Saturday, 18 February 2017

Γράμμα στον προκλητικό νέο εαυτό μου (που τώρα πήρα τα αρχίδια του)

Αγαπητέ Αλκίνοε,

ελπίζω το γράμμα μου να σε βρίσκει καλά. Όταν πριν 8 χρόνια έβγαλες τη νεροποντή ήμουν 22 χρονών. Άκουγα το "τα γόνατα μου κάνουν χρίτσι χρίτσι, μεγαλώνω" και γέλαγα, γιατί ενώ τα γόνατα μου κάνουν χρίτσι χρίτσι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ήμουν ΠΙΠΙΝΙ κι έλεγα "άααασε μας ρε Αλκίνοε". 

Ένα δυο χρόνια τώρα λέω γέρασα. Έχω υποχρεώσεις στον ΟΑΕΕ, την εφορία, το αφεντικό. Παίρνω μειλ για δουλειά, πάω σε γάμους φίλων. Ένιωθα πραγματικά ότι τα χρόνια βαραίνουν την πλάτη μου.

Fast forward στο2017. Βγάζω καιρό τώρα άσπρες τρίχες από τα μαλλιά μου με το τσιμπηδάκι για τα φρύδια. Προχτές τα παιδάκια που πήρα με οτοστόπ απ'το πολυτεχνείο που μίλησαν στον πληθυντικό. Και σήμερα... ξύπνησα από ένα πόνο στην πλάτη και το να σηκωθώ απ' το κρεβάτι απαιτεί περίπου την ίδια ενέργεια και προετοιμασία που θα περίμενε κανείς από μαραθωνοδρόμο στα τελευταία 100 μέτρα.

Ποιόν βαραίνουν τα χρόνια τώρα; Αλκίνοε, γέλα σατανικά, το κέρδισες.

Πάντα δική σου,

η κωλόγρια.


No comments: