Saturday, 30 January 2016

There's (materials and) method(s) in my madness

Άχρηστα τα τραγούδια μου, άχρηστα σαν πτυχία, κι ας καμαρώνουν οι γονείς για την επιτυχία. Με δουλεύει και το youtube τώρα. Γράφω που λες διπλωματική κι αυτά τα υλικά και μέθοδοι δε λένε να τελειώσουν. Η stuDying έχει παίξει ήδη δυο φορές σήμερα, κι όσο περνάει η ώρα το πιανάκι με βαράει στο κεφάλι σαν μπουκέτα του Transporter. Σαν αυτά που θέλω να ρίξω στο μπαμπά μου που σήμερα είχε το θράσος να με πει χοντρή. Γράφω άνθρωπε! Κι όταν γράφω, τρώω. Όταν τελειώσω κι έχω χαρά, θα το κόψω. Been there, done that. Όσο περνάει η ώρα δε, δεν ξέρω αν είναι η επίδραση του δεύτερου καφέ, της σοκολάτας, της κλεισούρας, της επιστήμης, της περιόδου που 'ρχεται εν δυο βήμα ταχύ ή του συνδυασμού κάποιων ή όλων απ'αυτά (σου 'χω στήσει πειραματάκι για να το μελετήσουμε σε 5 λεπτά, ψήσου. το μόνο που 'χεις να κάνεις είναι να γράψεις τη διπλωματική μου), στο τέλος της κάθε πρότασης κάνω ομοιοκαταληξία με στίχους. Θα μου 'λεγαν αυτοί που βγήκαμε μαζί την προηγούμενη βδομάδα "εσύ δε γκρίνιαζες που σβήνεις στίχους και γράφεις επιστήμη; τώρα τα 'χεις κανει σούπα όλα στο μυαλό σου, γαμώ!", αλλά όχι, αυτά τα υβριδικά πράματα είναι του σατανά. Σκάει, τότε, η γιαγιά σου με χώσιμο που 'σαι όλη μέρα στο πισί και διαβάζεις. Γιατί το πρωί που ξύπνησα φανταζόμουν τη μέρα μου ιδανικά με τη μύτη χωμένη σε paper και όχι έξω για καφέ και ψώνια και φαγητό και ποτά και μουσικές! Αναρωτιέμαι ταυτόχρονα που σκατά το δε ο άλλος ότι είμαι επιστημονάρα και τυπική ερευνήτρια και ότι δεν είμαι για δουλειά. Και γιατί δεν το κράτησε το στοματάκι του κλειστό, ρε γαμώτο. Δεν είχα αρκετό άγχος από μόνη μου; Έπρεπε να μου ρίξει κι άλλα 5 κιλά προβληματισμό από πάνω για να στρώσω; Πάω να συνεχίσω. Ή και όχι. Ή και να πιω τόνους αλκοόλ. Η και να συνεχίσω. Αντίο. Κι ίσως με τον καιρό...

Friday, 15 January 2016

Βρήκα δυο άσπρες τρίχες στα μαλλιά μου σήμερα. Η μια μακριά, κρυμμένη ανάμεσα στις άλλες, βγήκε στην επιφάνεια όπως έψαχνα τις ρίζες μου για ψαλίδα, ενώ κρυβόμουν κάτω από τα σκεπάσματα από το τηλέφωνο που περίμενα γεμάτη φόβο να χτυπήσει. Η άλλη απλά μου είπε "ΤΣΑ! ΕΔΩ ΕΙΜΑΙ", καθώς ανέμιζε περήφανη σα μια λευκή σγουρή σημαία (ή σαν αλεξικέραυνο) στην κορυφή του κεφαλιού μου, την ώρα που έβγαζα τους φακούς μου για να πέσω για ύπνο. 
Τις τράβηξα και τις δυο προσεκτικά, ώστε να μη σπάσουν και απλά συνεχίσουν αγέρωχες την πορεία τους, και τις εξέτασα εξίσου προσεκτικά. Η μακριά ήταν κάτασπρη, σχεδόν ίσια. Η άλλη ήταν πιο κοντή, μισή καστανή και μισή άσπρη, λες και στην πορεία άλλαξε γνώμη και αποφάσισε να μην παίξει με τις ανασφάλειές μου. Και οι δυο είχαν το ίδιο αποτέλεσμα, που συνδυασμένο ήταν τρομακτικό: Η συνειδητοποίηση πως τα γονίδια του μπαμπά μου, που επιβάλλουν στις λευκές τρίχες να πέφτουν και να μην αναπτύσσονται, με έχουν απλά κλάσει στη μάπα. Θα ασπρίσω όπως όλοι οι κοινοί θνητοί. 
Ξέρω ότι πολύς κόσμος ασπρίζει νωρίς. Ξέρω ότι τα 28 δε θεωρούνται και πολύ νωρίς για την εμφάνιση των άσπρων μαλλιών. Ξέρω ότι το πήρα υπερβολικά βαριά και κάποιος, κάπου, πίσω από μια οθόνη τραβάει την από χρόνια ασπρισμένη του κώμη. Αλλά ρε πούστη μου, γιατί σε μένα;;;!!!
Φτάνω, λοιπόν, από τις τρίχες να σκέφτομαι πάλι το πέρασμα του χρόνου, τη φθορά, το θάνατο και τα ρέστα. Μοιάζει να είναι το κυρίαρχο μοτίβο του 16. Αλλά ξέρεις κάτι; Δε φταίω και απόλυτα εγώ. 
Φταίνε οι φίλες μου που παντρεύονται. Όχι γιατί θέλω να παντρευτώ κι εγώ, προς Θεού! Αλλά, ρε παιδί μου, αυτά τα πράγματα τα κάνουν οι μεγάλοι. Κι εμείς δεν είμαστε. Η μάλλον, δε νιώθουμε, ακόμα, μεγάλοι! 
Φταίει και που θα γίνω θεία-Κατίνα. Και όχι, ευτυχώς, δεν αποφάσισε ο αδερφός μου ακόμα να γεμίσει τον πλανήτη αυτό με τα κωλογονίδιά μας, αλλά το αμέσως πιο κοντινό. Είδες που οι ευχές που μου 'δωσαν στη γιορτή μου βγαίνουν σιγά σιγά; Λες να αποφασίσω να ξε-κρυφτώ από τον κόσμο και να γράψω επιτέλους εκείνη την έρμη διπλωματική που περιμένει στωικά στην επιφάνεια εργασίας να κοιμηθώ όλον τον ύπνο, να φάω όλο το φαί, να τελειώσω το αλκοόλ και όλες τις ταινίες; Λες να ψάξω επιτέλους σοβαρά για δουλειά;
Και φταίει και ο Bowie. Όχι όχι, αυτά τα ο νεκρός δεδικαίωται δεν πιάνουν σε μένα. Ρε φίλε, είσαι ο David-γαμημένος-Bowie, ή ο Ziggy Stardust ή ο Thin White Duke, η ο Λάζαρος, ή ο Μήτσος ο φορτηγατζής. Κάθε περσόνα της επιλογής σου είναι αποδεκτή. Είσαι αγέραστος, είσαι ένα πλάσμα από το διάστημα, γεμάτο μουσικές και ήχους που ένας κανονικός άνθρωπος δεν μπορεί να βγάλει από μέσα του. Και πας και πεθαίνεις; Και μάλιστα από κωλοκαρκίνο; Πλάκα μας κάνεις; Τόσες εφηβείες, τόσα νοερά ταξίδια στο διάστημα τα τελειώνεις με έναν ήσυχο θάνατο, έτσι απλά; Όχι με το big-bang-νούμερο-2 (ξέρω ότι κάπως το λένε αλλά είμαι σε rage δε θα googlαρω τώρα), όχι μ'ένα διαστημόπλοιο που χάνεται στον ουρανό; Αν γέρασες και αρρώστησες εσύ, εμείς που ασπρίζουμε στα 28 μας τι να πούμε ρε μεγάλε;
Για το λόγο αυτό, λοιπόν, δηλώνω ήδη 30. Έτσι για να μπω στο πνεύμα. Μπας και όταν έρθει εκείνη η ώρα δε μου πέσει βαρύ που η μισή μου ζωή πέρασε και δεν έκανα τίποτα. Γιατί.. δύσκολο το κόβω να γίνει κάνα θαύμα στο μεταξύ και να σταματήσω να είμαι ο ορισμός της απογοήτευσης για τον 15χρονο εαυτό μου...
Oh yeah, το σεντούκι με τις ανασφάλειες ξεσφραγίστηκε για άλλη μια φορά. 
Enjoy!