Friday, 1 April 2016

Στις χαραυγές ξεχνιέμαι

Είναι που λες εκείνα τα βράδια που το σώμα σου μισεί το μυαλό σου και το ανάποδο, που παλεύεις με τα νεύρα και την υπερένταση και τα παυσίπονα, που στριφογυρνάς και λαγοκοιμάσαι και ξαναξυπνάς, κλείνεις το pc, ανοίγεις το pc, ανοίγεις το βιβλίο, κλείνεις το βιβλίο, σκέφτεσαι το παρελθόν και το παρόν και το μέλλον σου και το mail που πάλι αργεί να έρθει και τα βιογραφικά που κάνουν γκελ σε διαδικτυακούς τοίχους και σκάνε στη μάπα σου, δίνεις το κλειδί του αυτοκινήτου στο σφετεριστή για να πάει στη δουλειά (το κλειδί σου, που κάνει κλικ και ξεκλειδώνει χωρίς να μπει στην κλειδαριά, αυτό που έλεγε ότι είσαι ο καπετάνιος του καραβιού!), βλέπεις τη μάνα σου να ψάχνει στις 6.20 το πρωί το laptop με το antivirus και το antimalware και τη φαντάζεσαι μετά να το πασπαλίζει με augmentin, δεν απορείς που έχεις βγει τρελή με αυτά τα γονίδια και ξαφνικά..

.. από το παράθυρο, βλέπεις το ροζάκι του ουρανού καθώς βγαίνει ο ήλιος. Ανοίγεις την πόρτα, περνάς το κατώφλι προς τη δροσιά, παίρνεις μια τζούρα πρωινής υγρασίας και λες "δε γαμιέται".  Μόνο αυτές τις δυο λέξεις. Πως να μην ξεχνιέσαι με τέτοιες στιγμές κι εσύ ρε Θανάση;
Καληνύχτα; 

Καλημέρα; 

... και συνειδητοποιείς ότι πρέπει να πας για ύπνο όταν δεν είσαι σίγουρος αν το καληνύχτα και το καλημέρα είναι σωστά γραμμένα...