Thursday, 19 February 2015

It's the end of the world...

Όπως όταν τέλειωσε το ημερολόγιο των Mayas θα τέλειωνε κι ο κόσμος, έτσι, σήμερα, 19 του Φλεβάρη, που τελείωσε το δικό μου, τελειώνει για άλλη μια φορά! Enjoy your last hours people! Μέχρι την αρχή του επόμενου εξαμήνου!!!


Saturday, 14 February 2015

Το μέλλον απ'το παρελθόν

Κάπου ανάμεσα στο δεύτερο και το τρίτο παυσίπονο της ημέρας είχα την φωτεινότερη αναλαμπή του τελευταίου καιρού. Και σας διαβεβαιώνω πως έχω κάμποσες αυτές τις μέρες. 

Δυο χρόνια πριν, καθισμένη σε ένα γραφείο με μια οθόνη αρκετά πλατιά, ώστε να χωράει δυο browsers ανοιχτούς ταυτόχρονα και στραμμένη με τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορεί να τσεκάρει ανά πάσα στιγμή ο -για μια βδομάδα που τον άντεξα- εργοδότης μου τί κάνω στο pc που του ανήκε, έψαχνα κάτι αγιοβαλεντινιάτικο για να ποστάρω στη σελίδα της εταιρείας στο facebook. Ένα δίωρο μετά γυρνούσα από τη βόλτα στο σούπερ μάρκετ - αγγαρεία και έβλεπα τον έτερο εργοδότη να μετράει τα χάλκινα νομίσματα και να τα συγκρίνει με το ποσό που αναγραφόταν στην απόδειξη για να βεβαιωθεί ότι δεν είχα πάρει κάποιο από αυτά. 
Το ίδιο απόγευμα αποφάσισα πως ούτε αυτή η συγκεκριμένη, ούτε κάποια άλλη αντίστοιχη δουλειά δεν ήταν για μένα και το επόμενο πρωί παραιτήθηκα, προσπαθώντας να διασώσω ό,τι είχε απομείνει από την αξιοπρέπειά μου, μέσα σε ένα τυφώνα από φωνές και κατηγορίες, που όμως δεν με άγγιζαν. Τη στιγμή που πέρασα το κατώφλι χαμογελώντας, αποφάσιζα πως από κει και πέρα θα έκανα αυτό που ο -πολύ πιο ώριμος και σοφός- 18χρονος εαυτός μου πίστευε πως μου ταιριάζει και είχε δίκιο.

Σήμερα, παρά το πλήθος των ματωμένων σερβιετών και των παυσιπόνων και το αποκριάτικο πάρτυ που μάλλον θα χάσω, δε ζωγραφίζω καρδούλες, δεν παίρνω δώρα και δεν αναπολώ βραδιές με μουσικές και κεριά και αλκοόλ και σεξ. Θυμάμαι το αίσθημα θριάμβου που ένιωθα περνώντας εκείνη την πόρτα. Και όταν παρουσίασα τη διπλωματική. Και όταν έμαθα ότι με δέχτηκαν στο μεταπτυχιακό. Και όταν, μπουκωμένη με τη μεγαλύτερη μπουκιά τάρτας φράουλα και απελευθερωμένη από τον πανικό, δέχτηκα την "πρόταση" για τη "δουλειά" που κάνω τώρα... Θυμάμαι πως εκείνη η βδομάδα μιζέριας και κλαμάτων και νεύρων ήταν καθοριστική για να οδηγηθώ εδώ, που πλέον νιώθω καλύτερα με τον εαυτό μου και σιγά σιγά τον συγχωρώ για τα λάθη που ναι μεν μετανιώνω, αλλά μπορώ πια να δω ότι συντέλεσαν στο να είμαι αυτή που είμαι.

Έτσι εκείνη τη μέρα, τη φυλάω μέσα μου, σαν παράσημο και σαν οδηγό, για κάθε φορά που θα αμφιβάλλω και θα χάνω το δρόμο μου, κι ας μην ήταν τίποτα πιο πολύ από μια μέρα.

Monday, 2 February 2015

Μικρή Αγγελία μεγάλης σημασίας

Ζητείται άτομο με χαρακτήρα -αλλά όχι πολιτικές πεποιθήσεις- Ναζί ή με σαδιστικές τάσεις για να με μαστιγώνει κάθε φορά που χαζουλίζω για το υπόλοιπο της βδομάδας, μπας και ολοκληρώσω την τελευταία εργασία του 6μήνου. Αμοιβή ηθική. Περισσότερες πληροφορίες εντός.