Tuesday, 14 April 2015

There be dragons

Αυτό που κάνει τους δράκους τόσο γοητευτικούς δεν είναι η δύναμη ή τα φτερά ή η ικανότητά τους να μαζεύουν βουνά από χρυσό και μετά να κυλιούνται μέσα τους ή να τρώνε το ήλιο μέρα μεσημέρι... Είναι ο κίνδυνος που πάντα τραβάει το είδος μας με μια ακατανίκητη έλξη, η ελπίδα πως μόνο ΕΓΩ, ο ένας, ο δυνατός, ο πονηρός και πάνω από όλα ο εκλεκτός θα είμαι αυτός που θα καταφέρει να τον νικήσει, να πάρει το μισό βασίλειο και την κόρη του άρχοντα για γυναίκα. Είναι, ακόμα, τόσο εύκολο να φορτώσεις όλα τα κακά που σ'έχουν βρει σ'εκείνον, ώστε να μην έρθεις αντιμέτωπος με τις ευθύνες που αλλιώς θα βάραιναν την συνείδησή σου 
Στο παραμύθι του, λοιπόν, ο καθένας, ήρωας και παραμυθάς καθώς είναι, έχει το δικαίωμα να διαλέξει ποιος θα 'ναι ο δικός του δράκος. Άλλοι επιλέγουν δράκους μεγάλους και δυνατούς, άξιους αντίπαλους που θα τους κάνουν καλύτερους με το χρόνο και τις μάχες, κι άλλοι μικρές σαλαμανδρίτσες που κολυμπάνε στα νερά της κοντινής λίμνης, κι άντε το πολύ πολύ να σου δαγκώσουν τα δάχτυλα, όταν προσπαθήσεις να βρέξεις τα πόδια σου. Ακόμα και έτσι, όμως, μπορείς να κατηγορήσεις το "τέρας" για το κακό που σου 'κανε, να πάρεις τους γύρω χωρικούς με τις τσουγκράνες και τα αναμμένα δαδιά τους και να περικυκλώσεις τη λίμνη, περιμένοντάς το να κάνει την εμφάνισή του για να το σκοτώσεις. 
Βλέπεις, όλοι, χρειάζονται ένα δράκο για να φορτώσουν τους φόβους και τις ανασφάλειές τους. Κι αν το καλοσκεφτείς, αν είναι να είσαι χαρακτήρας από παραμύθι, αξίζει να 'σαι δράκος... ξέρεις από πριν τη μοίρα σου, που στο κάτω κάτω, δεν είναι πολύ διαφορετική από του ήρωα, αλλά τουλάχιστον.. έχεις χαρεί περισσότερο τη διαδρομή!


No comments: