Monday, 11 July 2016

Ανεμίζοντα μαντίλια (μετά τον καυγά αλλάξανε κι αυτό, τι είναι το επόμενο; η καύλα;)

Καμιά φορά 3 βδομάδες δεν είναι αρκετές. Βασικά, δεν είναι ουσιαστικές. Βασικά, είναι δίπλα σου ο άλλος, έχεις 2 χρόνια να τον δεις, μπορείς να τον ακούσεις να γελάει, μπορείς να τον δεις να χορεύει, μπορείς να αγγίξεις τον ιδρώτα του και να μυρίσεις το αλκοόλ και τον καπνό στην ανάσα σου, και σου φαίνεται πως είναι πάλι μακριά. Και νιώθεις τύψεις για τις φορές που ήσουν τέζα από περίοδο, ή αιμορραγούσες (γιατί, ποιός χρειάζεται 10 δάχτυλα στα πόδια του;) ή ό,τι σκατά καλή δικαιολογία και να 'χεις, που δεν ήσουν πιο πολύ εκεί.  Κι ας μη μιλούσατε για την ουσία της ζωής και της ύπαρξης, υπάρχουν τα one-on-one στο skype για αυτά. Και φεύγεις και τα μάτια σου είναι λίιιιιγο πιο υγρά από όσο πρέπει, και ποτέ δεν έχεις τα σωστά λόγια, πέρα από τα μπινελίκια για τα κωλοαεροπλάνα και τα κωλοδιδακτορικά και τα σκατά του κόσμου. Και λες "γιατί είμαι μαλάκω και ενοχική και νιώθω ότι ενοχλώ συνέχεια; γιατί δεν του κατσικωνόμουνα πιο συχνά;". Γιατί είσαι εσύ, ηλίθια. Και σου λείπει ο φίλος σου, και η διχαλωτή του πούτσα που την ανεμίζει και την τρίβει δεξιά και αριστερά όπου βρει (μήπως θα 'πρεπε;) και ας τον μισείς που δεν έχει περίοδο, και ας μην έχει ακόμα μπει στο πρώτο από τα αεροπλάνα που τον παίρνουν μακριά...

Έι, αν το δεις (θα το δω κι εγώ ότι το δες), καλό ταξίδι σου είπα; Παίζει κι όχι.. Χέσου.