Thursday, 31 December 2015

Διανυσματα και εορτασμοί

12 παρά 1. Σχεδόν 2016. Ας βάλω τη μασκούλα μου κι ας χαμογελάσω μέχρι να πονέσουν οι μύες του προσώπου μου, κι ακόμα χειρότερα αυτά που άλλοι λένε ψυχή και άλλοι φυσικοχημεία, κι ας γιορτάσω την αέναη ροή του μεγέθους που ονομάζεται χρόνος, και τη φθορά του σώματός μου, τη λήξη και την έναρξη μιας ακόμα αυθαίρετης μονάδας χρόνου, λες και κάτι θα αλλάξει κάποτε, μόνο με μια επέτειο. Ας προσποιηθώ πως οι γύρω μου δεν με εκνευρίζουν και δεν με εξαντλούν και ότι θέλω να είμαι μαζί τους μέχρι το πρωί, μουλιάζοντας και μουδιάζοντας το μυαλό μου. Και ξέρεις κάτι; Δεν είναι ούτε οι ορμόνες, ούτε οι καμμένες ασφάλειες στους νευροδιαβιβαστές μου, ούτε παιδικά τραύματα και περιστατικά κακοποίησης που έχω απωθήσει στο πιο βαθύ σκοτάδι του υποσυνείδητού μου. Είναι απλά ότι οι ο κόσμος γαμιέται και οι άνθρωποι είναι για τον πούτσο. Και του χρόνου, χαρούμενοι άνθρωποι.


Wednesday, 9 December 2015

When spoilers don't apply

Βλέπαμε, που λες, χτες το Μικρό Πρίγκιπα. Αν δεν με ξέρεις, λες "οκ ρε φίλε και τι έγινε; μια παιδική ταινία είναι". Όχι, αγαπητέ. Δεν είναι μια παιδική ταινία. Είναι μια ταινία για μεγάλους, που βλέπεις ένα κομμάτι του εαυτού σου σε κάθε χαρακτήρα και χαίρεσαι ή φοβάσαι ή αγχώνεσαι ή σε πιάνουν 3-4 φορές τα κλάματα κι ας το παίζεις Τζον Ράμπο ο Β'. Και μη σκεφτείς "ωωω αφού ξέρω τί γίνεται στο τέλος". Δεν έχει σημασία. 1234 φορές έχω διαβάσει το βιβλίο. Το δικό μου αντίτυπο, που σιγά σιγά αποσυντίθεται, κι αυτά που έχω χαρίσει κι αυτά που πέφτουν τυχαία στα χέρια μου σε random βιβλιοθήκες που κοιτάζω όταν είμαι σε έναν καινούριο χώρο. Δεν έχει σημασία. Πάλι με πήραν τα ζουμιά κι έτρωγα μύξες (τί σκατά παίζει κι είμαι έτσι ευσυγκίνητη και φλώρος τώρα τελευταία;). Δες το μικρό πρίγκιπα. Θα έρθεις λίγο πιο κοντά στην παιδική σου ηλικία και που ξέρεις; Όταν κάποια στιγμή το αποφασίσω να γίνω 100% Ράμπο και να μη φοβάμαι τον πόνο, ίσως και να μπορέσεις να καταλάβεις τι δείχνει το τατουάζ μου. ;)

Monday, 7 December 2015

Soundtrack

Ρε πούστη μου, είναι κάτι φάσεις που περπατάς στο δρόμο και πετυχαίνεις ένα παιδί με μια κιθάρα να τραγουδάει, μια Σωκράτη και μια Περίδη. Σκύβεις να βάλεις λεφτά στη θήκη της κιθάρας του γιατί έντυσε εκείνη την αδιάφορη στιγμή σου με μουσική που αγαπάς και ντρέπεσαι λίγο, δε θες να νιώθει ότι το κάνεις επειδή τον λυπάσαι, αλλά γιατί άγγιξε κάτι μέσα σου, και ντρέπεται κι αυτός. Και συγκινείσαι ακόμα πιο πολύ, ακόμα κι αν διαδίδεις πως τα μέσα σου έχουν πεθάνει.

