Saturday, 18 February 2017

Γράμμα στον προκλητικό νέο εαυτό μου (που τώρα πήρα τα αρχίδια του)

Αγαπητέ Αλκίνοε,

ελπίζω το γράμμα μου να σε βρίσκει καλά. Όταν πριν 8 χρόνια έβγαλες τη νεροποντή ήμουν 22 χρονών. Άκουγα το "τα γόνατα μου κάνουν χρίτσι χρίτσι, μεγαλώνω" και γέλαγα, γιατί ενώ τα γόνατα μου κάνουν χρίτσι χρίτσι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ήμουν ΠΙΠΙΝΙ κι έλεγα "άααασε μας ρε Αλκίνοε". 

Ένα δυο χρόνια τώρα λέω γέρασα. Έχω υποχρεώσεις στον ΟΑΕΕ, την εφορία, το αφεντικό. Παίρνω μειλ για δουλειά, πάω σε γάμους φίλων. Ένιωθα πραγματικά ότι τα χρόνια βαραίνουν την πλάτη μου.

Fast forward στο2017. Βγάζω καιρό τώρα άσπρες τρίχες από τα μαλλιά μου με το τσιμπηδάκι για τα φρύδια. Προχτές τα παιδάκια που πήρα με οτοστόπ απ'το πολυτεχνείο που μίλησαν στον πληθυντικό. Και σήμερα... ξύπνησα από ένα πόνο στην πλάτη και το να σηκωθώ απ' το κρεβάτι απαιτεί περίπου την ίδια ενέργεια και προετοιμασία που θα περίμενε κανείς από μαραθωνοδρόμο στα τελευταία 100 μέτρα.

Ποιόν βαραίνουν τα χρόνια τώρα; Αλκίνοε, γέλα σατανικά, το κέρδισες.

Πάντα δική σου,

η κωλόγρια.


Friday, 10 February 2017

The climbing robot



Κάνοντας τον περίπατό σου μια μέρα, βλέπεις μπροστά σου ένα βουνό. "Δε μοιάζει και τόσο ψηλό", λες μέσα σου, "θα το ανεβώ". Ξεκινάς και τσούκου τσούκου μέχρι το μεσημεράκι έχεις φτάσει στην κορυφή. Κάθεσαι στον πρώτο βράχο που ξεχωρίζεις ανάμεσα στα χιόνια και οι Σέρπα που οδηγούσαν τους τύπους που προσπέρασες πριν σου λένε στα θιβετιανά "Καλά, πως στον πούτσο σκαρφάλωσες έτσι εύκολα το Έβερεστ;". Κάπως απορημένα κουνάς το κεφάλι και παίρνεις μια δοκιμαστική ανάσα. Όντως.. το οξυγόνο είναι κάπως αραιό στον αέρα. Χαζογελάς και κοιτάς τη θέα. Ο κόσμος όλος από κάτω σου.

Μέχρι να κατέβεις, να κοιμηθείς και να φάς κάτι ώστε να επανέλθει η εγκεφαλική σου δραστηριότητα, δε συνειδητοποιείς τι πραγματικά έχει συμβεί. Εκεί που είχες βγει με τα ακουστικά στα αυτιά για περπάτημα για να ξεχάσεις που δε σε πήραν στη δουλειά που ήθελες/ δε σου έκατσε ο Gildenlöw/ σου έσκασε το λάστιχο και δεν μπορείς να ξεσφίξεις τα μπουλόνια, είχες πάρει τόση φόρα, που ανέβηκες το ψηλότερο βουνό του κόσμου και δεν πήρες χαμπάρι. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά ακόμα και όταν σου είπαν "Μπράβο", εσύ σήκωσες τους ώμους αδιάφορα, σκεπτόμενος όσα δεν έκανες, κι ότι ακόμα κι αυτό που κατάφερες, δεν έγινε με τους δικούς σου όρους. Ξεχνάς όσους προσπέρασες στο δρόμο που δεν κατάφεραν ποτέ να φτάσουν στην κορυφή, ξεχνάς όσους έχουν όνειρο ζωής αυτό που εσύ έκανες χαλαρά και χωρίς κόπο και ποτέ δεν θα μπορέσουν να το αγγίξουν, και επικεντρώνεσαι στα αρνητικά. Κρύβεσαι απ'τον κόσμο και τις υποχρεώσεις σου, ξαπλώνεις στο κρεβάτι σε εμβρυακή στάση, τραβάς το πάπλωμα πάνω από το κεφάλι σου και συνεχίζεις να λυπάσαι τον εαυτό σου για λίγο ακόμα. 

Τί σκατά πήγε στραβά και δεν μπορείς να δεχτείς την επιτυχία, ακόμα κι αν αυτή δεν είναι όπως ιδανικά την είχες στο κεφάλι σου; Γιατί δεν μπορείς να αντλήσεις ενέργεια και αποφασιστικότητα από αυτήν, για να αλλάξεις την κατάσταση, να πηδήξεις πιο ψηλά, κι ίσως να ξεπεράσεις ακόμα και τις δικές σου προσδοκίες; Τί πήγε λάθος κατά την παραγωγή σου- ποιό κύκλωμα δεν κάνει επαφή και πόσα bugs έχει το λογισμικό σου, μικρό μου ρομποτάκι..;