Thursday, 30 June 2016

Σταυροδρόμια

Ό,τι σου "συμβαίνει" στη ζωή είναι αποτέλεσμα μιας σειράς αποφάσεων που έχεις πάρει μέχρι τη στιγμή που η τύχη το 'φερε μπροστά σου. Καλό, κακό, τυχερό, άτυχο.. δεν έχει σημασία. Πάτησες το snooze το πρωί; Έκατσες στη λεκάνη 5 λεπτά να τελειώσεις αυτό που διάβαζες μετά το τέλος του χεσίματος; Έκανες καφέ στο σπίτι ή τον πήρες απ'έξω; Τα 'χουν πει συγγραφείς, τα χουν πει κινηματογραφιστές, μέχρι και ο μέγιστοτεράστιος Παπακαλιάτης, τί να λέμε τώρα;
Είναι μοιρολατρικό το να αρνείσαι να δεχτείς πως τα πάντα που σε αφορούν τα έχεις με άμεσο ή έμμεσο τρόπο επηρεάσει εσύ ο ίδιος με τη συμπεριφορά σου. Είναι ανώριμο, ευθυνόφοβο, είναι φορές που αγγίζει τα όρια του χυδαίου. Ρίχνεις το βάρος στο κισμέτ, γλιτώνεις τις τύψεις σου, κοιμάσαι καλά το βράδυ. Ροζ, αλλά φαύλος ο κύκλος, φίλε μου. 
Και, οκ, δε σου λέω να είσαι ενοχικός, όπως χμμμ... εγώ, και να σκέφτεσαι όλη μέρα πως αν είχες χαμηλώσει το χέρι σου με λιγότερη δύναμη, δε θα 'χες σπάσει το ποτήρι στο νεροχύτη, ούτε να κάνει βελτιστοποιήσεις στο μυαλό σου και να αφήνεις 4-5 θέσεις παρκαρίσματος ανεκμετάλλευτες, αναλογιζόμενος τις συνέπειες που η συγκεκριμένη τοποθεσία ή το μπροστινό και το πίσω αυτοκίνητο μπορεί να έχουν στο δικό σου (ισορροπώ λίγο ανισόρροπα μεταξυ λογικής και τρέλας τώρα τελευταία), αλλά ρε πούστη μου, όταν έχει γίνει κάτι και φταις εσύ, μην είναι η πρώτη κουβέντα που ξεστομίζεις "δεν φταίω εγώ!". Θυμίζεις 5χρονο που έσπασε το βάζο, αλλά προσπαθεί να τα ρίξει στο σκυλί. Και μιλάω εγώ, ρε, που ακόμα βγάζω το πίσω τζάμι του αυτοκινήτου με το τσιμπιδάκι των φρυδιών από τα χέρια και τα πόδια μου (πόσα "εγώ" σε μια πρόταση, γαμώ το ναρκισσισμό μου;)!
Σοβαρέψου, κοίτα την ταυτότητά σου να θυμηθείς πόσων ετών είσαι, και μεγάλωσε επιτέλους! Και σταμάτα να θες να με στείλεις στην Αυστραλία, μην ξεχνάς,δεν έχουν πολλοί τα αρχίδια να σου πουν πόσο αρχίδι είσαι, δεν το χάνω τόσο εύκολα αυτό!