Friday, 29 September 2017

Πάτησα μετά από καιρό κατά λάθος το link από τους σελιδοδείκτες και μιας και βρέθηκα ξανά εδώ είπα να μπω να δω τι γίνεται. Ακόμα και όταν η φωνούλα μέσα στο κεφάλι μου ψιθύριζε με μια δόση ειρωνείας πως η ατέλειωτη μετεφηβεία που με οδηγούσε να βγάζω τα εσώψυχά μου εδώ μέσα έφτασε από καιρό στο τέλος της, αποφάσισα πως ακόμα κι αν αυτό είναι το τελευταίο ποστ που θα γράψω ποτέ, κρίμα θα ήταν να μην υπαρχει κάτι εδώ γραμμένο από το λαπτοπ να νιώσω λίγο σαν τον Χέμινουεϊ στη γραφομηχανή του. Σκύλο να μασουλάει τα δάχτυλα των ποδιών μου έχω, ο Γκίμλι διακοσμεί περήφανα τη δεξιά γωνία του σαγονιού μου, το ρούμι που μου έφεραν από την Κούβα σαν "thank-you-for-cat-sitting" δώρο τέλειωσε, όμως, και ο καπνός από την πίπα μπορώ με σιγουριά πια να πω ότι μου προκαλεί αναγούλες για συναισθηματικούς λόγους. Δε γαμιέται όμως; Τον Έρνεστ τον αγαπώ. 
Σκέφτομαι καμιά φορά, στο ντους συνήθως, εκεί που αν είσαι λίγο βαρεμένος σαν εμένα, νιώθεις ότι έχεις γράψει μες στο κεφάλι σου το έργο που θα πάρει το επόμενο Νόμπελ λογοτεχνίας (ναι, οι προσδοκίες μου έχουν συρρικνωθεί κάπως), πως ίσως θα είχε ένα νόημα για την ψυχική μου υγεία να ρίξω μια ανακαίνιση, μια μετονομασία, ένα κάτι και να αναφωνήσω Λάζαρε δεύρο έξω. Δεν μου παίρνει πάνω από ένα χέρι λούσιμο κι ένα ξέβγαλμα να θυμηθώ πως ούτε πολύ καλή ήμουν ποτέ στο γράψιμο, παρά τα λεγόμενα των γονιών και των δασκάλων μου (δουλειά τους είναι να σε ενθαρρύνουν), ούτε έλλειψη από χαρτί έχω. Ίσα ίσα, έτσι και βγάζω το άχτι μου σπάζοντας μύτες από μολύβια όταν είμαι πεσμένη, και δε με νοιάζει πως με το πέρασμα των χρόνων ξεχνάω την ορθογραφία που ήξερα σε όλες τις γλώσσες. 
Μου παίρνει και άλλα δυο περίπου δευτερόλεπτα για να θυμηθώ πως είμαι βαρετή. Ναι ρε φίλε, με πονάει που το λεω, αλλά απορώ πως με αντέχουν οι γύρω μου, ειλικρινά. Με ρωτάνε τι κάνεις και τι έχω να πω; Εδώ μωρέ, ξύπνησα πρωί, πήγα δουλίτσα, πήγα το αμάξι συνεργείο, γύρισα σπίτι, έπνιξα την ανάμνηση από τα όνειρα για μια διαφορετική ζωή από αυτή που ζω στις δυο μπύρες που χρειάζομαι πια για να την ακούσω σαν σωστή σάπια τριαντάρα, αναλογίστηκα τη ματαιότητα της ύπαρξης μου μέσα σ'αυτήν την αέναη λούπα που βιώνουμε όλοι λίγο πολύ και έπεσα νωρίς για ύπνο, ώστε να είμαι σε θέση να κάνω περίπου τα ίδια και την επόμενη μέρα; 
Πάντως δεν μπορώ να πω, ζηλεύω λίγο όσους έχουν ακόμα τη θέληση να κοροιδεύουν τον εαυτό τους και να επιμένουν πως παρά το γεγονός ότι έκαναν κάποιους απαραίτητους συμβιβασμούς ζουν το όνειρό τους. Μεταξύ μας τώρα, αυτό όνειρευόσουν; Πού είναι τα ταξίδια και οι φιλοσοφικές συζητησεις και η μουσική ως το πρωί; Πού είναι η παρέκκλιση από τη ρουτινιασμένη ζωή που έζησαν οι γονείς μας; "Μπράβο, μπράβο, μακάρι να μπορούσα κι εγώ!" Εϊναι η αγωνιστική σου διάθεση (ή όπως αλλιώς λένε αυτό που η ανωριμότητά σου σε είχε πείσει ότι πρέπει να αποκαλείς την αντιδραστικότητά σου) που σε άφησε ή που δεν μπορείς να λες τα ίδια και τα ίδια με τους ίδιους ανθρώπους; Όχι ότι έχει καμία σημασία, ρητορική και αυτή. 
Κι έτσι, λοιπόν, φτάνω σε άλλη μια συνειδητοποίηση. Ξέρω πως αν μου δώσεις αρκετό χρόνο και την κατάλληλη βιβλιογραφία, μπορώ να προβλέψω, με μια α ακρίβεια, που θα ξεβραστεί ένα μήνυμα κλεισμένο σε ένα μπουκάλι που πετάχτηκε στη θάλασσα. Αν ρίξεις ένα σεντόνι χωρίς ουσιαστικό νόημα ή παραλήπτη στον ιντερνετικό ωκεανό που πάει όμως; έχω ξεχάσει. Παρ'όλα αυτά, θυμάμαι τη διαδικασία της ετοιμασίας του μπουκαλιού. Κάτι είναι κι αυτό..

Saturday, 18 February 2017

Γράμμα στον προκλητικό νέο εαυτό μου (που τώρα πήρα τα αρχίδια του)

Αγαπητέ Αλκίνοε,

ελπίζω το γράμμα μου να σε βρίσκει καλά. Όταν πριν 8 χρόνια έβγαλες τη νεροποντή ήμουν 22 χρονών. Άκουγα το "τα γόνατα μου κάνουν χρίτσι χρίτσι, μεγαλώνω" και γέλαγα, γιατί ενώ τα γόνατα μου κάνουν χρίτσι χρίτσι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ήμουν ΠΙΠΙΝΙ κι έλεγα "άααασε μας ρε Αλκίνοε". 

Ένα δυο χρόνια τώρα λέω γέρασα. Έχω υποχρεώσεις στον ΟΑΕΕ, την εφορία, το αφεντικό. Παίρνω μειλ για δουλειά, πάω σε γάμους φίλων. Ένιωθα πραγματικά ότι τα χρόνια βαραίνουν την πλάτη μου.

Fast forward στο2017. Βγάζω καιρό τώρα άσπρες τρίχες από τα μαλλιά μου με το τσιμπηδάκι για τα φρύδια. Προχτές τα παιδάκια που πήρα με οτοστόπ απ'το πολυτεχνείο που μίλησαν στον πληθυντικό. Και σήμερα... ξύπνησα από ένα πόνο στην πλάτη και το να σηκωθώ απ' το κρεβάτι απαιτεί περίπου την ίδια ενέργεια και προετοιμασία που θα περίμενε κανείς από μαραθωνοδρόμο στα τελευταία 100 μέτρα.

Ποιόν βαραίνουν τα χρόνια τώρα; Αλκίνοε, γέλα σατανικά, το κέρδισες.

Πάντα δική σου,

η κωλόγρια.


Friday, 10 February 2017

The climbing robot



Κάνοντας τον περίπατό σου μια μέρα, βλέπεις μπροστά σου ένα βουνό. "Δε μοιάζει και τόσο ψηλό", λες μέσα σου, "θα το ανεβώ". Ξεκινάς και τσούκου τσούκου μέχρι το μεσημεράκι έχεις φτάσει στην κορυφή. Κάθεσαι στον πρώτο βράχο που ξεχωρίζεις ανάμεσα στα χιόνια και οι Σέρπα που οδηγούσαν τους τύπους που προσπέρασες πριν σου λένε στα θιβετιανά "Καλά, πως στον πούτσο σκαρφάλωσες έτσι εύκολα το Έβερεστ;". Κάπως απορημένα κουνάς το κεφάλι και παίρνεις μια δοκιμαστική ανάσα. Όντως.. το οξυγόνο είναι κάπως αραιό στον αέρα. Χαζογελάς και κοιτάς τη θέα. Ο κόσμος όλος από κάτω σου.

Μέχρι να κατέβεις, να κοιμηθείς και να φάς κάτι ώστε να επανέλθει η εγκεφαλική σου δραστηριότητα, δε συνειδητοποιείς τι πραγματικά έχει συμβεί. Εκεί που είχες βγει με τα ακουστικά στα αυτιά για περπάτημα για να ξεχάσεις που δε σε πήραν στη δουλειά που ήθελες/ δε σου έκατσε ο Gildenlöw/ σου έσκασε το λάστιχο και δεν μπορείς να ξεσφίξεις τα μπουλόνια, είχες πάρει τόση φόρα, που ανέβηκες το ψηλότερο βουνό του κόσμου και δεν πήρες χαμπάρι. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά ακόμα και όταν σου είπαν "Μπράβο", εσύ σήκωσες τους ώμους αδιάφορα, σκεπτόμενος όσα δεν έκανες, κι ότι ακόμα κι αυτό που κατάφερες, δεν έγινε με τους δικούς σου όρους. Ξεχνάς όσους προσπέρασες στο δρόμο που δεν κατάφεραν ποτέ να φτάσουν στην κορυφή, ξεχνάς όσους έχουν όνειρο ζωής αυτό που εσύ έκανες χαλαρά και χωρίς κόπο και ποτέ δεν θα μπορέσουν να το αγγίξουν, και επικεντρώνεσαι στα αρνητικά. Κρύβεσαι απ'τον κόσμο και τις υποχρεώσεις σου, ξαπλώνεις στο κρεβάτι σε εμβρυακή στάση, τραβάς το πάπλωμα πάνω από το κεφάλι σου και συνεχίζεις να λυπάσαι τον εαυτό σου για λίγο ακόμα. 

Τί σκατά πήγε στραβά και δεν μπορείς να δεχτείς την επιτυχία, ακόμα κι αν αυτή δεν είναι όπως ιδανικά την είχες στο κεφάλι σου; Γιατί δεν μπορείς να αντλήσεις ενέργεια και αποφασιστικότητα από αυτήν, για να αλλάξεις την κατάσταση, να πηδήξεις πιο ψηλά, κι ίσως να ξεπεράσεις ακόμα και τις δικές σου προσδοκίες; Τί πήγε λάθος κατά την παραγωγή σου- ποιό κύκλωμα δεν κάνει επαφή και πόσα bugs έχει το λογισμικό σου, μικρό μου ρομποτάκι..;