Monday, 13 July 2015

Δεινοσαύρια δάκρυα - μια παραβολή

300 περίπου χρόνια πριν, κάποιος μεσήλικας σκόνταφτε πάνω σε μια πέτρα, κάπου στο New Jersey. Σε μια από τις σπάνιες στην ιστορία της ανθρωπότητας στιγμές, που κάποιος κοιτάει για πάνω από μισό δευτερόλεπτο την πέτρα στην οποία σκόνταψε, αυτός ο συγκεριμένος κύριος, κοίταξε. Ποιός ξέρει πόσοι είχαν σκοντάψει στο ίδιο σημείο και απλά προσπέρασαν; Ποιός ξέρει πόσες φορές ο ίδιος κύριος είχε σκοντάψει, αλλά δεν έκανε τον κόπο να ρίξει μια ματιά στον "ένοχο" για το ατύχημά του; Εκείνη όμως, τη μαγική και τόσο σημαντική στιγμή, το έκανε. Κι αυτό που είδε, μόνο πέτρα δεν ήταν. Έσκυψε, λοιπόν, και ανακάλυψε ένα μεγαλούτσικο οστό. Σε μια ακόμα πιο σπάνια στιγμή, κατάλαβε ότι κάτι δεν πήναινε καλά με το οστό αυτό. Είχε κάνει, άθελά του, μια από τις πρώτες καταγεγραμμένες ανακαλύψεις οστών δεινοσαύρου. Το πήγε στο μουσείο της περιοχής, όπου και το οστό κρύφτηκε, και στη συνέχεια χάθηκε. Με την πάροδο των χρόνων, και τις συνεχείς αντίστοιχες ανακαλύψεις στην περιοχή, το γεγονός επανήλθε στο προσκήνιο, και του αποδόθηκε η σημασία που του άξιζε, ακόμα κι αν το όνομα του κυρίου που το βρήκε σβήστηκε από τη μνήμη, αφήνοντας μόνο την τυφλότητα του υπέυθυνου του μουσείου για να θυμόμαστε και να διδασκόμαστε, πως το παραμικρό γεγονός, η παραμικρή ανωμαλία, χρήζει χρόνου και προσοχής, ώστε, όταν έρθει η τυχαία εκείνη στιγμή, να είναι δυνατό να ενωθούν τα κομμάτια του πάζλ... 

No comments: