Tuesday, 23 August 2016

Eternally uncurable

Λοιπόν για όλα φταίει, να ξέρεις, ο κασετόφωνος που πόσταρε Cure απόψε. Και το facebook που αποφασίζει να μου θυμίσει πως χρόνια πριν ένα τρένο κατευθυνόταν με ιλλιγιώδη ταχύτητα σε ένα τοίχο. Και οι μπύρες. Και οι ορμόνες μου που μάλλον πάλι μαλακίζονται. Και το φεγγάρι που γέμισε και τώρα αδειάζει. Και που όλο το βράδυ κρατιόμουν να μην πω "γαμώ την Παναγία μου" ή το Χριστό μου. Και που πήγα μετά από διακοπές δουλειά και δουλειά δεν έκανα. Και που οι διακοπές παπάρια διακοπές ήταν. Και που σχέδια μηνών ματαιώνονται. Και η μαυρίλα σπίτι μου. Και η ανεργία -μην ακους που λέω για δουλειά πιο πάνω, περίεργα πράματα-. Και που όλοι και όλα με κουράζουν. Ειδικά αυτοί που νομίζουν ότι ανακάλυψαν την Αμερική εν έτει 2016. Και τα 29, που τα λες και σχεδόν 30, που πλησιάζουν, χωρίς να έχω κάνει τίποτα. Και γενικά μη νομίζεις ότι φταίω εγώ που έχω τις μαύρες που, οκ; Για όλα φταίνε οι άλλοι. Α και ξέχνα τι έγραφα κανα δυο μήνες πριν. Δεν φταίω εγώ λέμε που είμαι dark and twisty που θα 'λεγε και μια κυρία από μια σειρά που έβλεπα παλιά (ξέρεις αυτά δεν φεύγουν ποτέ από μέσα σου 100%.. καραδοκούν. -The darkness is your only friend. A friend that will return again. From a wounded place inside of you. Until the day you learn what's good for you- γιατί με λες και ανεπίδεκτη). Οι άλλοι. Αυτά. Πάρε Cure τώρα. Γειά. Καληνύχτα. Ξούτ λέμε!


No comments: