Wednesday, 2 December 2015

MA, MSc, Phd και μισό κιλό φέτα

Βλέπεις στις ειδήσεις και στις ταινίες και στα βιβλία τους επιστημονάρες να κάνουν παπάδες και να σώζουν τον κόσμο και λες από μέσα σου, "όταν τελειώσω με το μεταπτυχιακό, έτσι αστέρι θα 'μαι κι εγώ". 

Ξυπνάς την άλλη μέρα και πρέπει να στήσεις το ίδιο πείραμα για 15η φορά, γιατί τη μια πήγε στραβά, την άλλη ανατίναξες το σύμπαν, την άλλη σου πέθαναν όλα γιατί είχε διακοπή ρεύματος. Και κάθε φορά που το κάνεις, πράκτικά κάνεις ότι θα μπορούσε να κάνει και μια καλοπρογραμματισμένη μηχανή. Ακόμα και η στατιστική επεξεργασία και η εξαγωγή των αποτελεσμάτων ή η κατάστρωση υποθετικών σεναρίων που να τα εξηγούν, κάποια στιγμή σου βγαίνει μηχανικά. 
Προσπαθώντας να πιαστείς από τα μαλλιά σου, κοιτάς γύρω σου και βλέπεις τους διδάκτορες και τους μεταδιδάκτορες, κι έχουν τα ίδια προβλήματα με σένα και τους φίλους και τη μάνα τους. Κουτουλάνε και σακατεύονται, τα γκομενικά του πάνε κατά διαόλου, τους πρήζουν οι γέροι γονείς τους. Γαμηστερότητα μηδέν.
Ανεβαίνεις μια κλίμακα πάνω και κοιτάς τους καθηγητές σου, τα ίδια σκατά κι εκεί. 

Κοιτάς τις δυο -ολόκληρες- προτάσεις που έχεις γράψει τον τελευταίο μήνα για τη -δεύτερη- --και τελευταία-- διπλωματική σου και σκέφτεσαι αν θα μπορέσει να επιστρέψει ποτέ αυτή σου η αγάπη για την επιστήμη και η ικανότητα να ενθουσιάζεσαι σαν παιδάκι με κάθε μικρό θαύμα που βλέπεις να έχουν κάνει οι "συνάδελφοί" σου, ή αν για πάντα θα φαντάζεσαι κυνικά μαγειρεμένα νούμερα και πόσες χιλιάδες επαναλήψεις χρειάστηκαν άραγε για να δουλέψει το πείραμα.. καταριέσαι και γράφεις ποστ...

Καληνύχτα μανάρια μου, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ. Κι αν αλλάξει, όσο και να το θέλετε, δεν θα το έχετε κάνει εσείς.

No comments: