά καλύτερός σου, ότι έχει όσα θα ήθελες, ή θα μπορούσες, κάτω από διαφορετικές συνθήκες, να έχεις κι εσύ, αλλά γιατί στο παρελθόν σου έχει πάρει κάτι, ή σου έχει φερθεί με τρόπο τέτοιο, που μέσα στο μυαλό σου έχεις αρχίσει μια σιωπηλή βεντέτα, που σε κατατρώει και σε κάνει επικίνδυνα ανταγωνιστικό και μίζερο.

Τότε είναι που περνάς ώρες ατέλειωτες στη δουλειά, αφιερώνοντας χρόνο σε μικρολεπτομέρειες, σε βλακείες, απλά για να είσαι καλύτερος, κι αυτό να αποτυπωθεί και στο μισθό σου, και στο αυτοκίνητο που οδηγείς, ή που κλείνεσαι στο δωμάτιό σου και διαβάζεις, αρνούμενος να κοιμηθείς, ή να φας, ή να αφιερώσεις χρόνο σε κάτι άλλο, γιατί θεωρείς ότι πάει χαμένος, ή που κάνεις δίαιτα μέχρι να σε παίρνει ο αέρας, για να μην είναι η παλιοπουτάνα που σου πήρε τον άντρα πιο αδύνατη από σένα.

Πού τελειώνει ο ευγενής, ο ωφέλιμος ανταγωνισμός, και που αρχίζει η παράνοια; Πότε ο αντίπαλός σου είναι πραγματικά καλύτερος από σένα, και πότε τον έχεις στήσει εσύ σε ένα βάθρο, που για κάθε βήμα που κάνεις εσύ, αυτός ανεβαίνει 2 ψηλότερα; Κι αν όντως δεις ότι κάτι δεν πάει καλά, πως αφήνεις την μικρόψυχη κακομοιριά σου στην άκρη, ώστε να επανέλθει το μυαλό σου στα φυσιολογικά του;

Deficit attention disorder

2011-01-15T03:55:00.002+03:00

Είναι που έχεις εξεταστική.

Και πρέπει να διαβάσεις.

Και ακόμα χειρότερα, προσπαθείς να το κάνεις.

Αλλά δε μπορείς, γιατί σου έχει μυρίσει παστίτσιο.

Κλείνεις τα μάτια για μια στιγμή, και η μύτη σου γεμίζει από την φανταστική ευωδιά. Το στόμα σου γεμίζει σάλια σαν να είσαι σκυλί στην ανάμνηση της γεύσης, της υφής, της ΙΔΕΑΣ.

Και η αηδία είναι που ξέρεις ότι αν δεν είχες εξεταστική, πιθανότατα αν είχες παστίτσιο μπροστά σου, δε θα το 'θελες, όπως άλλες 100 φορές πριν, που στο κουνούσαν κάτω από τη μύτη σου κι έλεγες όχι.

Κλείνεις το βιβλίο, και αφήνεσαι να φανταστιώνεσαι το πιστίτσιο.

Καλή όρεξη!

This is a place where i feel at home..

2011-01-13T00:43:00.003+03:00

Είναι καταστάσεις και μέρη και συναισθήματα τόσο οικεία, τόσο ήρεμα, τόσο απλά και εύκολα, που νιώθεις σαν έχεις γεννηθεί μέσα σ'αυτά, κι όχι να έχεις οδηγηθεί εκεί μετά από προσπάθεια, από συμπτώσεις, από χίλιες δυο διαφορετικές επιλογές, δικές σου και άλλων...

Wishes

2010-12-31T20:19:00.003+03:00

Αγαπητά μου ρεμάλια!
Παρά το γεγονός ότι χτες ψόφησε δια παντός ο υπολογιστής μου, ότι σήμερα ο σκύλος μας αποκάλυψε ότι έχει αρθριτικά πηγαίνοντας πρωί πρωί με τα τρία πόδια σαν κουτσός κάβουρας, κι ότι έχω περάσει τη μισή μέρα τέζα στο κρεβάτι να κοιλοπονώ, έχω να σας πω ότι διακατέχομαι από μια τεράστια αισιοδοξία για ο νέο έτος, γιατί πολύ απλά, πόσο χειρότερο μπορεί να είναι -για όλους μας, από κάθε άποψη- από το προηγούμενο;
Καλή χρονιά, λοιπόν, μακάρι ο καινούριος χρόνος να φέρνει τα καλύτερα για όλους μας! Μην ξεχνάτε, δε χρειάζεται μοιρολατρία και απαισιοδοξία, πρέπει απλά εμείς να κυνηγήσουμε αυτά που θελουμε να συμβούν!
Να περάσετε όμορφα, να δείτε συγγενείς και φίλους, να ανταλλάξετε αγάπη και χαμόγελα, στο κατω κάτω είναι καλύτερα από οποιοδήποτε υλικό δώρο!
Φιλάκια πολλά!

Καθυστερημένα ξεσπάσματα

2010-12-17T20:52:00.002+03:00

Σας έχω βαρεθεί πια. Έχω βαρεθεί όλους εσάς που δεν κοιτάτε τα χάλια σας, αλλά τα δικά μου, και κάνοντας τη σύγκριση μέσα στο μικροσκοπικό και ποτισμένο από τον εγωισμό σας εγκέφαλο, νιώθετε καλά με τους εαυτούς σας, γιατί, ποτέ δε φτάσατε και ποτέ δε θα φτάσετε στην κατάστασή μου (θεός φυλάξοι!)

Ξέρετε ποια είναι πραγματικά η αλήθεια; Ναι.. Δεν είμαι καλά. Εδώ και καιρό. Όμως, αυτό συμβαίνει, γιατί μπόρεσα να κάνω το εγώ μου λίγο στην άκρη για να χωρέσει μέσα μου και ένας άλλος άνθρωπος, που ανεξάρτητα από το τί πιστεύετε εσείς, έκρινα ότι το άξιζε. Και κάνοντας αυτό, μπόρεσα να ζήσω και να νιώσω πράγματα, που όλοι εσείς ίσως να μη νιώσετε ποτέ, γιατί πολύ απλά, δε θα καταφέρετε να αφεθείτε όσο εγώ. Κι επομένως, να πληγωθείτε όσο πληγώθηκα.

Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που δεν μπορείτε να καταλάβετε γιατί έχω μειώσει τόσο τον εαυτό μου, γιατί έχω ανεχτεί και υποστεί τόσο πράγματα, γιατί διαχειρίζομαι έτσι τη σχέση μου με τον πρώην μου.

Και στο κάτω κάτω ξέρετε κάτι ακόμα; Δεν είναι δική σας δουλειά να μου υπαγορεύσετε τη συμπεριφορά μου, αυτό είναι κάτι που θα καθορίσουμε εκείνος κι εγώ. Και το ότι μπορούμε να το κάνουμε αυτό, ακόμα και μετά από όλα όσα έχουν γίνει, δείχνει σε ένα βαθμό το βάθος της σύνδεσής μας, την οποία ποτέ δεν διατυμπανίζαμε, όμως από την πρώτη στιγμή ξέραμε ότι ήταν εκεί, σε πείσμα των καταστάσεων, των αποστάσεων, των εμποδίων που υψώνονταν ανάμεσά μας.

Δεν αντέχω άλλο να βλέπω τα γεμάτα ειρωνεία βλέμματά σας, τη λύπηση και τη συγκατάβαση που χαρακτηρίζει τη στάση σας. Βαρέθηκα, κουράστηκα, κι όταν θα αρχίσω να ξεσπάω στ'αλήθεια, κι όχι με κείμενα σε μια οθόνη, πολλά πράγματα από αυτά που ξέρατε και πιστεύατε για μένα θα αλλάξουν. Κοιτάχτε τις σχέσεις και τους εαυτούς σας, τα λάθη τα δικά σας, όχι τα δικά μου. Καλώς ή κακώς, σε αντίθεση με εσάς, τα περισσότερα τα κάνω εις γνώσιν μου. Ανοίξτε τα γαμημένα μάτια σας, και χωνέψτε το!

What have you done..?

2010-12-11T23:05:00.005+03:00

Ξέρεις πως είναι το youtube. Από δω πας εκεί, κι από κει ακόμα πιο πέρα, και δε θυμάσαι από που είχες ξεκινήσει...

Πάει καιρός από την τελευταία φορά που το άκουσα.. Παίζει και να ήταν άνοιξη του 2007. Τότε η ερώτηση απευθυνόταν σε μένα..

There's no curse between us.

Only time, distance and choices..

Η ομορφιά του θέλω

2010-12-08T01:30:00.006+03:00

Ρε ξέρεις τι θέλω; Να ερωτευτώ.. Μάλλον.. όχι να ερωτευτώ. Θέλω να ενθουσιαστώ με κάποιον. Θέλω να είναι όλα ροζ και εύκολα. Ούτε βαθιά συναισθήματα, ούτε ο κίνδυνος να πληγώσεις και να πληγωθείς. Δε θέλω να ακούω και να λέω "σ'αγαπώ", θέλω να ακούσω πάλι ένα "σε θέλω" ή ένα "σε γουστάρω", ένα "περνάω καλά μαζί σου". Και θέλω τόσο πολύ να με παίρνει κάποιος αγκαλιά και να με φιλάει και ας σιχαίνομαι στην αρχή τα καινούρια σάλια, κι ας μη νιώθω το ίδιο, ας μην μπαίνουν αυτόματα όλα στη θέση τους, κι ας μην εξαφανίζεται ο έξω κόσμος, ας μη νιώθω ασφαλής. Θέλω απλά την επιφανειακή ανατριχίλα που σου δίνει η επαφή του δέρματός σου με το δέρμα του άλλου. Θέλω να με αγγίζουν και να καυλώνουν. Να μου λένε ότι είμαι όμορφη όταν έχω τα χάλια μου, να αγγίζουν το κορμί μου και να το θαυμάζουν, να με κάνουν να νιώθω καλά, ότι δε μου λείπει τίποτα κι ότι είμαι αρκετή. Θέλω να χάνομαι για βδομάδες από το σπίτι μου και από τα τηλέφωνα, να κάνω σεξ, να χουζουρεύω, να βλέπω καινούριες ταινίες και να ακούω μουσικές, να γνωρίσω κάποιον από την αρχή. Να μη φοβάμαι: μη χάσω τον άλλον, να φύγω.. Θέλω να θυμάμαι πάλι ότι όλα αρχίζουν για να τελειώσουν, και να μην αφήνω κανέναν να με πείσει για το αντίθετο. Θέλω να γίνω ένα ανώριμο, επιφανειακό 23χρονο. Θέλω να είναι όλα απλά...

Νυστάζω

2010-12-06T22:35:00.003+03:00

Νυστάζω.

Και είμαι άρρωστη με πυρετό, αλλά αύριο πρέπει να πάω στο πολυτεχνείο για να εξεταστώ σε μια παπαριά.

Και νυστάζω κι άλλο.

Και έχασα και το κωλοντοσιέ με τις κωλοσημειώσεις όλων των μαθημάτων όλου του εξαμήνου -εκτός από αυτό που εξετάζομαι αύριο- και πρέπει για ακόμα μια χρονιά να ικετεύω για ξένες.

Και νυστάζω λίγο ακόμα.

Και πρέπει να ξεμπερδεύω με εκείνη τη βλακεία που παραδίδω την Παρασκευή που έχει σχεδόν τελειώσει.

Όμως νυστάζω τόσο που μόλις ανοίγω τα pdf τα κλείνω και πάω να ξαπλώσω.

Και πέθανε σήμερα η γιαγιά της κολλητής μου και θέλω να περιμένω να γυρίσει σπίτι το βράδυ από το χωριό και να πάω να τη δω, αλλά..

Νυστάζω τόσο που δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω..

Σας είπα ότι είμαι τρομερά κουρασμένη;

ΝΟΤ!

Ισοζύγια

2010-11-30T12:22:00.004+03:00

Καλώς ή κακώς, έχω μάθει πια να δουλεύω με ισοζύγια. Ό,τι μπαίνει, βγαίνει. Ό,τι δίνεις, παίρνεις. Εξισώσεις, διαγράμματα, αρχές και εμπειρικοί τύποι είναι στη διάθεσή μου, προκειμένου να εξασφαλίζεται πάντα η ισορροπία στις διεργασίες που σχεδιάζω.

Σαν άνθρωποι, θέλουμε τα ισοζύγια μας να είναι πάντα θετικά, περιμένουμε οι συναναστροφές μας να μας αφήνουν κερδισμένους. Πιο γεμάτους, πιο χαρούμενους, πιο πλούσιους, πιο επιτυχημένους.. Η ισορροπία μας δίνει την αίσθηση του ανικανοποίητου, ότι κάτι λείπει. Και, φυσικά, όταν έχουμε δώσει πιο πολλά από όσα έχουμε πάρει, μένει η πικρία της απώλειας, είτε αυτό αφορά όσα έχουμε επενδύσει συναισθηματικά, είτε απλά το χρόνο και την προσπάθεια που έχουμε αφιερώσει για την κατάκτηση του ανθρώπου που έχουμε απέναντί μας.

Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα πολλές φορές να "επενδύουμε" πιο πολλά από όσα θα έπρεπε ή θα θέλαμε κάτω από άλλες συνθήκες, ή ακόμα και περισσότερα από όσα έχουμε περιθώριο να δώσουμε, επιχειρώντας να επιτύχουμε το θετικό αποτέλεσμα που δεν έρχεται. Και με τον τρόπο αυτό, ενώ ήσουν πριν στο +2, μπορεί τελικά να καταλήγεις στο -10. Απλά επειδή αρνείσαι να δεχτείς ότι έχεις χάσει. Είναι κάπως σαν να παίζεις πόκερ με δανεικά, σίγουρος ότι όχι μόνο θα βγάλεις τόσα, ώστε να επιστρέψεις τα χρέη σου, αλλά και ακόμα πιο πολλά, για να μείνουν και για τη δική σου τσέπη.

Καμιά φορά, ο τζογαδόρος συνειδητοποιεί ότι το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να πνίξει την απληστία του, να μαζέψει ότι έχει κερδίσει ή ότι του έχει μείνει μέχρι εκείνη τη στιγμή και να αποχωρήσει όσο μπορεί, με το κεφάλι ψηλά.

Έτσι, λοιπόν, πριν να πνίξω τα πάντα, μάζεψα ότι είχε μείνει από την αξιοπρέπεια και τον εαυτό μου, και είπα μέσα μου και έξω μου, οριστικά πια, τέλος. Δε θέλω στην προσπάθειά μου να πάρω περισσότερα να καταστρέψω όλα όσα πήρα χρόνια τώρα, ούτε να μετανιώσω για όσα έδωσα, ακόμα κι αν τα έδωσα χωρίς να μου ζητηθούν και χωρίς να περιμένω κάτι σαν αντάλλαγμα...

Honey, please well, don't forget to remember

How we both used to feel

Name day song?

2010-11-25T19:03:00.001+03:00

Να με χαίρομαι :)

Dark vs Light

2010-11-13T20:20:00.003+03:00

Γύρω στις 6.30 το πρωί που βγήκαμε επιτέλους από την Έλλη, κοιτώντας τον ουρανό συνειδητοποίησα πως ήταν "κομμένος" στα δύο. Το κάτω μέρος του ήταν φωτεινό, γεμάτο χρώματα από τον ήλιο που έβγαινε κάπου στο βάθος, και το πάνω ήταν κατάμαυρο, καλυμμένο από ένα παχύ και πολύ χαμηλό στρώμα από σύννεφα που δεν άφηνε ούτε μια αχτίδα να περάσει από μέσα του.

Νύχτα και μέρα, ταυτόχρονα, στο ίδιο μέρος. Το κοιτούσα όση ώρα οι λιγότερο μεθυσμένοι προσπαθούσαν να βγάλουν από το μαγαζί τους περισσότερο μεθυσμένους που τσακώνονταν για την ΑΕΚ και τον Παναθηναϊκό, κι όλο και περισσότερο συνειδητοποιούσα γιατί με άγγιζε τόσο. Δεν ένιωθα αγχωμένη ότι θα άρχιζε να βρέχει, δεν ήμουν θυμωμένη με τους βλάκες που δεν αποφάσιζαν να κουνήσουν για να φύγουμε, ένιωθα απλά συγκινημένη.

Είμαι σαν τον ουρανό, κομμένη στα δυο. Είμαι ο ένας άνθρωπος που σκέφτεται λογικά και ξέρει πως έχουν τα πράγματα, τι θα έπρεπε να κάνει, αυτός που ντύνεται και βάφεται και χαμογελάει και κάνει τον κλόουν για να νομίζουν όλοι πως είναι καλά. Κι είμαι κι ο άλλος, ο αδύναμος κι ανήμπορος, που πονάει και νιώθει μόνος του και έχει ανάγκη από μια αγκαλιά, αυτός που κλαίει κρυφά και κυκλοφορεί μέρες ολόκληρες με τις πυτζάμες και όταν έχει κάνει όλα όσα πρέπει και έχει βγει, γυρίζει σπίτι εξουθενωμένος από την προσπάθεια που κατέβαλλε επί ώρες να δείχνει φυσιολογικός και χαρούμενος, κι όχι σπασμένος και φοβισμένος.

Το φωτεινό και το σκοτεινό κομμάτι. Όμως.. σε αντίθεση με τον ουρανό, το δικό μου πραγματικό, κι όχι το κρυμμένο και μασκαρεμένο (κάτω από σύννεφα ή make up και φτιαγμένα μαλλιά, έχει σημασία;) είναι το σκοτεινό, και το άλλο είναι απλά μια βιτρίνα, μια συνειδητή προσπάθεια να κρύψω αυτό που πραγματικά υπάρχει από κάτω..

ΟΥΓΚ!

2010-11-11T11:58:00.002+03:00

Μπορεί να μικροδείχνω λίγο...

.. να μην ξεπερνάω το 1 κι ένα Milko που λέει και η μαμά ενός φίλου...

.. το βάρος μου να είναι λίγο πάνω από τα 40 κιλά...

.. η φωνή μου να είναι λεπτή έως αηδίας και λιγάκι τσιριχτή...

.. να μην κυκλοφορώ με ταγέρ και χαρτοφύλακα και γόβες στιλέτο από το πρωί ως το βράδυ σα σούπερ φτασμένη μηχανικός, μια και δεν είμαι...

Αλλά γαμώ την πουτάνα μου άνθρωποι στις γαμημένες σάπιες ελληνικές υπηρεσίες, είμαι 23 χρονών, παλεύω να τελειώσω το μπουρδέλο το Πολυτεχνείο, ΘΕΛΩ ΛΙΓΟ ΣΕΒΑΣΜΟ!

Έχω βαρεθεί να μη μου δίνουν τους βαθμούς του μικρού στο σχολείο, γιατί δεν πιστεύουν ότι είμαι μεγαλύτερη, να μου ζητάνε ταυτότητα για να μου φέρουν μια μπύρα, να με ρωτάνε αν είμαι ενήλικη όταν πάω να βγάλω διαβατήριο, να με αγνοούν και να μου συμπεριφέρονται σαν παιδάκι και να με διώχνουν χωρίς να με βοηθήσουν και να έχουν την απαίτηση να είμαι και ευγνώμων που μου αφιέρωσαν χρόνο, σαν παιδάκι με παράλογες απαιτήσεις που του κάνουν τη χάρη για να μην κλαίει!

Έτρεχα από τις 8.30 το πρωί σήμερα για την κωλομελέτη, και μαντέψτε! Δουλειά φυσικά δεν έκανα!

:)

2010-11-03T12:03:00.002+03:00

Είχα γράψει ένα βλαμμένο και πολύ μελό ποστ για το πόσο συγκινήθηκα χτες που μου κάνανε έκπληξη οι φίλοι μου για τα γενέθλιά μου (πάλι) και δεν το είχα πάρει χαμπάρι (πάλι) και για το πως κάποιος με αγαπάει αρκετά ώστε να πληρώσει σε τηλέφωνα Χανιά - Λονδίνο ένα extra εισιτήριο για να ακούσω σχεδόν live τους Apocalyptica και τους Pain of Salvation.

Τελικά θα γράψω μόνο αυτό:

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΟΛΑ!

Σας αγαπώ όλους

(όχι και πολύ χαρούμενο, ξέρω..)

23 and counting!

2010-11-02T01:37:00.003+03:00

Τί κοινό μπορεί να έχουν ο Οδυσσέας Ελύτης,

η Μαρία Αντουαννέτα

και από ότι έμαθα σήμερα και η dreamblogger

με μένα;

Έχουμε γεννηθεί όλοι 2 Νοεμβρίου!

Χρόνια μας Πολλά, Καλά κι Ευτυχισμένα!

Θα μείνουμε κι εμείς στην ιστορία, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο...

Έχω μια λέξη

2010-10-25T19:51:00.003+03:00

Έχω πολλά να πω, αλλά δεν ξέρω πως να τα εκφράσω, για να τα καταλάβεις, και να μην τα πάρεις στραβά. Όταν τα κρατάω μέσα μου, μαζεύονται όλο και περισσότερο, και κάποια στιγμή απλά δεν μπορώ να τα ελέγξω και βγαίνουν χωρίς καμία προηγούμενη επεξεργασία, χωρίς την παραμικρή αυτο-λογοκρισία, και φυσικά βγαίνουν λάθος. Βγαίνουν με τη συνοδεία δακρύων, ή φωνών ή ξεσπασμάτων θυμού, ενώ στην ουσία το μόνο που έχω να σου πω είναι να προσέχεις και να προστατεύεις τον εαυτό σου, από όλα όσα σε πονάνε, κι αν χρειαστεί, κι από μένα.

Σκέφτομαι που παλιά μου τραγουδούσες "λάθη, στραβά και πάθη μ'έβγαλαν σωστό" και περιμένω να δω πότε θα βγω κι εγώ σωστή, γιατί για την ώρα έχω κρυφτεί κάτω από ένα τεράστιο βουνό από λάθη, δεμένη με μια αλυσίδα φτιαγμένη από καθαρό κι ανεξέλεγκτο πάθος που στην τελική κάνει κακό και σε σένα και σε μένα, και δεν μπορώ να κουνηθώ. Αναρωτιέμαι πώς και πότε θα μπορέσω να τη σπάσω, για να σταματήσω να βασανίζω κι εσένα κι εμένα, για να μπορέσω να κρατήσω το στόμα μου την επόμενη φορά που θα σε παρακαλάω να κάνεις κάτι για να σταματήσω να πονάω. Κάθε φορά που θες να μάθεις τί μπορείς να κάνεις, το "δεν ξέρω" μου καίει τα χείλη, αφήνοντας το στόμα μου, γιατί το μόνο που θέλω να πω είναι "γύρνα πίσω".

Είναι τόσο τραγικό αυτό το "γύρνα πίσω" που με πιάνουν τα γέλια όταν το σκέφτομαι. Γύρνα πίσω σε μια καταδικασμένη από καιρό σχέση από απόσταση, γύρνα πίσω σε έναν άνθρωπο που δεν είναι αυτό που θες, γύρνα πίσω γιατί δεν μπορώ να ζήσω χωρίς την ιδέα σου... Γύρνα πίσω γιατί είμαι μικρή κι αδύναμη, κι έχω ακόμα περιθώριο να σε απογοητεύσω λίγο ακόμα. Γύρνα πίσω για να είμαστε ουσιαστικά, όπως είμαστε και τώρα...

Κάθε φορά που μιλάμε, υπόσχομαι στον εαυτό μου πως θα πούμε τα νέα μας, θα κάνουμε δυο τρία αστειάκια, θα γελάσουμε και όλα θα είναι μια χαρά. Κάθε φορά, λέω ψέματα και στους δυο μας.

Έχεις κουραστεί να ακούς "συγγνώμη", "ευχαριστώ", "σε παρακαλώ" και "σ'αγαπάω". Για κάθε ένα από αυτά έχεις μια απάντηση που την ξέρω απ'έξω, και δε χρειάζεται καν να μου την πεις πια. Όμως, δεν είναι ότι δε σε καταλαβαίνω όταν τα λέω, δεν είναι ότι αρνούμαι να δεχτώ όσα μου λες. Είναι που λυπάμαι όταν κάνω κάτι που ξέρω ότι δε θες ή δε μπορείς να αντέξεις. Είναι που νιώθω όμορφα κάθε φορά που κάνεις κάτι που δεν είσαι υποχρεωμένος να κάνεις για την πρώην σου (το λέω μπας και το συνηθίσω). Είναι που περιμένω κάτι από σένα, αλλά.. για να είμαι ειλικρινής ούτε κι εγώ ξέρω τι θα μπορούσε να είναι αυτό. Είναι που ακόμα σ'αγαπάω, σε θέλω, μου λείπεις.

Όλα όμως.. στο τέλος καταλήγουν σε ένα πράγμα. Στο ένα και μοναδικό, αληθινό κι ειλικρινές και όμορφο που ποτέ δε θα χαθεί από μας τους δυο. Σ'αυτό που μας δένει.

"Δεν σ'αφήνω"

Το παιδάκι στο φεγγάρι

2010-10-24T22:33:00.002+03:00

Έβαλα σήμερα να δω το How to train your dragon. Ήρθε η ώρα να αρχίσω να βλέπω ξανά ταινίες, κι αυτό έμοιαζε ασφαλής επιλογή. Δε θα έχει αγαπημένα ζευγάρια, δε θα έχει χωρισμούς, δε θα έχει τίποτα από αυτά που προσπαθώ τόσο καιρό να αποφύγω.

Κι όμως, πριν αρχίσει η ταινία, είχε το παιδάκι που καθόταν στο φεγγάρι και ψάρευε.

Θυμάσαι το Σεπτέμβρη βγαίνοντας από το σινεμά, που κοιτούσαμε το φεγγάρι και σκεφτήκαμε κι οι δυο το ίδιο; Ότι λείπει το παιδάκι; Και μετά ψάχναμε ποιας εταιρείας είναι;

Και που σε ρώτησα, πού θα βρεις άλλη σαν εμένα;

Το ξέρεις κι εσύ, ότι δύσκολα θα βρεθεί άλλη να σε καταλαβαίνει, να μπαίνει στο μυαλό σου, να σκέφτεται ότι κι εσύ όπως εγώ, όμως.. πού ξέρεις; Μπορεί να είναι και για καλό...

Απάνω που 'χω φθάσει σε λογαριασμό όλα τα χάνω..

2010-10-23T00:06:00.000+03:00

Όταν περιμένεις περίοδο, και οι ορμόνες μέσα σου παίζουν με το μυαλό σου, κι όταν είσαι άρρωστη, αλλά όλο και κάποιος περιμένει κάτι από σένα, κι έτσι αναγκάζεσαι να παίρνεις κάθε δυο ώρες αντιπυρετικά για να μπορείς να στέκεσαι στα πόδια σου, κι όταν δε μπορείς να βάλεις ένα όριο στο που θα πάει το μυαλό σου και που όχι, τις ώρες που είσαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι και κρυώνεις, γιατί το 37 γίνεται 38 κι αυτό 39, απλά καταλήγεις να ακούς το ίδιο τραγούδι ξανά και ξανά και ξανά, και να περιμένεις ο ήχος να διακοπεί από το μόνο ήχο που μπορεί να σε κάνει καλύτερα. Τον ήχο που συνοδεύει την επικοινωνία με έναν άνθρωπο, που παρά το ότι σε έχει πληγώσει όσο κανείς, εσύ τον αγαπάς ακόμα, και ξέρεις ότι είναι ο μόνος που μπορεί να σε κάνει να νιώσεις καλύτερα. Δε χρειάζεσαι πια ούτε τα «σ’αγαπώ» ούτε τα «μου λείπεις», καμιά μεγάλη ή βαρυσήμαντη κουβέντα. Χρειάζεσαι τον ήχο της φωνής του μοναδικού ανθρώπου που μπορεί να σε καταλάβει, ακόμα και μετά την προδοσία και τον πόνο. Κι αυτό είναι το ιδανικό. Σου αρκεί μια λέξη σε μια οθόνη, μια απάντηση στο μειλ που έστειλες το πρωί, μια ένδειξη ότι νοιάζεται για σένα. Κι έτσι κοιμάσαι με τα ηχεία ανοιχτά, για να μη μπει στο msn χωρίς να τον ακούσεις ή να μη φτάσει μειλ και δεν το καταλάβεις.

Αναρωτιέσαι τι έχεις κάνει για να αξίζεις αυτή τη σιωπή, κι αμέσως ξέρεις πως πιθανότατα δε φταις εσύ, απλά έχει βγει, ή διαβάζει, ή κοιμάται ή κάνει οτιδήποτε θα μπορούσε να κάνει στην καινούρια του ζωή, της οποίας κομμάτι δε θα μπορέσεις να είσαι ποτέ κομμάτι. Ή απλά δεν έχει όρεξη να σου μιλήσει. Ούτε κατακριτέο, ούτε απίθανο είναι. Δεν είστε πια μαζί, δεν είναι υποχρεωμένος να ανέχεται τα κλάματα και τις φωνές σου, όπως παλιά. Το ξέρεις. Όμως ακόμα και όλα αυτά δεν είναι αρκετά. Αυτά που ξέρεις με τη λογική ότι ισχύουν χάνουν από αυτά που νιώθεις, πριν καν αρχίσει η μάχη.

Και μέσα σ’αυτή την κατάσταση, σκέφτεσαι όλα όσα προσπαθείς εδώ και δυο μήνες να βγάλεις από το κεφάλι σου˙ όλα τα «σ’αγαπάω» που τα πνίγεις πριν καν βγουν από το στόμα σου˙ όλα τα «μου λείπεις», τα «σε θέλω», τα «δώσε μου άλλη μια ευκαιρία».. Οι φόβοι σου μεγεθύνονται, και οι παράλογες ελπίδες σου, που μέχρι πριν δυο λεπτά τις νόμιζες πεθαμένες, στρίβουν άλλη μια φορά το μαχαίρι μέσα σου. Γιατί δε σ’αφήνουν ήσυχη πια; Γιατί δεν μπορούν απλά να πάνε από κει που ήρθαν, και να κρυφτούν και να κουλουριαστούν, να πεθάνουν για πάντα. Γιατί είσαι τόσο ηλίθια που δεν καταλαβαίνεις πως όλα έχουν τελειώσει, πως ότι και να σκέφτεσαι, όλα έχουν χαθεί; Γιατί δεν τον αφήνεις ήσυχο να ζήσει τη ζωή του, αλλά τον φορτώνεις με τις δικές σου φοβίες, και ανασφάλειες, και κρίσεις πανικού; Γιατί δε μπορείς απλά να είσαι δίπλα του, όπως υπόσχεσαι, και χαρούμενη για αυτόν, γιατί δεν μπορείς να τον καταλάβεις; Γιατί αυτά που τη μια στιγμή τα λες χαμογελώντας κι αλήθεια τα πιστεύεις, την άλλη σε γαμάνε τόσο πολύ;

Λες στον εαυτό σου ξανά και ξανά ότι όλο αυτό δεν είναι αληθινό, ότι είναι οι τεράστιες ποσότητες καφέ, κι αντιπυρετικών που δε σε πιάνουν και ορμονών, όμως ο πόνος είναι εκεί. Κρυμμένος στη γωνία, σε κοιτάει και γελάει, και παίζει με το μυαλό σου, και στέλνει τα όνειρα στα οποία κοιμάσαι ανάμεσα στα χέρια του όπως παλιά, ή τα άλλα, που πας να τον φιλήσεις και τραβιέται, όπως θα έκανε αν ήταν κάπου κοντά σου σήμερα. Κι είναι μαζί του και η ζήλεια, σε ροκανίζει αργά από μέσα προς τα έξω, σου σφίγγει όλο και περισσότερο την καρδιά, και κάθε γυναίκα, κάθε άνθρωπος που είναι στη ζωή του, στο σπίτι του, στην καρδιά του, στο κρεβάτι του, είναι εχθρός και απειλή. Κατάλαβέ το επιτέλους! Δε σε θέλει, δεν του είσαι τίποτα περισσότερο από μια πρώην την κρατάει στη ζωή του, γιατί μπορεί να σε δει σα φίλη. Δεν έχεις τίποτα πια να χάσεις, έχουν χαθεί τα πάντα από καιρό. Όταν τα πράγματα είναι έτσι, δεν σε απειλεί κανείς και τίποτα.

Δε χρειάζεσαι κανένα άλλον για να σου πει πόσο παράλογη και πόσο υστερική γίνεσαι, δε χρειάζεται καν να σου πει αυτός ότι πρέπει να ηρεμήσεις και να σταματήσεις να σκέφτεσαι βλακείες, ότι κάνεις κακό στον εαυτό σου. Το ξέρεις. Όμως δε μπορείς να κάνεις κάτι άλλο.. πέρα από το να περίμενες να γίνεις καλά, και να διαλυθεί το τρελό κοκτέιλ χημικών που καθορίζει αυτά που νιώθεις, για να μπορείς να είσαι καλά. Με σένα. Και με εκείνον. Γιατί πολύ απλά, ότι κι αν γίνει, τον έχεις ανάγκη, και ξέρεις πολύ καλά, πως δε θα μπορούσες ποτέ να συγχωρήσεις τον εαυτό σου, αν με τη συμπεριφορά σου τον έκανες να φύγει εντελώς από τη ζωή σου, είτε για να ηρεμήσει, είτε για να ηρεμήσεις εσύ...

Βάζεις το κομμάτι να παίξει άλλη μια φορά, και ανοίγεις άλλη μια λευκή σελίδα...

A song flying all the way to Ipswich...

2010-10-22T11:40:00.000+03:00

Μια ματιά σα βροχή

2010-10-18T21:09:00.002+03:00

Όταν βρέχει, δε βγαίνω έξω, αν μπορώ να το αποφύγω. Μου τη δίνουν οι σταγόνες της βροχής που μπαίνουν στα μάτια μου, και χαλάνε τα μαλλιά μου. Τις ομπρέλες μου τις κάνει πάντα κομμάτια ο αέρας στην προσπάθειά του να με κάνει σαν τη Mary Poppins, κι έτσι δε με κρατάνε ούτε λίγο στεγνή. Δε μ'αρέσουν οι μπότες και τα μπουφάν και τα αδιάβροχα, θέλω να φοράω μπαλαρινάκια και σταράκια και τιραντάκια και να μην ξεβάφει το μολύβι από τα μάτια μου, γιατί πάντα όποτε παίρνω καινούριο ξεχνάω να τσεκάρω αν είναι αδιάβροχο (και με τη συχνότητα που κλαίω τώρα τελευταία θα έπρεπε όλα τα είδη του μακιγιάζ μου να είναι αδιάβροχα).

Κάθομαι μέσα, κουκουλωμένη, πίνω γαλλικό φουντούκι και σέρνω το στερημένο από epressat βιταμίνες πτώμα μου και βλέπω σειρές, η κάνω και στέλνω τα πρότζεκτ μου μισά, η απλά ξαπλώνω και ακούω μουσική και περιμένω να βγει πάλι ο ήλιος, για να πάρω λίγη ενέργεια και να μπορέσω να κινηθώ.

Θυμάμαι τότε που με φώναζες φοινικάκι και μου έδινες το καπέλο και το φούτερ σου για να μη βρέχομαι στις ξαφνικές μπόρες, μέχρι να φτάσουμε σπίτι ή να μπούμε στο αυτοκίνητο, και ξέρω, ότι ακόμα και τώρα, θα έκανες πιθανότατα το ίδιο, όμως δε θα με τραβούσες από το χέρι για να τρέξουμε πιο γρήγορα χωρίς να γλιστρήσω, και δε θα με φιλούσες όποτε κρυβόμασταν κάτω από υπόστεγα που θα έσταζαν.

Και σκέφτομαι.. "είδες που είσαι ηλίθια; θα πρεπε να σκέφτεσαι όλα αυτά και να χαμογελάς. θα έπρεπε να χαίρεσαι για όσα είχες, και για όσα από αυτά μπορείς να έχεις ακόμα, κι όχι να κλαις και να στεναχωριέσαι για όσα έχεις χάσει..", όμως, δε μπορώ.

Δε μπορώ να μη ζηλεύω την ιδέα ότι τα έχεις κάνει και με άλλες, κι ότι θα το κάνεις με πολύ περισσότερες ίσως από δω και πέρα, κι ούτε που θα σου περνάω εγώ από το μυαλό, γιατί θα μπορείς να περνάς εξίσου καλά, ή και καλύτερα, χωρίς εμένα.

Κι έτσι, οι μέρες με βροχή, γίνονται ακόμα πιο σκοτεινές και άσχημες, κι εγώ κρύβομαι ακόμα πιο πολύ στην κουβέρτα που δεν κουβαλάει πια τη μυρωδιά σου, και φοβάμαι τη στιγμή που αύριο το πρωί θα πρέπει να σηκωθώ και να βγω έξω σ'αυτό το χάλι, να γίνω μούσκεμα, να οδηγήσω στους βρεγμένους δρόμους και να πάω για ένα μάθημα που δε με ενδιαφέρει ούτε ελάχιστα, για να μπορέσω να τελειώσω επιτέλους, και να φύγω από αυτό το μέρος, που με αρρωσταίνει ακόμα πιο πολύ, από τη μέρα που έμεινα εδώ χωρίς εσένα...

Στίξη

2010-10-15T10:45:00.004+03:00

Όταν γνωριστήκαμε, είχες το ίδιο πρόβλημα με μένα που είχαν όλοι όσοι με γνωρίζουν. Δε μιλούσα. Ένιωθες και ένιωθα ότι κάποια περίεργη σύνδεση υπήρχε ανάμεσά μας, ξέραμε και οι δυο ότι με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο θα παίζαμε σημαντικό ρόλο ο ένας στη ζωή του άλλου, αλλά δεν άνοιγα το στόμα μου να πω ούτε αυτό, ούτε και τίποτα άλλο...

Σιγά σιγά, σε έμαθα, σου ανοίχτηκα, και άρχισα να σου μιλάω. Ακατάπαυστα. Δεν μπορούσα να σε αφήσω να κοιμηθείς, και σου μιλούσα μέχρι να αρχίσεις να ροχαλίζεις και να ψευτοτσατιστώ, δεν μπορούσα να σου κλείσω το τηλέφωνο, δε σε άφηνα να μπεις στα αεροπλάνα που σε παίρνανε μακριά μου, είχα πάντα κάτι ακόμα να σου πω.. Δεν μπορούσα να βάλω τελεία.

Έτσι, όλη μας η σχέση από τη μεριά μου ήταν ένα κόμμα. Ένα μικρό διάλειμμα για ανάσα, για να συνεχιστεί σε λίγο. Πολλές φορές ήταν θαυμαστικά, κι άλλες ερωτηματικά. Υπήρξε και μια άνω τελεία, απ'αυτές που τόσο καλά έχεις μάθει τώρα.

Εδώ και 52 μέρες, ξέρω ότι έχεις βάλει τελεία. Και θες να βάλω κι εγώ. Κι είναι τόσο δύσκολο να βάλεις τελεία όταν δεν τα έχεις πει όλα. Ζούσα, περπατούσα, κοιμόμουνα με την ελπίδα που αφήνει στο μυαλό σου ένα κόμμα, ενώ ήξερα μέσα μου πολύ καλά πως έπρεπε να βάλω τελεία.

Μετά την χτεσινή μας κουβέντα, δεν έχω πολλές επιλογές πια. Δεν έχω περιθώρια να πω άλλα ψέματα στον εαυτό μου, δεν έχω τίποτα να περιμένω.

Έτσι, δε θα βάλω μόνο μια τελεία, αλλά τρεις... Αποσιωπητικά. Είχα πολλά να πω ακόμα, αλλά δε θα το κάνω...

Ευχαριστώ για όλα όσα μου έδωσες.

Συγγνώμη για όλα όσα περνάς εξαιτίας μου.

Να προσέχεις.

Αντίο.

Όχι πια σ'αγαπάω...

ΥΓ: Με ρώτησες την παρασκευή όλο χαρά "δεν απαντάω στα μηνύματα;" και σου είπα "όχι πάντα.." Δεν ήξερα ότι αυτή μου η απάντηση θα σε έκανε να θες να αποδείξεις και σε μένα και σε σένα ότι είναι όντως έτσι...

Lying to me

2010-10-12T17:49:00.004+03:00

Λέω πολλά ψέματα τώρα τελευταία.

Στους άλλους ότι είμαι καλά, και σφίγγω τα δόντια μου για να χαμογελάω, μέχρι να αρχίσω να πονάω και να αρχίσω να τρέχω μακριά, για να κρυφτώ σε μια γωνιά να κλάψω μόνη μου.

Σε σένα, που θέλω να είσαι καλά, και ξέρω ότι αν δεν είμαι εγώ, θα σου είναι πιο δύσκολο.

Και σε μένα. Τα πιο πολλά τα λέω σε μένα, γιατί φοβάμαι, γιατί θέλω να ελπίζω, γιατί θέλω να πιστεύω ότι είμαι καλύτερος άνθρωπος από αυτός που πραγματικά είμαι.

Το θέμα είναι ότι... τα ψέματά μου περιλαμβάνουν κι άλλους, που δεν είναι διατεθειμένοι να πουν κι αυτοί με τη σειρά τους τα ίδια σε μένα.

Και τότε η ροζ φούσκα μέσα στην οποία έχω κρυφτεί σπάει, και βλέπω την πραγματικότητα στα μάτια, και πονάω..

Χωρίς να πιστεύω τόσο στις συμπτώσεις κι ότι αυτές θα μπορούσαν να σημαίνουν κάτι, είχα πείσει τον εαυτό μου πως η συναυλία στο Λονδίνο τη μέρα των γενεθλίων μου ήταν ένα σημάδι ότι όλα θα πάνε καλά. Θα τη βλέπαμε μαζί, θα θυμόσουν πως ένιωθες για μένα, θα μας έδινες ακόμα μια ευκαιρία... Άλλο ένα ψέμα.

Love comes.. and love goes

2010-10-09T21:36:00.002+03:00

Πόσος χρόνος χρειάζεται για να αγαπήσεις κάποιον; Ένας χρόνος, ένας μήνας, μια μέρα ή μήπως μια στιγμή; Μπορείς να αγαπήσεις από την πρώτη στιγμή; Μπορεί αυτό που νιώθεις, όσο δυνατό κι αν είναι, να είναι αγάπη, κι όχι καύλα, ενθουσιασμός, έρωτας που σε λίγο θα σβήσουν, χωρίς να αφήσουν τίποτα πίσω; Μπορείς να νιώσεις για κάποιον που ξέρεις ελάχιστα κάτι τόσο βαθύ και έντονο, κάτι που μπορεί να σε αλλάξει ριζικά, να σε κάνει ικανό να βάλεις τον εαυτό σου σε δεύτερη μοίρα, για να είναι ο άλλος ευτυχισμένος; Μπορούν τρεις μήνες να είναι αρκετοί για να νιώσεις ότι ένιωσες σε τέσσερα χρόνια, σε μια ζωή;

Και μετά; Φεύγει η αγάπη; Χάνεται η ανάγκη σου να ξέρεις ότι ο άλλος είναι καλά για να είσαι κι εσύ; Μπορείς να μη νοιάζεσαι αν έχει φάει, κοιμηθεί, βάλει κασκόλ για να μην αρρωστήσει; Μπορείς να ξέρεις ότι πονάει, ότι είναι μόνος, ότι λυπάται, και να μη σε νοιάζει, να μην προσπαθείς να είσαι δίπλα του, να μην κάνεις ότι περνάει από τα χέρια σου, όσο ασήμαντο ή ουσιαστικό κι αν είναι αυτό, για να ανακουφίσεις τον άνθρωπο που σημαίνει τόσο πολλά για σένα;

Σίεντιστς ντέι νάμπερ του

2010-10-07T20:58:00.004+03:00

Τι έμαθα σήμερα στο συνέδριο:

1. Έχω δίκιο. Οι φινλανδοί είναι ο πιο όμορφος λαός του κόσμου.

2. Είμαι στραβόξυλο. Αντιπαθώ όποιον συμπαθούν όλοι, και το ανάποδο.

3. Μια μυρωδιά μπορεί να πάρει το μυαλό σου από το θέμα που συζητάς, και να το πάει εκεί από όπου τρέχεις να κρυφτείς, και γιαυτό φορτώνεις τις μέρες σου με συνέδρια.

4. Πρέπει οπωσδήποτε να βρω έναν Άγγλο να μιλάμε για να κάνω εξάσκηση, γιατί ενώ καταλαβαίνω τα πάντα, κωλώνω ελεεινά μιλήσω, και λέω μόνο κάτι yes και κάτι no, με μια προφορά που θα έκανε τον καημένο το Shawn να τραβάει τα πορτοκαλί ιρλανδικά μαλλιά του. Κρίμα τόσα χρόνια αγγλικά, κρίμα τα proficiency, κρίμα τα νιάτα, την ομορφιά, κρίμα το μπόι μου καλέ.

5. Η μουσικές στα ξενοδοχεία είναι τόσο κουλές, που όταν ακούς για 20ή φορά το επετειακό γελαστό παιδί σε ορχηστρική εκτέλεση, δε σου κάνει εντύπωση,

6. Δεν καταλαβαίνω τα μαθηματικά, σε όποια γλώσσα και να είναι. Αν δεν έπρεπε να έχω το νου μου να κάνω καμιά δουλειά, εκεί κάπου στη μέση του "Statistical model building for industrial pollution control and hazardous waste management" θα με είχε πάρει ο ύπνος στην αναμφίβολα άβολη καρέκλα.

7. Είμαι τόσο ντροπιάρα, που ακόμα και στα ελληνικά, κάτι μισομασημένα ναι και όχι λέω, κι ας έλεγα ότι θα σκάσω μες στην αυτοπεποίθηση και το θράσος για να κάνω δημόσιες σχέσεις.

8. 12 ώρες στο πόδι σερί; YES I CAN!

9. Όταν όλα πάνε στραβά, είμαι cool και άνετη; YES I CAN*2!

Σίεντιστς :Ρ

2010-10-06T23:30:00.002+03:00

Όσο κουρασμένη και να είμαι, όσο και να γκρινιάζω, όσο και να αγχώνομαι και να φοβάμαι το πρωινό ξύπνημα αύριο, σήμερα στο συνέδριο είδα επιστήμονες από όλον τον κόσμο, με δημοσιεύσεις, και έρευνες, και 2-3 διδακτορικά, και ζήλεψα. Θέλω κι εγώ να γίνω ένα μικρό κομματάκι αυτής της ελίτ με τα λάπτοπ και τα γυαλιά που όταν μιλάνε με τα σπαστά τους αγγλικά χρησιμοποιούν λέξεις που έχεις ακούσει μόνο σε άκυρες φάσεις και στην τηλεόραση. Θέλω το πτυχίο μου τώρα, θέλω μια θέση για μεταπτυχιακό σε μια σκανδιναβική χώρα, θέλω να τελειώνωωωωω...

Clarity

2010-10-03T18:19:00.003+03:00

130 στην εθνική

ο αέρας από το παράθυρο στο πρόσωπό μου

στο ραδιόφωνο το τραγούδι μας

στο στόμα μου η ανάμνηση της γεύσης του φιλιού σου

στο μυαλό μου τα ταξίδια μας με το αυτοκίνητο

τώρα ξέρω..

Self hypnosis

2010-09-30T02:38:00.001+03:00

Μ'αγαπάω. Είμαι καλά.

Σ'αγαπάω. Είσαι καλά;

Δεδομένα και Ζητούμενα

2010-09-29T13:39:00.005+03:00

Όταν ήμουνα μικρή, μια δασκάλα μου έμαθε πως στα προβλήματα, είτε αυτά ήταν μαθηματικών, είτε φυσικής, είτε χημείας, ο πιο εύκολος τρόπος να βρεις τη λύση ήταν να κάνεις ένα πινακάκι. "Στη μια στήλη πρέπει να βάζεις τα δεδομένα, όσα ξέρεις ότι δεν αλλάζουν κι ότι μπορείς να τα χρησιμοποιήσεις ανά πάσα στιγμή, όπως θες. Στην άλλη, τα ζητούμενα, αυτά που πρέπει να βρεις μόνη σου." Για χρόνια το σύστημα αυτό με βοήθησε. Δεδομένα από δω, ζητούμενα από κει, λύση και τέλος. Άλλο ένα 10 στη συλλογή μου.

Μεγαλώνοντας, ο φυσικός στο φροντιστήριο μας είπε "Όταν τα δεδομένα και τα ζητούμενά σας δε σας δείχνουν το δρόμο για τη λύση, αδειάστε το μυαλό σας από όλα όσα ξέρετε, τύπους, ορισμούς, κανόνες, και επιστρέψτε στις βασικές αρχές." Αρχή διατήρησης της ενέργειας, θεώρημα μεταβολής κινητικής ενέργειας, κι όλα λύνονταν, ίσως όχι τόσο εύκολα κι απλά, αλλά λύνονταν. Έγραψα μ'αυτόν τον τρόπο φυσική, τη χρονιά που πάτωσαν όλοι. Το σύστημα δούλευε.

Όταν το πρόβλημά σου δεν είναι ούτε μαθηματικά, ούτε φυσική, όταν έχει να κάνει με ανθρώπους, με εσένα και το πως νιώθεις, τι κάνεις;

Τι είναι δεδομένο; Μπορείς να πάρεις κάτι ως δεδομένο, χωρίς να απογοητευτείς, χωρίς να πληγώσεις και να πληγωθείς; Οι άνθρωποι δεν είναι αριθμοί, δεν είναι σταθερές, δεν ακολουθούν τους νόμους της φυσικής, ή και της λογικής.. Δεν υπάρχει αρχή διατήρησης του πάθους, ούτε και το θεώρημα μεταβολής της σχέσης με το χρόνο υπάρχει..

Και ζητούμενο πιο είναι; Η ηρεμία και η ασφάλεια που σου προσφέρει ένα άτομο, ή μήπως η αναζήτηση εμπειριών, όπως ένας χωρισμός, μια προδοσία; Και πως ελέγχεις το αποτέλεσμα; Πως κάνεις δοκιμές; Πως βλέπεις ότι η βαρύτητα είναι όντως κοντά στο 9,81 και πως το φως τρέχει πολύ γρήγορα, για να επιβεβαιώσεις ότι τα έχεις κάνει όλα σωστά;

Ποιος έχει την εμπειρία, τη δύναμη, το θάρρος και το θράσος να σε καθοδηγήσει σ'αυτές τις περιπτώσεις; Ποιος σου δίνει τους τύπους και τις αρχές, που θα σε οδηγήσουν στο να κάνεις το σωστό;

Σιχαίνομαι τα μαθηματικά, όμως.. τις στιγμές που δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω ή να νιώσω, ζηλεύω τη σιγουριά που σου δίνει το να ξέρεις πως υπάρχει ένα εργαλείο, ένας τρόπος σκέψης, μια λογική, που να σε οδηγεί στο αποτέλεσμα, και σου δίνει τη δυνατότητα να ξέρεις αντικειμενικά, αν έχεις κάνει λάθος.

Painkiller

2010-09-25T22:52:00.003+03:00

Κάθε φορά που περνάω ώρες ξαπλωμένη στο κρεβάτι, αγκαλιά με τη θερμοφόρα και τα παυσίπονα, βρίζοντας την ώρα και τη στιγμή που το βλαμμένο σπερματοζωάριο με το Χ χρωμόσωμα συνάντησε το ούτως ή άλλως βλαμμένο ωάριο με το ήδη υπάρχον Χ, θυμάμαι τη μόνη φορά που με είδες να πονάω πολύ από περίοδο.

Ήμασταν σπίτι σου, Κυριακή απόγευμα, και χαζεύαμε στον υπολογιστή για να περάσει η ώρα να με πας στον προαστιακό. Ξαφνικά, εγώ εξαφανίστηκα. Κατάπια ένα από τα παυσίπονα που είχα στην τσάντα μου, και ξάπλωσα στο κρεβάτι σου. Δεν έδωσες σημασία, νόμιζες ότι απλά βαρέθηκα και πήγα να την πέσω. Ήρθες πάνω να δεις αν κοιμάμαι, κι όταν κατάλαβες τι συνέβαινε, με ρώτησες τί θα μπορούσες να κάνεις για να νιώσω καλύτερα. Ξάπλωσες δίπλα μου, και με πήρες αγκαλιά, έβαλες το χέρι σου στην κοιλιά μου, πάντα πιο ζεστό από οποιοδήποτε σημείο του σώματός μου, και άρχισες να χαϊδεύεις απαλά.. Λίγο η θερμότητα από το τρίψιμο, λίγο η ηρεμία του να έχω την ανάσα σου στο αυτί μου, σιγά σιγά πέρασε ο πόνος, και με πήρε ο ύπνος..

Όταν ξυπνήσαμε ήταν αργά και δε με άφησες να πάρω το τρένο για Κόρινθο. Με πήγες με το αυτοκίνητο, κι έφαγες όλη την Κυριακάτικη επιστροφή των Αθηναίων στη μάπα, μόνο και μόνο γιατί δεν ήθελες να ταλαιπωρηθώ..

Επειδή είπες ότι δεν το θυμόσουν...

Θέλω τη μέρα που θα φύγεις...

2010-09-24T20:23:00.003+03:00

Δεν μπόρεσα να έρθω στο αεροδρόμιο να σε πάρω μια τελευταία αγκαλιά, να κοιτάξω τελευταία φορά τα μάτια σου, να αγγίξω το πρόσωπό σου, να ακούσω τη φωνή σου, χωρίς τίποτα να παρεμβάλλεται ανάμεσά μας.

Δε μπόρεσα να δω τα μάτια σου δακρυσμένα για όσα, και όσους, αφήνεις πίσω.. ένα από όλα αυτά τα δάκρυα μου ανήκε. Τα άκουσα στη φωνή σου, όμως.. κι ήταν η πρώτη φορά που δεν κρυβόσουν πίσω από τη μάσκα που φορούσες εδώ και μέρες.. (μήνες;), ήταν η πρώτη φορά που ήσουν εσύ, όπως σε ήξερα.. μόνο λίγο πιο ευάλωτος και αδύναμος.

Ήθελα τη μέρα που θα έμπαινες στο αεροπλάνο που θα σε έπαιρνε ακόμα πιο μακριά μου, να είσαι ήρεμος κι αισιόδοξος. Ήθελα να σε βοηθήσω να είσαι καλά, να χαμογελάς.. και το μόνο που κατάφερα ήταν να σε κάνω χειρότερα. Να εντείνω τις τύψεις που σε βασανίζουν, να σε διώξω πιο πολύ συναισθηματικά.. Με τον καιρό, θα είμαστε και οι δυο καλά, ήρεμοι, θα μπορούμε να μιλάμε και να γελάμε όπως παλιά, κι ας μην είναι τίποτα όπως παλιά..

Θα είμαστε εδώ ο ένας για τον άλλον, όπως τόσα χρόνια, να με πιάνεις όταν πέφτω, να σε τραβάω μπροστά και να λέω "πάμε!" όποτε κουράζεσαι. Δε θα σε αγκαλιάζω, δε θα με φιλάς, δε θα κοιμόμαστε μαζί τις νύχτες.. όμως.. πάντα.. θα έχουμε αυτό που μας ένωνε τόσα χρόνια. τη μοναδική επικοινωνία, την απόλυτη γνώση του άλλου, την ικανότητα να καταλαβαινόμαστε όπως κανείς άλλος. Δε θα σε ζηλεύω, δε θα με πονάς, όλα θα είναι απλά..

Καλό ταξίδι αγάπη μου...

Καλό ξεκίνημα στην καινούρια σου ζωή,

χωρίς εμένα, ακόμα πιο μακριά από μένα..

The wall

2010-09-20T21:37:00.002+03:00

Ανάμεσά μας υψώνεται πια ένας τοίχος. Ψηλός και παχύς, δεν μπορώ να σε δω, ούτε να σε ακούσω. Δεν μπορώ να περπατήσω αρκετά μακριά για να τον παρακάμψω, ούτε και να περάσω από πάνω του. Όμως ξέρω ότι είσαι πίσω του.

Σε έβλεπα που τον ύψωνες σιγά σιγά, και προσπαθούσα να τον γκρεμίσω, αλλά έβγαζα τα τούβλα ένα ένα, ήταν βαριά για τα χέρια μου, δεν προλάβαινα την πρόοδο του χτισίματός σου.

Μετά απόφάσισα να τον αγνοήσω, όμως όταν συνειδητοποίησα πόσο μεγάλος θα ήταν, κατάλαβα και ότι θα σε έχανα. Πανικοβλήθηκα. Ακόμα, κάθε φορά που προσπαθώ να σε φτάσω και πέφτω πάνω του, πονάω σαν την πρώτη φορά που συνειδητοποίησα τι συμβαίνει... ίσως πιο πολύ, γιατί τώρα ξέρω πως δε θα μπορέσω ποτέ να τον ρίξω.

Φωνάζω όσο πιο δυνατά μπορώ, δε με ακούς. Ρίχνω φωτοβολίδες για να τραβήξω την προσοχή σου, κι εσύ κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις και λες "α τι ωραία πυροτεχνήματα!"

Ο λαιμός μου έχει ματώσει, τα νύχια και τα δάχτυλά μου έχουν ματώσει, το γόνατά μου έχουν γεμίσει μελανιές, κι όμως δεν καταφέρνω τίποτα.

Ρίξ'τον τον γαμημένο τοίχο. Σε παρακαλώ.. Άσε με να σε δω, να σε ακούσω ξανά. Δε θα σε αγγίξω αν δεν το θες. Θα προσπαθήσω και να μη μιλήσω, να μη σου ζητήσω τίποτα απ'αυτά που δε θες. Έχω εγκλωβιστεί στην άλλη άκρη του κόσμου σου, δεν αντέχω άλλο πια εδώ..

Retrieval

2010-09-13T19:18:00.004+03:00

Άνοιξε την πόρτα και την είδε μπροστά του, το μαχαίρι στο δεξί της χέρι. "Άσε με να μπω." Δεν ήταν εντολή. Δεν ήταν παράκληση. Δεν υπήρχε τίποτα στη φωνή της. Έκανε στην άκρη και την άφησε να περάσει μέσα.

Την ακολούθησε, καθώς έβρισκε το δρόμο ανάμεσα στις κούτες και στα σκόρπια πράγματα στο πάτωμα, ως την κουζίνα, μέχρι που στάθηκαν μπροστά στο νεροχύτη. Άπλωσε το χέρι της κι έβαλε το φορτίο του στο δικό του. "Σου έφερα τα τελευταία δικά σου πράγματα. Δεν κάνει να φύγεις χωρίς να τα πάρεις μαζί σου."

Κοίταξε το μαχαίρι, είδε τα μάτια της στην αντανάκλαση, δε θύμιζαν σε τίποτα τα ζεστά μάτια που τον κοιτούσαν με λατρεία λίγους μήνες πριν. "Δεν είναι δικό μου." της είπε σιγανά.

"Όχι αυτό." Το πήρε πάλι από τα χέρια του με μια βίαιη κίνηση κι έκοψε τα μαλλιά της. "Αυτά είναι δικά σου!" γάβγισε με μια φωνή παραμορφωμένη από τη μανία της, και τα πέταξε στα πόδια του.

Ακούμπησε το χέρι της στο τραπέζι, και πριν προλάβει να κάνει το παραμικρό για να την σταματήσει, έκοψε το δείκτη του αριστερού της χεριού. "Δεν γίνεται να αγγίξω κανέναν πια!". Προχώρησε στο μέσο.

Για μια στιγμή νόμιζε ότι ονειρευόταν. Όχι. Προσπάθησε να της πάρει το μαχαίρι. "Θα στο δώσω μόνο αν το κάνεις εσύ, αν πάρεις μόνος σου ότι σου ανήκει."

Ένα ένα, έκοψε όλα της τα δάχτυλα, αηδιασμένος από το αίμα και το βουβό της πόνο. Με κάθε κόψιμο την άκουγε μόνο να παίρνει μια βαθιά ανάσα, να ετοιμάζεται για την επόμενη πληγή.

"Τώρα τα μάτια. Δε θα κοιτάξω ποτέ τίποτα πια. Πάρε κάθε εκατοστό δέρματος που έχεις ποτέ ακουμπήσει.. Είναι σημαδεμένο, με καίει σε κάθε ανάμνηση."

Λίγο πριν το τέλος, είδε το σπασμένο, το παραμορφωμένο και ακρωτηριασμένο πλάσμα στο πάτωμα να παίρνει την τελευταία του ανάσα. "Την καρδιά. είναι ολόκληρη δική σου, πάντα ήταν.."

Όταν πια κρατούσε την καρδιά της στα χέρια του, ακόμα ζεστή, το αίμα της έτρεχε ανάμεσα στα δάχτυλά του, μούσκευε τα ρούχα του, το χαλί, την ψυχή του. Τα μάτια του γεμάτα δάκρυα, το μυαλό του άδειο από αυτά που ήξερε, αλλά δεν μπορούσε να πιστέψει, ότι είχε κάνει. Άκουσε κάτι σαν ψίθυρο, κάτι που έμοιαζε με τη φωνή της, όπως την ήξερε. Σιγανή, τρυφερή, ήρεμη, μετά από καιρό: "Σ'αγαπάω"

sleeping with ghosts..

2010-09-12T13:02:00.004+03:00

Άφησα το αμάξι μου στην άκρη του δρόμου, η μπροστινή ρόδα από τη μεριά του συνοδηγού μισοβυθισμένη στην άμμο. "Ας μη βγει ποτέ, δε με νοιάζει." σκέφτηκα. Ακολούθησα τα σημάδια από τις ρόδες, ήξερα ότι ήταν δικά σου, μη με ρωτήσεις πως.

Έβγαλα τα παπούτσια μου, τα πέδιλα δεν είναι για να περπατάς στην έρημο, κι άρχισα σκοντάφτοντας να ακολουθώ τις γραμμές στην άμμο. Έπρεπε να σε βρω. Τα πόδια μου καίγονταν και τα χείλια μου ήταν ξερά, συνέχισα όμως να μισοτρέχω.

Το είδα από μακριά. Το αυτοκίνητό σου. Ο -κάποτε- δεύτερος μεγαλύτερος έρωτάς σου, μετά από μένα. Μαύρο, λιγότερο καθαρό από όσες φορές το έχω δει ποτέ, η πόρτα σου ανοιχτή, άμμος να μπαίνει μέσα... Μέσα στον πανικό μου, ένα κομμάτι του μυαλού μου σε φαντάστηκε να προσπαθείς να βγάλεις τη σκόνη, να σκουπίζεις και να ξεσκονίζεις τα πατάκια, το ταμπλώ.. Χαμογέλασα και τα στεγνά χείλια μου σκάσανε σε ένα ακόμα σημείο.

Μπαίνοντας μέσα είχα την ελπίδα να σε βρω. Κι όμως, στο κάθισμα του συνοδηγού ήταν η Ρ. Η φίλη του πρώην μου που έχω δει δυο φορές στη ζωή μου: μια που παρατήρησε πόσο μικρή ήμουν και θύμωσα (κι ας ήμουν πολύ μικρή), και μια που προσφέρθηκε να με φιλοξενήσει, παρά το γεγονός ότι με είχε δει άλλη μια φορά στη ζωή της. "Πάλι εγώ θα σε σώσω;" μου είπε χαμογελώντας, κι εγώ άρχισα να φωνάζω πως εγώ είμαι καλά, πως έπρεπε να βρω εσένα, πως κάτι δεν πάει καλά..

Την άφησα εκεί, έκλεισα την πόρτα κι άρχισα να τριγυρνάω μόνη μου στην έρημο. Όλα ήταν ίδια, δεν ήξερα αν περπατούσα σε ευθεία ή σε κύκλο, δεν ήξερα που να σε ψάξω και γιατί. Ήξερα, όμως, πως με είχες ανάγκη.. Και σου έχω υποσχεθεί τόσες φορές πως θα είμαι πάντα εδώ, να σε βοηθήσω, να σου σταθώ, να σε προστατεύσω, ότι και να συμβεί. Δεν πρέπει να σε απογοητεύσω πάλι..

Η Ρ. από πίσω μου με ακολουθούσε πιο πολύ σαν κατασκεύασμα του μυαλού μου, σαν παραίσθηση δημιουργημένη από τη ζέστη και την κούραση και την έλλειψη νερού, παρά σαν άνθρωπος, να μου μιλάει για τα φρύδια μου πάλι, να μου λέει πόσο ωραία είναι, πως δε γίνεται με τέτοια φρύδια να μη θες να γυρίσεις πίσω σε μένα. Κι εγώ όλο να την πιστεύω και να λέω "Αλήθεια, δε γίνεται. Δεν έχει φύγει από μόνος του. Κάποιος τον έχει πάρει από μένα, κάποιος του κάνει κακό. Πρέπει να τον βρω."

Θυμήθηκα τον πιλότο στο μικρό πρίγκιπα. Κάπως έτσι πρέπει να έψαχνε κι αυτός, μέχρι να βρει το μικρό του φίλο και το φίδι..

Πετάχτηκα στον ύπνο μου κλαίγοντας, για άλλη μια φορά. Δεν ήθελα να σε ενοχλήσω, δε σου έστειλα μήνυμα, ένα από τα πολλά που ξυπνάς και βρίσκεις στο τηλέφωνό σου το πρωί. Ήπια λίγο νερό, μάλλον διψούσα. Έτσι δικαιολογείται η έρημος. Έβαλα μουσική, έξω είχε αρχίσει να ξημερώνει..

Θυμήθηκα την τελευταία φορά που κοιμηθήκαμε αγκαλιά, που δεν πετάχτηκα στον ύπνο μου κλαίγοντας, που δεν θυμάμαι τι ονειρεύτηκα, που ακόμα κι αν ξύπνησα στη μέση της νύχτας, όταν γύρισα να σε κοιτάξω, με έσφιξες στα χέρια σου πιο πολύ, με ρώτησες αν όλα είναι καλά ψιθυριστά, και μου είπες να κοιμηθώ και πάλι. Θυμήθηκα το Inception, πως μπορούσαν να καθοδηγούν με το μυαλό τους τα όνειρά τους. Μας φαντάστηκα πάλι μαζί, μόνους, στον ιδανικό, αποκλειστικά κατασκευασμένο για μας κόσμο, να ζούμε όσα δε θα ζήσουμε μαζί, τα χέρια μας δεμένα μεταξύ τους, γερασμένα και φτιαγμένα για να ταιριάζουν ακριβώς μαζί, σαν δυο κομμάτια του ίδιου αντικειμένου.

Πάνω που συνειδητοποιούσα πως έβαζα σαμπουάν στα μαλλιά μου για τέταρτη φορά και πως το ζεστό νερό τελείωνε, χτύπησε η πόρτα. Η μάνα μου είχε ανησυχήσει. Πόση ώρα ήμουν μέσα, πόσες φορές είχα πει από μέσα ή απ'έξω μου "soulmates never die...", δεν έχω ιδέα.. Προσπαθούσα να βγάλω άκρη από το όνειρο, όλα τα άλλα γίνονταν μηχανικά. Αλήθεια, την τελευταία φορά που μπήκες στο μπάνιο ενώ ήμουν στη μπανιέρα, όση ώρα προσπαθούσες να με κάνεις να επανέλθω στο εδώ και το τώρα, όση ώρα κοιτούσες το γυμνό μου σώμα, έβλεπες εμένα; σου άρεσε αυτό που έβλεπες; το ήθελες έστω και λίγο, όπως παλιά;

Τα γράμματά μου στα 'χω δώσει όλα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Δε θα τελειώσουν ίσως ποτέ, πάντα θα έχω κάτι να σου πω, πάντα θα ψάχνω ένα νέο ή μια πληροφορία να σου στείλω, να επιχειρήσω να επικοινωνήσω μαζί σου, όπως παλιά.. Αυτό δεν είναι ένα γράμμα για σένα. Είναι για μένα..

Για να μην ξεχνάω..

and the wind did moan...

2010-09-09T17:02:00.000+03:00

For the girl you have in that merry green land
Can wait forever for you to come home...

Ο δρόμος, ο χρόνος και ο πόνος...

2010-09-07T00:54:00.003+03:00

Ο Αλκίνοος τραγουδούσε για άλλη μια φορά, και στον ουρανό πέφταν τ'αστέρια.. ένα.. δυο.. τρία.. τέσσερα..

Για κάθε ένα είχα μια ευχή. Την ίδια. "Ας γυρνούσε ο χρόνος πίσω. Ας μπορούσαν να γίνουν όλα όπως πριν"

Με κάθε τραγούδι θυμόμουν και κάτι άλλο..

Το αύριο που γινόταν χτες σε μια παραλία, με δυο ανθρώπους αγκαλιασμένους στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου...

Ένας άνθρωπος να υπόσχεται να είναι κοντά σου όποτε τον θες...

Υπεραστικά τηλέφωνα, με τον άλλον τελικά να αποκοιμιέται, αφήνοντάς σε να ακούς την ανάσα του στην άλλη άκρη της γραμμής...

Τις λέξεις ντυμένες ψέματα, κι ένα σ'αγαπώ που ακουγόταν όλο και πιο σπάνια, και εσύ δυσκολευόσουν να πιστέψεις...

Μια μπλούζα γεμάτη δάκρυα συγκίνησης βαμμένα με μαύρο μολύβι και μάσκαρα, σε ένα παγκάκι...

Μια συναυλία, η πρώτη από πολλές που πήγαμε μαζί, να σου τραγουδάω παράφωνα και να σε κοιτάω στα μάτια...

Σε κάθε τραγούδι, σε κάθε αστέρι, σε κάθε ανάσα, έκλεινα τα μάτια και ευχόμουν να μπορούσα να τα ζήσω όλα από την αρχή... Μετά τα άνοιγα.. κι όλα είχαν γίνει.. αυτά που θα φυλάξω μέσα μου σα θησαυρό, κι όσα προσπαθώ να ξεχάσω για να σηκώνομαι το πρωί από το κρεβάτι...

Τα αστέρια δε σου χαρίζουν ευχές... και ο χρόνος δε γυρίζει πίσω...

Ανατομία

2010-09-01T03:35:00.002+03:00

Τη στιγμή που πιστεύεις ότι σου έχουν τελειώσει τα δάκρυα, ότι η καρδιά σου επιτέλους θα μπορέσει να χτυπήσει ξανά, ότι τα πνευμόνια σου θα γεμίσουν οξυγόνο, μια λέξη ή μια εικόνα, μια ανάμνηση ή μια σκέψη θα σε στείλουν πάλι πίσω στο σκοτάδι που σε τύλιξε και δε θέλει να σ'αφήσει.

Τα βράδια στο κάποτε μοιρασμένο κρεβάτι είναι πιο σκοτεινά όταν δεν ξέρεις πως να ξεριζώσεις από μέσα σου αυτό που με τις ρίζες του αλλοιώνει και μεταλλάσσει τα κύτταρά σου σε κάτι άγνωστο και εχθρικό.

Τα μάτια δε στερεύουν ποτέ, αυτό το έμαθα.

Η καρδιά σταματάει... κι όταν αρχίζει να χτυπάει πάλι, σε τίποτα δε θυμίζει τον παλιό της ρυθμό, κι ας χτυπάει ακόμα για τον ίδιο άνθρωπο. Είναι πια επιφυλακτική από το σφίξιμο που δεν την εγκαταλείπει ούτε για μια στιγμή.

Κάθε ανάσα φέρνει κάτι όξινο, κάτι που πονάει και σκίζει σάρκες με τη λύσσα του παγιδευμένου θυμού που δεν ξέρει που να στραφεί, κι έτσι ρίχνεται στον εαυτό του με ακόμα μεγαλύτερη ορμή.

Μόνο το γαμημένο το μυαλό δε σταματάει ποτέ να φωνάζει ξανά και ξανά τις ίδιες ερωτήσεις, το ίδιο "ΓΙΑΤΙ;", χωρίς την παραμικρή πρόθεση να σου δώσει μια απάντηση, που δε θα μπήξει τα νύχια της στα χέρια και στο πρόσωπό σου, για να σου πάρει και την τελευταία σπίθα ζωής που σου 'χει απομείνει.

Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως με τον πόνο μου

δε θα προκαλέσω επιπλέον πόνο σε σένα.

Δεν το καταφέρνω ούτε αυτό από ότι φαίνεται...

this pain is just too real

2010-08-28T21:09:00.001+03:00

When you cried I'd wipe away all of your tears
When you'd scream I'd fight away all of your fears
And I held your hand through all of these years

Δεν ήταν αρκετό.

O κοντοκοκκινορουθουνούλης

2010-08-19T19:13:00.003+03:00

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια μικρή πόλη σ'ένα μεγαλούτσικο νησί, ζούσε ένα κοριτσάκι, ζαβό και γενικά κακοφτιαγμένο. Μικροσκοπικό, κοντό, με αστεία φουντωτά μαλλιά, αρρωστιάρικο και ευαίσθητο στις ακραίες καιρικές συνθήκες, σε σημείο τέτοιο, που καμιά φορά, όταν φυσούσε πολύ, έπρεπε να δένουν στη μέση του ένα τούβλο, για να μην την πάρει ο αέρας.

Ένα υπερβολικά ζεστό και υγρό καλοκαίρι, όταν όλοι οι άλλοι κάνανε βουτιές και πίνανε μαργαρίτες στα μπιτς μπάρ, το κοριτσάκι αποφάσισε να αρρωστήσει. Να τα αντιπυρετικά, να τα σιρόπια, να οι καραμέλες για το λαιμό! Δεν μπορούσαν φυσικά να λείπουν και τα χαρτομάντιλα, για τη συλλογή των πολύτιμων σωματικών υγρών που αδιάκοπα έσταζαν από τα ρουθούνια της. Κι όλα αυτά, ενώ η μαμά του ήταν σε ένα άλλο, λίγο μικρότερο νησί, να μαζεύει και να αποξηραίνει αυγουστιάτικα φρούτα, και το κοριτσάκι έμεινε υπεύθυνο για την επιβίωση και την υγιεινή των 2 αρσενικών ανθρωπόμορφων γουρουνιών, και του ενός σκυλόμορφου.

Μερικές μέρες μετά, κι ενώ οι μυξούλες έρεαν ακόμα άφθονες, η μύτη του κοριτσιού βαρέθηκε κι είπε να αρχίσει να προμηθεύει το καλάθι των αχρήστων με χαρτομάντιλα βουτηγμένα στο αίμα... Και η μύτη έεεετρεχε αίματα! Με τα πολλά, η αιμορραγία σταμάτησε, και το κοριτσάκι, χαρούμενο κι αναιμικό, θεώρησε ότι ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό... λίγο η ζέστη, λίγο το φύσα φύσα, και το ξέχασε.

Την επόμενη επίσης εξουθενωτικά ζεστή μέρα, το κοριτσάκι έπρεπε να βγει να πάει στην τράπεζα και στο σούπερ μάρκετ. Κάνει μπάνιο, ντύνεται στολίζεται, και με την κάρτα του ΑΤΜ ανά χείρας, δρόμο παίρνει, δρόμο αφήνει, φτάνει λίιιγο πριν την τράπεζα. Ξαφνικά.... η μύτη αρχίζει να τρέχει! Χαλαρή και ήρεμη ψάχνει στην τσάντα της για χαρτομάντιλο, και σκύβοντας για να το βγάλει από το πακέτο, βλέπει την πρώτη κόκκινη σταγόνα να αφήνει τη μύτη της και να πέφτει στο πεζοδρόμιο! Πανικός.. Πιέζει το χαρτομάντιλο σφιχτά, και το επόμενο, και το επόμενο... Μέχρι να φτάσει σπίτι της είχε αδειάσει σχεδόν το πακέτο, αλλά το αίμα δεν είχε σταματήσει να τρέχει, κάνοντάς την, σαν άλλος Κοντορεβιθούλης να αφήνει πίσω της σημάδια, σαν να φοβότανε μη χάσει το δρόμο, και δε μπορέσει να γυρίσει πίσω να βγάλει λεφτά...

Για κακή της τύχη, κι ενώ είχε λιώσει 40 ζευγάρια σιδερένια παπούτσια, από τη ζέστη στο δρόμο, μπαίνοντας στην είσοδο της πολυκατοικίας, ξέχασε ότι στο ενυδρείο εδώ και χρόνια ο σπιτονοικοκύρης μεγάλωνε ένα λευκό καρχαρία, ο οποίος από την καλοπέραση και την φροντίδα, είχε φτάσει τα 32 μέτρα σε μήκος.. Σε μια στιγμή, πρόλαβε να μυρίσει το αίμα, να εξαγριωθεί, και να πηδήξει σα δελφίνι έξω, κάνοντας και μια τούμπα στον αέρα! Την έκανε μια μπουκιά! Όλες οι περιπέτειες του μικρού κοριτσιού ήταν ανώφελες, θα μπορούσε απλά να καθίσει στο πεζοδρόμιο, περιμένοντας να αδειάσει όλο της το αίμα από τα ρουθούνια, και να γλιτώσει το τρέξιμο με κλειστά τα μάτια μέσα στη ζέστη!

και ζήσαμε εμείς καλά, κι αυτοί καλύτερα, γαμώ τις ρινορραγίες μου γαμώ!

ΜΗΠΕΡ...

2010-08-09T18:58:00.004+03:00

... μια σχολή για αυτούς που από τα 18 υποψιάζονται πως η ζωή τους επιφυλάσσει πολύ σκατό!

Γιατί να μην μπορείς να κάνεις κάτι μ'αυτό;

Για ένα σίγουρο μέλλον...

Τμήμα Μηχανικών Περιβάλλοντος,

Πολυτεχνείο Κρήτης

..σαν μια γυναίκα μακρινή που αγάπησα πριν φύγω...

2010-08-03T02:58:00.006+03:00

Οι λέξεις είναι εργαλεία σαν όλα τα άλλα... Μπορείς να τις χρησιμοποιήσεις σωστά -να καρφώσεις, να πριονίσεις, να βάψεις- αλλά αυτό που θα κατασκευάσεις (οι εκφράσεις, οι προτάσεις) να μην έχει καμιά σχέση μ'αυτό που είχες αρχικά στο μυαλό σου.

Μπορεί να νομίζεις ότι έχεις πει όλα τα σωστά πράγματα, να έχεις εκφράσει αυτό που ξέρεις ότι θα έπρεπε, αν απέναντί σου είχες έναν οποιοδήποτε άλλο άνθρωπο, αυτό που θα ήθελες να ακούσεις, αν εσύ ήσουν στη θέση του άλλου... αλλά ξεχνάς ότι πάντα θα υπάρχει ο προδότης, που θα στέκεται πίσω από την πλάτη σου και θα σε δείχνει με το δάχτυλο τεντωμένο, ενώ θα χαμογελάει χαιρέκακα που θα σε έχει καρφώσει. Το χαμόγελό σου θα είναι λίγο πιο πλατύ από ότι θα έπρεπε, τα μάτια σου δεν θα έχουν όσες ρυτίδες έχουν όταν χαμογελάς πραγματικά, ίσως να δακρύσεις λίγο -ενώ δεν έχεις γελάσει αρκετά, ώστε να μπορεί να δικαιολογηθεί αυτή σου η αντίδραση..

Κι έτσι, ο άνθρωπος που έχεις απέναντί σου θα απογοητευτεί με την αδυναμία σου να μοιραστείς τη χαρά, τον ενθουσιασμό του.. Θα θυμώσει, που το πρώτο πράγμα που θα του ζητήσεις είναι να παραδεχτεί το φόβο του για την αλλαγή. Και η μαλακία είναι ότι ξέρεις ότι έχει δίκιο, κι έτσι χαμογελάς ακόμα περισσότερο, αποκαλύπτεις ακόμα περισσότερα από τα δόντια σου, τα μάτια σου δακρύζουν ακόμα περισσότερο από την προσπάθεια... Όμως το μόνο που καταφέρνεις είναι να τρομάζεις τον άλλον ακόμα περισσότερο με την αδυναμία σου να χαρείς γι αυτόν, με τα δάκρυα που ετοιμάζονται να κυλίσουν, με τα δόντια που λίγο ακόμα και θα σκίσουν τα χείλη σου για να εκτεθούν πιο πολύ, για να δείξεις την συμπαράστασή σου..

Τραβάς το χαμόγελό, κι αυτό αρχίζει να ραγίζει, και να μετατρέπεται σ'αυτήν την αγκαλιά-φυλακή, που παρακαλάει τον άλλον να μη σ'αφήσει, να μην πάει ακόμα πιο μακριά, να μη σε βγάλει ακόμα περισσότερο από τη ζωή του. Φοβάσαι - κι ο φόβος σου ζώνει το μυαλό σου, και το σφίγγει με όλη του τη δύναμη, και δεν το αφήνει να σκεφτεί καθαρά, να επεξεργαστεί αυτό που βλέπεις, και το διαστρεβλώνει, το κάνει διαφορετικό και τεράστιο και τρομακτικό και ανίκητο-, και ξέρεις ότι ο ήρωάς σου θα σ'αφήσει να αντιμετωπίσεις τους φόβους σου (τη ζωή σου;) μόνη σου.

Δεν μπορείς, όσο και να το βλέπεις, έστω κι αχνά, πίσω από το πέπλο των δακρύων που έχουν καλύψει τα μάτια και τα όνειρά σου, να πιστέψεις ότι κι αυτός, ο φωτεινός, ο όμορφος, ο έξυπνος και δυνατός, φοβάται όσο κι εσύ, κι ακόμα περισσότερο, στον αγώνα του ενάντια στα δικά του τέρατα. Ο σεισμός, που κινεί το κέντρο του μικρού κι ασφυκτικού σου κόσμου, είναι δυνατότερος από ότι έχεις ζήσει ποτέ πριν, σε αφήνει αμήχανη και τρομαγμένη να κοιτάς γύρω σου με μάτια τεράστια και πρησμένα από τα κλάματα, κι όταν απλώνεις το χέρι σου να πιαστείς από το γνώριμο, δυνατό μπράτσο που τυλίγεται γύρω σου τα βράδια όταν φοβάσαι, αυτό είναι 2000 χιλιόμετρα μακριά σου...

Λυπάσαι για την αδυναμία και την ανικανότητά σου, ζητάς ξανά και ξανά συγγνώμη και ξέρεις ότι ποτέ δε θα είναι αρκετές οι φορές που θα το πεις, ξέρεις ότι κάτι έχει(ς) σπάσει, κι ότι δύσκολα θα ξανακολλήσει... ελπίζεις μόνο να κρατήσει η δύναμη που κρατάει τα δυο κομμάτια κοντά: αυτό που πάντα θα είναι στη θέση του -ακίνητο και σταθερό, με το χέρι απλωμένο- κι αυτό που φεύγει, που η βαρύτητα το τραβάει μακριά...

Αναρωτιέσαι... μήπως είναι όντως καλύτερα να μην έχεις τίποτα να σε κρατάει πίσω; Μήπως είσαι ένα ανώφελο και άχρηστο βάρος, που κρατάει τον άλλον δυσάρεστα κολλημένο στο παρελθόν;

Ήμουν κι εγώ στο Ηράκλειο ;)

2010-07-26T01:11:00.003+03:00

-Σύμφωνα με το νεαρό που στεκόταν πίσω μας, όλα τα μέλη του συγκροτήματος James τα λένε φυσικά James. Έτσι, παρότρυνε τον τραγουδιστή "σπάστα James!", στο Happy Birthday που τραγουδήσαμε για τον κιθαρίστα όταν δεν ήξερε τι όνομα να βάλει απλά τραγούδησε "Happy birthday dear James" κλπ

-Αν δεν παίζανε το laid θα ήμουνα εκεί και σήμερα, και αύριο και μέχρι να με διώξουν με το σκατόφτυαρο από το Παγκρήτιο.

-Περιέργως, αν και δεν ήταν στην Αθήνα, δεν μπορεί να πει κανείς ότι η συναυλία ήταν αρπαχτή. Απογοήτευση η "ακουστική εμφάνιση των Puressence", δεδομένου του ότι εγώ είχα πάει πρακτικά γιαυτούς κι όχι για τους James (όπως πάντα εγώ είμαι με το support group κι όχι τους headliners).

-Μας έβγαλαν την ψυχή, αλλά στο δεύτερο encore είπανε το getting away, και μόνο αυτό χεχε (το βιντεάκι πιο πολύ σαν post-view):

upside down!

2010-07-17T18:24:00.003+03:00

Και πάνω εκεί που όλη σου τη ζωή νόμιζες ότι είσαι από τους μοναχικούς, κι απομονωμένους, περίεργους ανθρώπους, που δεν κολλάνε πουθενά, έρχεται ένα βράδυ που συναντάς έναν άνθρωπο πραγματικά μοναχικό κι απομονωμένο που δεν κολλάει πουθενά, ο οποίος νομίζει ότι είσαι μέλος της cool gang και το σύμπαν σου αναποδογυρίζει! Η βαρύτητα από χτες το βράδυ με σπρώχνει προς το φεγγάρι!

Parental control

2010-07-15T06:08:00.003+03:00

Ο εορτασμός των γενεθλίων του φίλου μας του Φ. στο στέκι μας κάθε χρόνο πάει χέρι-χέρι με το πολύ άσχημο μεθύσι κάποιου από την παρέα, με αποτέλεσμα να μένουν ιστορίες του στυλ "άκου τί έγινε τότε για να μην ξαναβάλεις ποτέ αλκοόλ στο στόμα σου" για τα χρόνια και τις γενιές που θα 'ρθουν.

Πέρσι ήταν η σειρά μου, κι αφού έκλαψα κι έβγαλα το άχτι μου για καμιά ώρα στο παγκάκι που βλέπει το φάρο, έβαλα χέρι στους φίλους μου που πετούσαν τις χαρτοπετσέτες, με τις οποίες μάζευαν τα δάκρυα και τα άλλα σωματικά υγρά μου στο λιμάνι (δεν είναι σωστό να μολύνουμε τη θάλασσα!), ενώ ένα λεπτό αργότερα μου φαινόταν απίστευτα λογικό να πετάξω το άδειο από νερό ποτήρι μου, γέλασα με την ψυχή μου ακούγοντας ξανά και ξανά τη λέξη αυγό, πήγα σπίτι μου να κοιμηθώ και να ετοιμαστώ για το μακρύ ταξίδι ως την Κόρινθο που είχα την επόμενη μέρα, προκειμένου να ξεκινήσω την πρακτική μου.

Φέτος, βασιλιάς της βραδιάς ήταν ο Μ., ο οποίος χόρευε και τραγουδούσε, έβγαζε την μπλούζα του κι έκανε σαν 5χρονο, αγκάλιαζε, φιλούσε και αγαπούσε όλον τον κόσμο, και φυσικά μετά αρνιόταν να πάρουμε ταξί -μια και μένουμε πολύ κοντά- για να πάμε σπίτι, κι ήθελε να πάμε με τα πόδια. Λίγο πριν φτάσουμε στην πιάτσα και τον πείσουμε να μπει στο ταξί, βλέπουμε από μακριά το αμάξι της μάνας του -που τον είχε πάρει τηλέφωνο και είχε καταλάβει από τη φωνή του πως αλλού πατούσε κι αλλού βρισκόταν- και πλησιάζουμε για να τη χαιρετίσουμε και να γίνει με όλες τις τιμές η αλλαγή φρουράς. Δυστυχώς, η αγαπημένη μου κολλητή θεώρησε αρκετά καλή ιδέα να της πει ότι μένω κοντά, ώστε να με πάει κι εμένα σπίτι.

Καταλαβαίνω ότι μια μάνα ανησυχεί όταν συνειδητοποιεί ότι ο γιος της είναι μεθυσμένος, αλλά δεν μπορώ να χωνέψω με κανένα τρόπο το πως μπορεί στις 5,6,7 το πρωί να θεωρεί καλή ιδέα να κατέβει στο μέρος που πιστεύει ότι είναι πιο πιθανό, αλλά όχι σίγουρο, να τον βρει, για να τον μαζέψει. Το γεγονός και μόνο ότι ήταν ξύπνια μου φάνηκε υπερβολικό. Είσαι 23, σπουδάζεις στην πόλη σου και μένεις στο σπίτι σου κι έτσι υφίστασαι όλη την καταπίεση και την υπερπροστατευτική διάθεση των γονιών σου. Δεν είναι παράλογο μια φορά στις τόσες να ξεφύγεις και να πιεις λίγο -ή περισσότερο- παραπάνω από ότι θα έπρεπε. Είναι μάλλον αναμενόμενο.*

Τα 3 λεπτά που κράτησε η διαδρομή με το αυτοκίνητο απλά με έκαναν να νιώθω απίστευτα άσχημα για το φίλο μου, τον οποίο η μητέρα του με τη συμπεριφορά της τον έκανε να μοιάζει στα μάτια μου μικρός, ανώριμος, ανίκανος να ελέγξει τον εαυτό του, κι ας μην είναι -απόλυτα- έτσι... Με έπνιγαν πικρία και θλίψη, σε συνδυασμό με την αίσθηση πως δεν ήθελα να το βλέπω αυτό το πράγμα, γιατί απλούστατα ήξερα πως κάνει τον άλλο να χάνει ένα μέρος της αξιοπρέπειάς του (πολύ περισσότερο από όσο η μητέρα του θεωρούσε ότι την είχε χάσει επειδή είχε μεθύσει). -όποιος κατάλαβε, κατάλαβε δεν μπορώ να το εξηγήσω καλά-. Ήθελα όσο τίποτα άλλο να φύγω από το αυτοκίνητο και να τον αφήσω να αντιμετωπίσει το σκηνικό μόνος του, γιατί πολύ απλά ήξερα ότι αυτό θα ήθελα κι εγώ στη θέση του. Φαντάσου το στομάχι σου σκατά και τον κόσμο να γυρίζει και ταυτόχρονα να ταπεινώνεσαι από τη μάνα σου στα μάτια ενός φίλου σου (ενός ανθρώπου που για να σε θεωρεί φίλο του, σε δέχεται όπως είσαι με τα καλά και τα κακά σου, κι έχει μια ιδέα στο μυαλό του -την οποία εσύ έχεις κοπιωδώς δημιουργήσει- και τη βλέπεις ότι λέξη λέξη καταρρέει).

Στο κάτω κάτω, πολλές από τις φορές που έχουμε βγει κάποιος έχει μεθύσει, αλλά ποτέ κανείς μας δεν έχει πάθει κάτι κακό. Πάντα οι υπόλοιποι φροντίζουμε να φτάσει σπίτι του -αν θέλει να τον δουν οι γονείς του έτσι- ή σε όποιο από τα σπίτια αυτών που μένουν μόνοι τους θα περάσει τη *δύσκολη ομολογουμένως* νύχτα, ώστε να ξέρουμε ότι είναι καλά και ασφαλής. Το hangover της επόμενης μέρα, πιστέψτε με, είναι πολύ πιο αποτελεσματική τιμωρία από αυτή που θα μπορούσε να επιβάλλει κάποιος θυμωμένος ή ανήσυχος γονιός. Την πρώτη μέρα δεν μπορείς να μυρίσεις φαγητό χωρίς να ανακατευτείς, την πρώτη βδομάδα η σκέψη και μόνο ενός ποτού σε κάνει να θες να αυτοκτονήσεις, τον πρώτο μήνα δεν πίνεις πάνω από μια -δυο στα μεγάλα κέφια- μπύρες. Κι όλα αυτά από την ανάμνηση και μόνο.

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν κατηγορήσει τους γονείς μου για αδιαφορία και αναισθησία, επειδή δεν κάνουν ότι έκανε η μητέρα του φίλου μου, όταν εγώ γυρνάω σπίτι μεθυσμένη, όμως ξέρω ότι από ανάλογες προσωπικές κι αρκετά επίπονες εμπειρίες από τα φοιτητικά τους χρόνια, έχουν συνειδητοποιήσει ότι με το υιοθετήσουν μια τέτοια συμπεριφορά το μόνο που δε θα καταφέρουν θα είναι το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ξέρουν, όπως το ξέρω κι εγώ, ότι αν με αφήσουν να κάνω τα λάθη μου μόνη μου -εφ'όσον τα κάνω με την προϋπόθεση ότι είμαι ασφαλής- είμαι αρκετά μεγάλη κι έξυπνη ώστε θα μάθω απ'αυτά..

*Το καλύτερο πράγμα που έχω ακούσει στα 5 μου χρόνια στη σχολή από καθηγητή; "Τώρα που ετοιμάζεται να δώσει η κόρη μου πανελλήνιες, καταλαβαίνω γιατί τα πρώτα σας φοιτητικά χρόνια είστε όλοι αλκοολικοί." Πόσω μάλλον όταν τα φοιτητικά σου χρόνια έχουν μικρές διαφορές από εκείνη την περίοδο...

Θα 'θελα...

2010-06-30T03:37:00.001+03:00

Αφού πτυχίο δε με βλέπω να παίρνω άμεσα...