Tuesday, 25 October 2016

Harry Potter and the fork in the road

Τα ταξίδια δεν έχουν πάντα τη μορφή που ονειρευόσουν, με ιπτάμενα αυτοκίνητα και μαγικά κρυμμένες πλατφόρμες. Υπάρχουν φορές που απλά και χωρίς ίχνος μαγείας να κάνει τα πράγματα πιο ενδιαφέροντα, στέκεσαι μπροστά σε ένα σταυροδρόμι, προσπαθώντας να διαλέξεις το δρόμο που θα σε βγάλει στο σωστό μέρος, όμως δεν ξέρεις που ή ποιό είναι αυτό. Προσπαθείς να μαζέψεις αρκετά στοιχεία, ώστε να μπορέσεις να πάρεις μια απόφαση. Βλέπεις ποιος δρόμος είναι πιο περπατημένος, τσεκάρεις να δεις αν κάποιος απ'τους δυο οδηγεί στη θάλασσα ή σε βουνό, πετάς κέρματα στον αέρα, ελπίζοντας όση ώρα στριφογυρνάει να πεταχτεί κάτι απ'το υποσυνείδητο και να σου πει "να ρε μαλάκα, δεξιά θες να πας τόση ώρα, τι κωλώνεις σα φλώρος", αλλά τίποτα. Σιγή ιχθύος.
Κι έτσι, στρέφεσαι στους δικούς σου ανθρώπους. Περιμένεις να εμφανιστούν σαν γαλαζωπές αέρινες φιγούρες ή σαν patronus μπροστά σου και να σε βοηθήσουν, όμως τελικά βρίσκεσαι αντιμέτωπος με dementors, πεινασμένους κι επιθετικούς, να προσπαθούν να σου επιβάλλουν την απόφαση που βοηθάει περισσότερο τα σχέδιά τους για το δικό τους μέλλον, ή να αναρωτιούνται μήπως το μαύρο της ρόμπας τους είναι ντεμοντέ και πρέπει να δοκιμάσουν κανένα καφέ που άκουσαν πως θα είναι το χρώμα του φθινοπώρου. Όσο και να προτιμάς τους ακίνδυνους δεύτερους, συνειδητοποιείς πως μόνος σου πρέπει να κάνεις το πρώτο βήμα και να πατήσεις επιτέλους έναν από τους δυο δρόμους.
Το σκέφτεσαι λίγο, ρίχνεις μια ματιά στο Snape και τον Dumbledoor που αρνούνται να αναλάβουν το βάρος της ευθύνης, σηκώνεις το πόδι... και καλό ταξίδι κύριε Potter!

(πού να κάτσω να διαβάσω το Harry Potter και το καταραμένο παιδί κιόλας!)

Saturday, 8 October 2016

Moon landing

Και πάνω που ανοίγεις το αρχείο με το video από την τελευταία μαλακία που σου 'ρθε στο κεφάλι για να αντιμετωπίσεις τα υπαρξιακά σου (voiceover με φωνή μάνας "Για αυτό σε μεγάλωνα και σε σπούδαζα 30 χρόνια; Για να μου γίνεις λοκατζής και να πηδάς από αεροπλάνα;"), ακούς να παίζει το ίδιο κομμάτι 2 φορές σε διαφορετικά σημεία.. μια από το youtube και μια σαν μουσική υπόκρουση απ' το βιντεάκι. Σοκάρεσαι. Είναι το σύμπαν που προσπαθεί να σου πει κάτι του στυλ "δε γαμιέται και τα 30 μια χαρά ηλικία είναι;", είναι που ήταν οι συναυλίες (Sivert αν ποτέ σε γνωρίσω και δεν κατουρήσω τα βρακιά μου απ'τη ντροπή θα σου πω για κείνη τη φορά που πήγα στο Ηρώδειο δυο φορές να σε δω και στο ενδιάμεσο έκανα skydiving και στο video που βάλανε εσένα για μουσικό χαλί. Είναι κάπως cool, if i may say so), είναι λίγο social engineering από την πλευρά των δημιουργών; Ποιός νοιάζεται...