Wednesday, 2 November 2016

Τίιιι κάνουμε...

... όταν δεν είμαστε έτοιμοι να τριανταρίσουμε;


Χρόνια μου πολλά;!

Tuesday, 25 October 2016

Harry Potter and the fork in the road

Τα ταξίδια δεν έχουν πάντα τη μορφή που ονειρευόσουν, με ιπτάμενα αυτοκίνητα και μαγικά κρυμμένες πλατφόρμες. Υπάρχουν φορές που απλά και χωρίς ίχνος μαγείας να κάνει τα πράγματα πιο ενδιαφέροντα, στέκεσαι μπροστά σε ένα σταυροδρόμι, προσπαθώντας να διαλέξεις το δρόμο που θα σε βγάλει στο σωστό μέρος, όμως δεν ξέρεις που ή ποιό είναι αυτό. Προσπαθείς να μαζέψεις αρκετά στοιχεία, ώστε να μπορέσεις να πάρεις μια απόφαση. Βλέπεις ποιος δρόμος είναι πιο περπατημένος, τσεκάρεις να δεις αν κάποιος απ'τους δυο οδηγεί στη θάλασσα ή σε βουνό, πετάς κέρματα στον αέρα, ελπίζοντας όση ώρα στριφογυρνάει να πεταχτεί κάτι απ'το υποσυνείδητο και να σου πει "να ρε μαλάκα, δεξιά θες να πας τόση ώρα, τι κωλώνεις σα φλώρος", αλλά τίποτα. Σιγή ιχθύος.
Κι έτσι, στρέφεσαι στους δικούς σου ανθρώπους. Περιμένεις να εμφανιστούν σαν γαλαζωπές αέρινες φιγούρες ή σαν patronus μπροστά σου και να σε βοηθήσουν, όμως τελικά βρίσκεσαι αντιμέτωπος με dementors, πεινασμένους κι επιθετικούς, να προσπαθούν να σου επιβάλλουν την απόφαση που βοηθάει περισσότερο τα σχέδιά τους για το δικό τους μέλλον, ή να αναρωτιούνται μήπως το μαύρο της ρόμπας τους είναι ντεμοντέ και πρέπει να δοκιμάσουν κανένα καφέ που άκουσαν πως θα είναι το χρώμα του φθινοπώρου. Όσο και να προτιμάς τους ακίνδυνους δεύτερους, συνειδητοποιείς πως μόνος σου πρέπει να κάνεις το πρώτο βήμα και να πατήσεις επιτέλους έναν από τους δυο δρόμους.
Το σκέφτεσαι λίγο, ρίχνεις μια ματιά στο Snape και τον Dumbledoor που αρνούνται να αναλάβουν το βάρος της ευθύνης, σηκώνεις το πόδι... και καλό ταξίδι κύριε Potter!

(πού να κάτσω να διαβάσω το Harry Potter και το καταραμένο παιδί κιόλας!)

Saturday, 8 October 2016

Moon landing

Και πάνω που ανοίγεις το αρχείο με το video από την τελευταία μαλακία που σου 'ρθε στο κεφάλι για να αντιμετωπίσεις τα υπαρξιακά σου (voiceover με φωνή μάνας "Για αυτό σε μεγάλωνα και σε σπούδαζα 30 χρόνια; Για να μου γίνεις λοκατζής και να πηδάς από αεροπλάνα;"), ακούς να παίζει το ίδιο κομμάτι 2 φορές σε διαφορετικά σημεία.. μια από το youtube και μια σαν μουσική υπόκρουση απ' το βιντεάκι. Σοκάρεσαι. Είναι το σύμπαν που προσπαθεί να σου πει κάτι του στυλ "δε γαμιέται και τα 30 μια χαρά ηλικία είναι;", είναι που ήταν οι συναυλίες (Sivert αν ποτέ σε γνωρίσω και δεν κατουρήσω τα βρακιά μου απ'τη ντροπή θα σου πω για κείνη τη φορά που πήγα στο Ηρώδειο δυο φορές να σε δω και στο ενδιάμεσο έκανα skydiving και στο video που βάλανε εσένα για μουσικό χαλί. Είναι κάπως cool, if i may say so), είναι λίγο social engineering από την πλευρά των δημιουργών; Ποιός νοιάζεται...


Tuesday, 23 August 2016

Eternally uncurable

Λοιπόν για όλα φταίει, να ξέρεις, ο κασετόφωνος που πόσταρε Cure απόψε. Και το facebook που αποφασίζει να μου θυμίσει πως χρόνια πριν ένα τρένο κατευθυνόταν με ιλλιγιώδη ταχύτητα σε ένα τοίχο. Και οι μπύρες. Και οι ορμόνες μου που μάλλον πάλι μαλακίζονται. Και το φεγγάρι που γέμισε και τώρα αδειάζει. Και που όλο το βράδυ κρατιόμουν να μην πω "γαμώ την Παναγία μου" ή το Χριστό μου. Και που πήγα μετά από διακοπές δουλειά και δουλειά δεν έκανα. Και που οι διακοπές παπάρια διακοπές ήταν. Και που σχέδια μηνών ματαιώνονται. Και η μαυρίλα σπίτι μου. Και η ανεργία -μην ακους που λέω για δουλειά πιο πάνω, περίεργα πράματα-. Και που όλοι και όλα με κουράζουν. Ειδικά αυτοί που νομίζουν ότι ανακάλυψαν την Αμερική εν έτει 2016. Και τα 29, που τα λες και σχεδόν 30, που πλησιάζουν, χωρίς να έχω κάνει τίποτα. Και γενικά μη νομίζεις ότι φταίω εγώ που έχω τις μαύρες που, οκ; Για όλα φταίνε οι άλλοι. Α και ξέχνα τι έγραφα κανα δυο μήνες πριν. Δεν φταίω εγώ λέμε που είμαι dark and twisty που θα 'λεγε και μια κυρία από μια σειρά που έβλεπα παλιά (ξέρεις αυτά δεν φεύγουν ποτέ από μέσα σου 100%.. καραδοκούν. -The darkness is your only friend. A friend that will return again. From a wounded place inside of you. Until the day you learn what's good for you- γιατί με λες και ανεπίδεκτη). Οι άλλοι. Αυτά. Πάρε Cure τώρα. Γειά. Καληνύχτα. Ξούτ λέμε!


Monday, 11 July 2016

Ανεμίζοντα μαντίλια (μετά τον καυγά αλλάξανε κι αυτό, τι είναι το επόμενο; η καύλα;)

Καμιά φορά 3 βδομάδες δεν είναι αρκετές. Βασικά, δεν είναι ουσιαστικές. Βασικά, είναι δίπλα σου ο άλλος, έχεις 2 χρόνια να τον δεις, μπορείς να τον ακούσεις να γελάει, μπορείς να τον δεις να χορεύει, μπορείς να αγγίξεις τον ιδρώτα του και να μυρίσεις το αλκοόλ και τον καπνό στην ανάσα σου, και σου φαίνεται πως είναι πάλι μακριά. Και νιώθεις τύψεις για τις φορές που ήσουν τέζα από περίοδο, ή αιμορραγούσες (γιατί, ποιός χρειάζεται 10 δάχτυλα στα πόδια του;) ή ό,τι σκατά καλή δικαιολογία και να 'χεις, που δεν ήσουν πιο πολύ εκεί.  Κι ας μη μιλούσατε για την ουσία της ζωής και της ύπαρξης, υπάρχουν τα one-on-one στο skype για αυτά. Και φεύγεις και τα μάτια σου είναι λίιιιιγο πιο υγρά από όσο πρέπει, και ποτέ δεν έχεις τα σωστά λόγια, πέρα από τα μπινελίκια για τα κωλοαεροπλάνα και τα κωλοδιδακτορικά και τα σκατά του κόσμου. Και λες "γιατί είμαι μαλάκω και ενοχική και νιώθω ότι ενοχλώ συνέχεια; γιατί δεν του κατσικωνόμουνα πιο συχνά;". Γιατί είσαι εσύ, ηλίθια. Και σου λείπει ο φίλος σου, και η διχαλωτή του πούτσα που την ανεμίζει και την τρίβει δεξιά και αριστερά όπου βρει (μήπως θα 'πρεπε;) και ας τον μισείς που δεν έχει περίοδο, και ας μην έχει ακόμα μπει στο πρώτο από τα αεροπλάνα που τον παίρνουν μακριά...

Έι, αν το δεις (θα το δω κι εγώ ότι το δες), καλό ταξίδι σου είπα; Παίζει κι όχι.. Χέσου.

Thursday, 30 June 2016

Σταυροδρόμια

Ό,τι σου "συμβαίνει" στη ζωή είναι αποτέλεσμα μιας σειράς αποφάσεων που έχεις πάρει μέχρι τη στιγμή που η τύχη το 'φερε μπροστά σου. Καλό, κακό, τυχερό, άτυχο.. δεν έχει σημασία. Πάτησες το snooze το πρωί; Έκατσες στη λεκάνη 5 λεπτά να τελειώσεις αυτό που διάβαζες μετά το τέλος του χεσίματος; Έκανες καφέ στο σπίτι ή τον πήρες απ'έξω; Τα 'χουν πει συγγραφείς, τα χουν πει κινηματογραφιστές, μέχρι και ο μέγιστοτεράστιος Παπακαλιάτης, τί να λέμε τώρα;
Είναι μοιρολατρικό το να αρνείσαι να δεχτείς πως τα πάντα που σε αφορούν τα έχεις με άμεσο ή έμμεσο τρόπο επηρεάσει εσύ ο ίδιος με τη συμπεριφορά σου. Είναι ανώριμο, ευθυνόφοβο, είναι φορές που αγγίζει τα όρια του χυδαίου. Ρίχνεις το βάρος στο κισμέτ, γλιτώνεις τις τύψεις σου, κοιμάσαι καλά το βράδυ. Ροζ, αλλά φαύλος ο κύκλος, φίλε μου. 
Και, οκ, δε σου λέω να είσαι ενοχικός, όπως χμμμ... εγώ, και να σκέφτεσαι όλη μέρα πως αν είχες χαμηλώσει το χέρι σου με λιγότερη δύναμη, δε θα 'χες σπάσει το ποτήρι στο νεροχύτη, ούτε να κάνει βελτιστοποιήσεις στο μυαλό σου και να αφήνεις 4-5 θέσεις παρκαρίσματος ανεκμετάλλευτες, αναλογιζόμενος τις συνέπειες που η συγκεκριμένη τοποθεσία ή το μπροστινό και το πίσω αυτοκίνητο μπορεί να έχουν στο δικό σου (ισορροπώ λίγο ανισόρροπα μεταξυ λογικής και τρέλας τώρα τελευταία), αλλά ρε πούστη μου, όταν έχει γίνει κάτι και φταις εσύ, μην είναι η πρώτη κουβέντα που ξεστομίζεις "δεν φταίω εγώ!". Θυμίζεις 5χρονο που έσπασε το βάζο, αλλά προσπαθεί να τα ρίξει στο σκυλί. Και μιλάω εγώ, ρε, που ακόμα βγάζω το πίσω τζάμι του αυτοκινήτου με το τσιμπιδάκι των φρυδιών από τα χέρια και τα πόδια μου (πόσα "εγώ" σε μια πρόταση, γαμώ το ναρκισσισμό μου;)!
Σοβαρέψου, κοίτα την ταυτότητά σου να θυμηθείς πόσων ετών είσαι, και μεγάλωσε επιτέλους! Και σταμάτα να θες να με στείλεις στην Αυστραλία, μην ξεχνάς,δεν έχουν πολλοί τα αρχίδια να σου πουν πόσο αρχίδι είσαι, δεν το χάνω τόσο εύκολα αυτό!

Sunday, 29 May 2016

Lie to me

Οι αγαπημένοι μου άνθρωποι στον κόσμο αυτό είναι μακράν αυτοί που μπορούν να λένε πειστικά ψέματα στον ίδιο τους τον εαυτό. Είναι πολύ κουραστική η διαδικασία επανάληψης του ψέματος στο κεφάλι σου τόσες φορές, ώστε στο τέλος, να το πιστέψεις και εσύ ο ίδιος. Απαιτεί εξάσκηση χρόνων, πειθαρχία, και μια μοναδική μορφή ευφυίας, που σου επιτρέπει να ξεχωρίζεις εκείνα τα πράγματα που έχεις στο κεφάλι σου, στα οποία είναι δυνατό να εφαρμοστεί η τρομερή σου υπερδύναμη, και να μην την σπαταλάς άσκοπα σε κάθε κούτσικο προβληματάκι που σε βασανίζει. Η ειλικρίνεια είναι υπερτιμημένη, όπως και να το κάνεις, και τα αποτελέσματα της τακτικής αυτής, σε κάθε περίπτωση συντελούν στη διατήρηση της ψυχικής σου υγείας και της πολύτιμης -για κάποιο λόγο- στις μέρες μας χαράς. Σκέψου πόσες φορές θα κοιμόσουν ήσυχα, αν μπορούσες να πείσεις τον εαυτό σου πως δεν φταις για κάποια μαλακία σου, πως δεν πειράζει που έχασες τη δουλειά των ονείρων σου, πως όλα μια χαρά ρε παιδί μου! 

Πάμε όλοι μαζί, λοιπόν, για έναν καλύτερο κόσμο! Ψέματα, πολλά ψέματα, κάντε τον εαυτό σας να πιστέψει πως όλα είναι αλλιώς!

Monday, 9 May 2016

Σαν σήμερα - μάστορες και σκαντζόχοιροι

Παρουσιάζεις μια μέρα το μεταπτυχιακό σου, γίνεσαι μάστορας (ναι ναι το μάστερ και ο μάστορας έχουν κάπου κάποια συγγένεια - googlαρε το, παιδί μου, σε μέσο με internet είσαι!), μαθαίνεις ότι τελικά δεν ξέρεις πολύ καλά ελληνικά, αλλά γενικά γαμείς και δέρνεις, είναι η τελευταία ευκαιρία σου να βγάλεις τους porcupine tree και τον Wilson, που δεν πήγες να δεις, από το σύστημά σου, γιατί κανείς δεν θα σε αφήσει να τον ξανακούσεις, ήπιες μπύρες και κοιμήθηκες και γενικά έβγαλες όοοολο το άγχος από πάνω σου. Η μέρα; 9 Μαϊου του 2016. 

Τί κάνουμε τώρα; Ποιός ξέρει και ποιός νοιάζεται;


Friday, 1 April 2016

Στις χαραυγές ξεχνιέμαι

Είναι που λες εκείνα τα βράδια που το σώμα σου μισεί το μυαλό σου και το ανάποδο, που παλεύεις με τα νεύρα και την υπερένταση και τα παυσίπονα, που στριφογυρνάς και λαγοκοιμάσαι και ξαναξυπνάς, κλείνεις το pc, ανοίγεις το pc, ανοίγεις το βιβλίο, κλείνεις το βιβλίο, σκέφτεσαι το παρελθόν και το παρόν και το μέλλον σου και το mail που πάλι αργεί να έρθει και τα βιογραφικά που κάνουν γκελ σε διαδικτυακούς τοίχους και σκάνε στη μάπα σου, δίνεις το κλειδί του αυτοκινήτου στο σφετεριστή για να πάει στη δουλειά (το κλειδί σου, που κάνει κλικ και ξεκλειδώνει χωρίς να μπει στην κλειδαριά, αυτό που έλεγε ότι είσαι ο καπετάνιος του καραβιού!), βλέπεις τη μάνα σου να ψάχνει στις 6.20 το πρωί το laptop με το antivirus και το antimalware και τη φαντάζεσαι μετά να το πασπαλίζει με augmentin, δεν απορείς που έχεις βγει τρελή με αυτά τα γονίδια και ξαφνικά..

.. από το παράθυρο, βλέπεις το ροζάκι του ουρανού καθώς βγαίνει ο ήλιος. Ανοίγεις την πόρτα, περνάς το κατώφλι προς τη δροσιά, παίρνεις μια τζούρα πρωινής υγρασίας και λες "δε γαμιέται".  Μόνο αυτές τις δυο λέξεις. Πως να μην ξεχνιέσαι με τέτοιες στιγμές κι εσύ ρε Θανάση;
Καληνύχτα; 

Καλημέρα; 

... και συνειδητοποιείς ότι πρέπει να πας για ύπνο όταν δεν είσαι σίγουρος αν το καληνύχτα και το καλημέρα είναι σωστά γραμμένα...

Sunday, 13 March 2016

Note to self

Σταμάτα να χρησιμοποιείς το "μίλησε μου για τα παιδικά σου χρόνια" σαν ατάκα για το σπάσιμο του πάγου. Κάποιος μπορεί να το ξαναπάρει κυριολεκτικά και να ακούσεις για ακόμα μια φορά λεπτομέρειες της παιδικής ηλικίας κάποιου που δε σε ενδιαφέρει σε οποιαδήποτε φάση της ζωή του. 

Saturday, 12 March 2016

What if?

Συμβουλή: Όταν νιωθεις το τεράστιο "τί  θα γίνει αν κάνω αυτό;" να σε γεμίζει απ' το ένα αυτί ίσαμε τ'άλλο, κλείσ'τα ολα, παράτα τα, βάλε μουσική,  φάε, κάνε σεξ, πήγαινε για μπύρες, αλλά προς θεού μην αποφασίσεις να το διερευνήσεις!!!

Saturday, 20 February 2016

Closed Loop

Περνάνε οι μέρες και κάθε μια μοιάζει τόσο με την προηγούμενη, που αναρωτιέσαι πότε θα βγουν οι γαμημένες οι μαρμότες να ξεμπερδεύεις. Και πότε πέρασαν 2 μήνες από την Πρωτοχρονιά. Και γιατί δεν έχεις παρουσιάσει/βρει δουλειά/αλλάξει πόλη, μπας και το τεράστιας σημασίας γεγονός κινητοποιήσει το προσωπικό σου τοσοδούλι σύμπαν. Μιλάς για ανούσια πράγματα, κάνεις ανούσια πράγματα, προσποιείσαι ικανοποίηση, ενθουσιασμό ακόμα, και μέσα σου παρακαλάς να βγουν οι Ναζί ή ο 007 από το όνειρό σου και να σου τινάξουν επιτέλους τα μυαλά στον αέρα. Πίνεις δυο μπύρες. Αναρωτιέσαι τι θα μπορούσε να αλλάξει την κατάσταση, και σου φαίνεται πιο εύκολο να πέσει μετεωρίτης και να καταστρέψει τον πλανήτη, από το να μπεις στη διαδικασία να φωνάξεις σε όσους σου ροκανίζουν τα αυτιά και το μυαλό, το τεράστιο "ΣΚΑΣΕ" που τους αξίζει. Διαβάζεις για ανακύκλωση και σκέφτεσαι "πόσο ταιριαστό!".Βάλε κι ένα τζιν. Πόσα να κάνει η ρημάδα η μουσική, πόσο να ζεις μέσα από τις φανταστικές ζωές των άλλων στις ταινίες όμως; Τελειώνει και το αλκοόλ. Στέλνεις άλλο ένα βιογραφικό, πιο μακρυά αυτή τη φορά. Λες "πάμε Ανταρκτική;" και το εννοείς πιο πολύ από όσο κι εσύ ο ίδιος πιστεύεις. Ξαναμπαίνεις στην αναμονή..

Saturday, 30 January 2016

There's (materials and) method(s) in my madness

Άχρηστα τα τραγούδια μου, άχρηστα σαν πτυχία, κι ας καμαρώνουν οι γονείς για την επιτυχία. Με δουλεύει και το youtube τώρα. Γράφω που λες διπλωματική κι αυτά τα υλικά και μέθοδοι δε λένε να τελειώσουν. Η stuDying έχει παίξει ήδη δυο φορές σήμερα, κι όσο περνάει η ώρα το πιανάκι με βαράει στο κεφάλι σαν μπουκέτα του Transporter. Σαν αυτά που θέλω να ρίξω στο μπαμπά μου που σήμερα είχε το θράσος να με πει χοντρή. Γράφω άνθρωπε! Κι όταν γράφω, τρώω. Όταν τελειώσω κι έχω χαρά, θα το κόψω. Been there, done that. Όσο περνάει η ώρα δε, δεν ξέρω αν είναι η επίδραση του δεύτερου καφέ, της σοκολάτας, της κλεισούρας, της επιστήμης, της περιόδου που 'ρχεται εν δυο βήμα ταχύ ή του συνδυασμού κάποιων ή όλων απ'αυτά (σου 'χω στήσει πειραματάκι για να το μελετήσουμε σε 5 λεπτά, ψήσου. το μόνο που 'χεις να κάνεις είναι να γράψεις τη διπλωματική μου), στο τέλος της κάθε πρότασης κάνω ομοιοκαταληξία με στίχους. Θα μου 'λεγαν αυτοί που βγήκαμε μαζί την προηγούμενη βδομάδα "εσύ δε γκρίνιαζες που σβήνεις στίχους και γράφεις επιστήμη; τώρα τα 'χεις κανει σούπα όλα στο μυαλό σου, γαμώ!", αλλά όχι, αυτά τα υβριδικά πράματα είναι του σατανά. Σκάει, τότε, η γιαγιά σου με χώσιμο που 'σαι όλη μέρα στο πισί και διαβάζεις. Γιατί το πρωί που ξύπνησα φανταζόμουν τη μέρα μου ιδανικά με τη μύτη χωμένη σε paper και όχι έξω για καφέ και ψώνια και φαγητό και ποτά και μουσικές! Αναρωτιέμαι ταυτόχρονα που σκατά το δε ο άλλος ότι είμαι επιστημονάρα και τυπική ερευνήτρια και ότι δεν είμαι για δουλειά. Και γιατί δεν το κράτησε το στοματάκι του κλειστό, ρε γαμώτο. Δεν είχα αρκετό άγχος από μόνη μου; Έπρεπε να μου ρίξει κι άλλα 5 κιλά προβληματισμό από πάνω για να στρώσω; Πάω να συνεχίσω. Ή και όχι. Ή και να πιω τόνους αλκοόλ. Η και να συνεχίσω. Αντίο. Κι ίσως με τον καιρό...

Friday, 15 January 2016

Βρήκα δυο άσπρες τρίχες στα μαλλιά μου σήμερα. Η μια μακριά, κρυμμένη ανάμεσα στις άλλες, βγήκε στην επιφάνεια όπως έψαχνα τις ρίζες μου για ψαλίδα, ενώ κρυβόμουν κάτω από τα σκεπάσματα από το τηλέφωνο που περίμενα γεμάτη φόβο να χτυπήσει. Η άλλη απλά μου είπε "ΤΣΑ! ΕΔΩ ΕΙΜΑΙ", καθώς ανέμιζε περήφανη σα μια λευκή σγουρή σημαία (ή σαν αλεξικέραυνο) στην κορυφή του κεφαλιού μου, την ώρα που έβγαζα τους φακούς μου για να πέσω για ύπνο. 
Τις τράβηξα και τις δυο προσεκτικά, ώστε να μη σπάσουν και απλά συνεχίσουν αγέρωχες την πορεία τους, και τις εξέτασα εξίσου προσεκτικά. Η μακριά ήταν κάτασπρη, σχεδόν ίσια. Η άλλη ήταν πιο κοντή, μισή καστανή και μισή άσπρη, λες και στην πορεία άλλαξε γνώμη και αποφάσισε να μην παίξει με τις ανασφάλειές μου. Και οι δυο είχαν το ίδιο αποτέλεσμα, που συνδυασμένο ήταν τρομακτικό: Η συνειδητοποίηση πως τα γονίδια του μπαμπά μου, που επιβάλλουν στις λευκές τρίχες να πέφτουν και να μην αναπτύσσονται, με έχουν απλά κλάσει στη μάπα. Θα ασπρίσω όπως όλοι οι κοινοί θνητοί. 
Ξέρω ότι πολύς κόσμος ασπρίζει νωρίς. Ξέρω ότι τα 28 δε θεωρούνται και πολύ νωρίς για την εμφάνιση των άσπρων μαλλιών. Ξέρω ότι το πήρα υπερβολικά βαριά και κάποιος, κάπου, πίσω από μια οθόνη τραβάει την από χρόνια ασπρισμένη του κώμη. Αλλά ρε πούστη μου, γιατί σε μένα;;;!!!
Φτάνω, λοιπόν, από τις τρίχες να σκέφτομαι πάλι το πέρασμα του χρόνου, τη φθορά, το θάνατο και τα ρέστα. Μοιάζει να είναι το κυρίαρχο μοτίβο του 16. Αλλά ξέρεις κάτι; Δε φταίω και απόλυτα εγώ. 
Φταίνε οι φίλες μου που παντρεύονται. Όχι γιατί θέλω να παντρευτώ κι εγώ, προς Θεού! Αλλά, ρε παιδί μου, αυτά τα πράγματα τα κάνουν οι μεγάλοι. Κι εμείς δεν είμαστε. Η μάλλον, δε νιώθουμε, ακόμα, μεγάλοι! 
Φταίει και που θα γίνω θεία-Κατίνα. Και όχι, ευτυχώς, δεν αποφάσισε ο αδερφός μου ακόμα να γεμίσει τον πλανήτη αυτό με τα κωλογονίδιά μας, αλλά το αμέσως πιο κοντινό. Είδες που οι ευχές που μου 'δωσαν στη γιορτή μου βγαίνουν σιγά σιγά; Λες να αποφασίσω να ξε-κρυφτώ από τον κόσμο και να γράψω επιτέλους εκείνη την έρμη διπλωματική που περιμένει στωικά στην επιφάνεια εργασίας να κοιμηθώ όλον τον ύπνο, να φάω όλο το φαί, να τελειώσω το αλκοόλ και όλες τις ταινίες; Λες να ψάξω επιτέλους σοβαρά για δουλειά;
Και φταίει και ο Bowie. Όχι όχι, αυτά τα ο νεκρός δεδικαίωται δεν πιάνουν σε μένα. Ρε φίλε, είσαι ο David-γαμημένος-Bowie, ή ο Ziggy Stardust ή ο Thin White Duke, η ο Λάζαρος, ή ο Μήτσος ο φορτηγατζής. Κάθε περσόνα της επιλογής σου είναι αποδεκτή. Είσαι αγέραστος, είσαι ένα πλάσμα από το διάστημα, γεμάτο μουσικές και ήχους που ένας κανονικός άνθρωπος δεν μπορεί να βγάλει από μέσα του. Και πας και πεθαίνεις; Και μάλιστα από κωλοκαρκίνο; Πλάκα μας κάνεις; Τόσες εφηβείες, τόσα νοερά ταξίδια στο διάστημα τα τελειώνεις με έναν ήσυχο θάνατο, έτσι απλά; Όχι με το big-bang-νούμερο-2 (ξέρω ότι κάπως το λένε αλλά είμαι σε rage δε θα googlαρω τώρα), όχι μ'ένα διαστημόπλοιο που χάνεται στον ουρανό; Αν γέρασες και αρρώστησες εσύ, εμείς που ασπρίζουμε στα 28 μας τι να πούμε ρε μεγάλε;
Για το λόγο αυτό, λοιπόν, δηλώνω ήδη 30. Έτσι για να μπω στο πνεύμα. Μπας και όταν έρθει εκείνη η ώρα δε μου πέσει βαρύ που η μισή μου ζωή πέρασε και δεν έκανα τίποτα. Γιατί.. δύσκολο το κόβω να γίνει κάνα θαύμα στο μεταξύ και να σταματήσω να είμαι ο ορισμός της απογοήτευσης για τον 15χρονο εαυτό μου...
Oh yeah, το σεντούκι με τις ανασφάλειες ξεσφραγίστηκε για άλλη μια φορά. 
Enjoy!