Friday, 15 January 2016

Βρήκα δυο άσπρες τρίχες στα μαλλιά μου σήμερα. Η μια μακριά, κρυμμένη ανάμεσα στις άλλες, βγήκε στην επιφάνεια όπως έψαχνα τις ρίζες μου για ψαλίδα, ενώ κρυβόμουν κάτω από τα σκεπάσματα από το τηλέφωνο που περίμενα γεμάτη φόβο να χτυπήσει. Η άλλη απλά μου είπε "ΤΣΑ! ΕΔΩ ΕΙΜΑΙ", καθώς ανέμιζε περήφανη σα μια λευκή σγουρή σημαία (ή σαν αλεξικέραυνο) στην κορυφή του κεφαλιού μου, την ώρα που έβγαζα τους φακούς μου για να πέσω για ύπνο. 
Τις τράβηξα και τις δυο προσεκτικά, ώστε να μη σπάσουν και απλά συνεχίσουν αγέρωχες την πορεία τους, και τις εξέτασα εξίσου προσεκτικά. Η μακριά ήταν κάτασπρη, σχεδόν ίσια. Η άλλη ήταν πιο κοντή, μισή καστανή και μισή άσπρη, λες και στην πορεία άλλαξε γνώμη και αποφάσισε να μην παίξει με τις ανασφάλειές μου. Και οι δυο είχαν το ίδιο αποτέλεσμα, που συνδυασμένο ήταν τρομακτικό: Η συνειδητοποίηση πως τα γονίδια του μπαμπά μου, που επιβάλλουν στις λευκές τρίχες να πέφτουν και να μην αναπτύσσονται, με έχουν απλά κλάσει στη μάπα. Θα ασπρίσω όπως όλοι οι κοινοί θνητοί. 
Ξέρω ότι πολύς κόσμος ασπρίζει νωρίς. Ξέρω ότι τα 28 δε θεωρούνται και πολύ νωρίς για την εμφάνιση των άσπρων μαλλιών. Ξέρω ότι το πήρα υπερβολικά βαριά και κάποιος, κάπου, πίσω από μια οθόνη τραβάει την από χρόνια ασπρισμένη του κώμη. Αλλά ρε πούστη μου, γιατί σε μένα;;;!!!
Φτάνω, λοιπόν, από τις τρίχες να σκέφτομαι πάλι το πέρασμα του χρόνου, τη φθορά, το θάνατο και τα ρέστα. Μοιάζει να είναι το κυρίαρχο μοτίβο του 16. Αλλά ξέρεις κάτι; Δε φταίω και απόλυτα εγώ. 
Φταίνε οι φίλες μου που παντρεύονται. Όχι γιατί θέλω να παντρευτώ κι εγώ, προς Θεού! Αλλά, ρε παιδί μου, αυτά τα πράγματα τα κάνουν οι μεγάλοι. Κι εμείς δεν είμαστε. Η μάλλον, δε νιώθουμε, ακόμα, μεγάλοι! 
Φταίει και που θα γίνω θεία-Κατίνα. Και όχι, ευτυχώς, δεν αποφάσισε ο αδερφός μου ακόμα να γεμίσει τον πλανήτη αυτό με τα κωλογονίδιά μας, αλλά το αμέσως πιο κοντινό. Είδες που οι ευχές που μου 'δωσαν στη γιορτή μου βγαίνουν σιγά σιγά; Λες να αποφασίσω να ξε-κρυφτώ από τον κόσμο και να γράψω επιτέλους εκείνη την έρμη διπλωματική που περιμένει στωικά στην επιφάνεια εργασίας να κοιμηθώ όλον τον ύπνο, να φάω όλο το φαί, να τελειώσω το αλκοόλ και όλες τις ταινίες; Λες να ψάξω επιτέλους σοβαρά για δουλειά;
Και φταίει και ο Bowie. Όχι όχι, αυτά τα ο νεκρός δεδικαίωται δεν πιάνουν σε μένα. Ρε φίλε, είσαι ο David-γαμημένος-Bowie, ή ο Ziggy Stardust ή ο Thin White Duke, η ο Λάζαρος, ή ο Μήτσος ο φορτηγατζής. Κάθε περσόνα της επιλογής σου είναι αποδεκτή. Είσαι αγέραστος, είσαι ένα πλάσμα από το διάστημα, γεμάτο μουσικές και ήχους που ένας κανονικός άνθρωπος δεν μπορεί να βγάλει από μέσα του. Και πας και πεθαίνεις; Και μάλιστα από κωλοκαρκίνο; Πλάκα μας κάνεις; Τόσες εφηβείες, τόσα νοερά ταξίδια στο διάστημα τα τελειώνεις με έναν ήσυχο θάνατο, έτσι απλά; Όχι με το big-bang-νούμερο-2 (ξέρω ότι κάπως το λένε αλλά είμαι σε rage δε θα googlαρω τώρα), όχι μ'ένα διαστημόπλοιο που χάνεται στον ουρανό; Αν γέρασες και αρρώστησες εσύ, εμείς που ασπρίζουμε στα 28 μας τι να πούμε ρε μεγάλε;
Για το λόγο αυτό, λοιπόν, δηλώνω ήδη 30. Έτσι για να μπω στο πνεύμα. Μπας και όταν έρθει εκείνη η ώρα δε μου πέσει βαρύ που η μισή μου ζωή πέρασε και δεν έκανα τίποτα. Γιατί.. δύσκολο το κόβω να γίνει κάνα θαύμα στο μεταξύ και να σταματήσω να είμαι ο ορισμός της απογοήτευσης για τον 15χρονο εαυτό μου...
Oh yeah, το σεντούκι με τις ανασφάλειες ξεσφραγίστηκε για άλλη μια φορά. 
Enjoy!

6 comments:

vaggos said...

ακριβώς όπως ένιωσα και εγώ όταν βρήκα τις πρώτες άσπρες τρίχες, που πλέον έχουν γίνει 4-5 σταθερά και δεν αντέχω να τις βλέπω οπότε τις βγάζω όπως εσύ. Τι κι αν πάτησα τα 31, δε νιώθω πουθενά μεγάλος.

black fairy said...

@vaggos
Είσαι τυχερός, λοιπόν, αν τα γηρατειά σου περιορίζονται στις τρίχες!!!

magicat said...

Εγώ που έχω πολλές άσπρες τρίχες από τα 23 τι να πω; Καλά ειδικά τώρα που είμαι και αρκετά μεγαλύτερη έχει ξεφύγει η κατάσταση. Είμαι καταδικασμένη να βάφω τα μαλλιά μου κάθε 15 ημέρες (μακραίνουν και γρήγορα βλέπεις) διότι αν δε τα βάψω θα είμαι σαν κωλόγρια, σαν τον Καρβέλα. Άρα υπάρχουν και χειρότερα βρε!

Ό,τι έγραψες για τον Bowie, είναι ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει από τότε που μάθαμε την είδηση....ξέρεις ούτε να το γράψω δε θέλω, δε το έχω χωνέψει ακόμη..είμαι σε άρνηση. Έγραψες όμως ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό που σκεφτόμουν! Μα λέω δεν είναι δυνατόν ο Βowie, αφού δεν ήταν ποτέ καν άνθρωπος, μα πως;

black fairy said...

@magicat
Το θέμα μου είναι λίγο βαθύτερο από τις τρίχες, και εκεί απλά ξεχείλισε το ποτήρι! :P

Άσε με με το Bowie, ούτε να το σκέφτομαι! Παίζει να είναι η πρώτη φορά που στεναχωρήθηκα που πέθανε άνθρωπος που δεν ξέρω... Έγινα αυτά που κοροιδεύω. Λες να συνδέεται με τισ άσπρες τρίχες; ;)

magicat said...

Μπα..δεν νομίζω να συνδέεται με τις άσπρες τρίχες ο αστεράνθρωπος που την έκανε για το διάστημα. Πιστεύω ότι οι άσπρες τρίχες είναι θέμα γονιδιακό περισσότερο. Αν κρίνω από εμένα δηλαδή! Εγώ από πιτσιρίκα και τόσες άσπρες τρίχες γιατί; πώς αλλιώς να το εξηγήσω; Έχω ακούσει για κάποιους που τραβήξανε π.χ κάποια δυνατή στενοχώρια και άσπρισαν μέσα σε λίγους μήνες. Δεν ξέρω. Μακάρι να βρεθεί ένας τρόπος (π.χ φαρμακευτική αγωγή) να επαναφέρεται το χρώμα των μαλλιών. Δεν τη παλεύω με τις βαφές.

Υ.Γ. Τον αστεράνθρωπο τον ήξερες με έναν καλύτερο τρόπο και πιο ουσιαστικό σε σχέση με τον τρόπο που ξέρεις π.χ τον μπακάλη της γειτονιάς σου. Άρα μια χαρά σε βρίσκω.

black fairy said...

@magicat
Έχεις point για το μπακάλη! Θα βρω εγω πως να ξε-ασπριζουν τα μαλλιά, κάνε λίγη υπομονή!!!!