Thursday, 31 December 2015

Διανυσματα και εορτασμοί

12 παρά 1. Σχεδόν 2016. Ας βάλω τη μασκούλα μου κι ας χαμογελάσω μέχρι να πονέσουν οι μύες του προσώπου μου, κι ακόμα χειρότερα αυτά που άλλοι λένε ψυχή και άλλοι φυσικοχημεία, κι ας γιορτάσω την αέναη ροή του μεγέθους που ονομάζεται χρόνος, και τη φθορά του σώματός μου, τη λήξη και την έναρξη μιας ακόμα αυθαίρετης μονάδας χρόνου, λες και κάτι θα αλλάξει κάποτε, μόνο με μια επέτειο. Ας προσποιηθώ πως οι γύρω μου δεν με εκνευρίζουν και δεν με εξαντλούν και ότι θέλω να είμαι μαζί τους μέχρι το πρωί, μουλιάζοντας και μουδιάζοντας το μυαλό μου. Και ξέρεις κάτι; Δεν είναι ούτε οι ορμόνες, ούτε οι καμμένες ασφάλειες στους νευροδιαβιβαστές μου, ούτε παιδικά τραύματα και περιστατικά κακοποίησης που έχω απωθήσει στο πιο βαθύ σκοτάδι του υποσυνείδητού μου. Είναι απλά ότι οι ο κόσμος γαμιέται και οι άνθρωποι είναι για τον πούτσο. Και του χρόνου, χαρούμενοι άνθρωποι.


Wednesday, 9 December 2015

When spoilers don't apply

Βλέπαμε, που λες, χτες το Μικρό Πρίγκιπα. Αν δεν με ξέρεις, λες "οκ ρε φίλε και τι έγινε; μια παιδική ταινία είναι". Όχι, αγαπητέ. Δεν είναι μια παιδική ταινία. Είναι μια ταινία για μεγάλους, που βλέπεις ένα κομμάτι του εαυτού σου σε κάθε χαρακτήρα και χαίρεσαι ή φοβάσαι ή αγχώνεσαι ή σε πιάνουν 3-4 φορές τα κλάματα κι ας το παίζεις Τζον Ράμπο ο Β'. Και μη σκεφτείς "ωωω αφού ξέρω τί γίνεται στο τέλος". Δεν έχει σημασία. 1234 φορές έχω διαβάσει το βιβλίο. Το δικό μου αντίτυπο, που σιγά σιγά αποσυντίθεται, κι αυτά που έχω χαρίσει κι αυτά που πέφτουν τυχαία στα χέρια μου σε random βιβλιοθήκες που κοιτάζω όταν είμαι σε έναν καινούριο χώρο. Δεν έχει σημασία. Πάλι με πήραν τα ζουμιά κι έτρωγα μύξες (τί σκατά παίζει κι είμαι έτσι ευσυγκίνητη και φλώρος τώρα τελευταία;). Δες το μικρό πρίγκιπα. Θα έρθεις λίγο πιο κοντά στην παιδική σου ηλικία και που ξέρεις; Όταν κάποια στιγμή το αποφασίσω να γίνω 100% Ράμπο και να μη φοβάμαι τον πόνο, ίσως και να μπορέσεις να καταλάβεις τι δείχνει το τατουάζ μου. ;)

Monday, 7 December 2015

Soundtrack

Ρε πούστη μου, είναι κάτι φάσεις που περπατάς στο δρόμο και πετυχαίνεις ένα παιδί με μια κιθάρα να τραγουδάει, μια Σωκράτη και μια Περίδη. Σκύβεις να βάλεις λεφτά στη θήκη της κιθάρας του γιατί έντυσε εκείνη την αδιάφορη στιγμή σου με μουσική που αγαπάς και ντρέπεσαι λίγο, δε θες να νιώθει ότι το κάνεις επειδή τον λυπάσαι, αλλά γιατί άγγιξε κάτι μέσα σου, και ντρέπεται κι αυτός. Και συγκινείσαι ακόμα πιο πολύ, ακόμα κι αν διαδίδεις πως τα μέσα σου έχουν πεθάνει.

Να 'σαι καλά ρε συ..


Wednesday, 2 December 2015

MA, MSc, Phd και μισό κιλό φέτα

Βλέπεις στις ειδήσεις και στις ταινίες και στα βιβλία τους επιστημονάρες να κάνουν παπάδες και να σώζουν τον κόσμο και λες από μέσα σου, "όταν τελειώσω με το μεταπτυχιακό, έτσι αστέρι θα 'μαι κι εγώ". 

Ξυπνάς την άλλη μέρα και πρέπει να στήσεις το ίδιο πείραμα για 15η φορά, γιατί τη μια πήγε στραβά, την άλλη ανατίναξες το σύμπαν, την άλλη σου πέθαναν όλα γιατί είχε διακοπή ρεύματος. Και κάθε φορά που το κάνεις, πράκτικά κάνεις ότι θα μπορούσε να κάνει και μια καλοπρογραμματισμένη μηχανή. Ακόμα και η στατιστική επεξεργασία και η εξαγωγή των αποτελεσμάτων ή η κατάστρωση υποθετικών σεναρίων που να τα εξηγούν, κάποια στιγμή σου βγαίνει μηχανικά. 
Προσπαθώντας να πιαστείς από τα μαλλιά σου, κοιτάς γύρω σου και βλέπεις τους διδάκτορες και τους μεταδιδάκτορες, κι έχουν τα ίδια προβλήματα με σένα και τους φίλους και τη μάνα τους. Κουτουλάνε και σακατεύονται, τα γκομενικά του πάνε κατά διαόλου, τους πρήζουν οι γέροι γονείς τους. Γαμηστερότητα μηδέν.
Ανεβαίνεις μια κλίμακα πάνω και κοιτάς τους καθηγητές σου, τα ίδια σκατά κι εκεί. 

Κοιτάς τις δυο -ολόκληρες- προτάσεις που έχεις γράψει τον τελευταίο μήνα για τη -δεύτερη- --και τελευταία-- διπλωματική σου και σκέφτεσαι αν θα μπορέσει να επιστρέψει ποτέ αυτή σου η αγάπη για την επιστήμη και η ικανότητα να ενθουσιάζεσαι σαν παιδάκι με κάθε μικρό θαύμα που βλέπεις να έχουν κάνει οι "συνάδελφοί" σου, ή αν για πάντα θα φαντάζεσαι κυνικά μαγειρεμένα νούμερα και πόσες χιλιάδες επαναλήψεις χρειάστηκαν άραγε για να δουλέψει το πείραμα.. καταριέσαι και γράφεις ποστ...

Καληνύχτα μανάρια μου, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ. Κι αν αλλάξει, όσο και να το θέλετε, δεν θα το έχετε κάνει εσείς.