Να 'σαι καλά ρε συ..


Wednesday, 2 December 2015

MA, MSc, Phd και μισό κιλό φέτα

Βλέπεις στις ειδήσεις και στις ταινίες και στα βιβλία τους επιστημονάρες να κάνουν παπάδες και να σώζουν τον κόσμο και λες από μέσα σου, "όταν τελειώσω με το μεταπτυχιακό, έτσι αστέρι θα 'μαι κι εγώ". 

Ξυπνάς την άλλη μέρα και πρέπει να στήσεις το ίδιο πείραμα για 15η φορά, γιατί τη μια πήγε στραβά, την άλλη ανατίναξες το σύμπαν, την άλλη σου πέθαναν όλα γιατί είχε διακοπή ρεύματος. Και κάθε φορά που το κάνεις, πράκτικά κάνεις ότι θα μπορούσε να κάνει και μια καλοπρογραμματισμένη μηχανή. Ακόμα και η στατιστική επεξεργασία και η εξαγωγή των αποτελεσμάτων ή η κατάστρωση υποθετικών σεναρίων που να τα εξηγούν, κάποια στιγμή σου βγαίνει μηχανικά. 
Προσπαθώντας να πιαστείς από τα μαλλιά σου, κοιτάς γύρω σου και βλέπεις τους διδάκτορες και τους μεταδιδάκτορες, κι έχουν τα ίδια προβλήματα με σένα και τους φίλους και τη μάνα τους. Κουτουλάνε και σακατεύονται, τα γκομενικά του πάνε κατά διαόλου, τους πρήζουν οι γέροι γονείς τους. Γαμηστερότητα μηδέν.
Ανεβαίνεις μια κλίμακα πάνω και κοιτάς τους καθηγητές σου, τα ίδια σκατά κι εκεί. 

Κοιτάς τις δυο -ολόκληρες- προτάσεις που έχεις γράψει τον τελευταίο μήνα για τη -δεύτερη- --και τελευταία-- διπλωματική σου και σκέφτεσαι αν θα μπορέσει να επιστρέψει ποτέ αυτή σου η αγάπη για την επιστήμη και η ικανότητα να ενθουσιάζεσαι σαν παιδάκι με κάθε μικρό θαύμα που βλέπεις να έχουν κάνει οι "συνάδελφοί" σου, ή αν για πάντα θα φαντάζεσαι κυνικά μαγειρεμένα νούμερα και πόσες χιλιάδες επαναλήψεις χρειάστηκαν άραγε για να δουλέψει το πείραμα.. καταριέσαι και γράφεις ποστ...

Καληνύχτα μανάρια μου, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ. Κι αν αλλάξει, όσο και να το θέλετε, δεν θα το έχετε κάνει εσείς.

Saturday, 7 November 2015

They live in our inbox

Παλιά νομίζαμε ότι τα τέρατα ζούσαν κάτω απ'το κρεβάτι και μέσα στις ντουλάπες, όμως η εμπειρία μας έχει δείξει πια πως κάναμε τεράστιο λάθος όταν ήμασταν παιδιά. Τα τέρατα ζουν στο email μας. Καμία αμφιβολία δεν υπάρχει γι αυτό. 
Το επόμενο χώσιμο, το πιο πρόσφατο λάθος, μια πρόσκληση που δεν μπορείς να αποφύγεις, η κατσάδα από το αφεντικό μας καραδοκούν στο inbox και περιμένουν την επόμενη φορά που θα ξαπλώσουμε για μεσημέρι ή θα πάμε για καφέ για να πεταχτούν με το φαινομενικά αθώο ντιν! του τηλεφώνου ή του υπολογιστή για να καταστρέψουν την ηρεμία μας. 
Και γιατί δεν το κλείνεις το ρημάδι, θα μου πει κάποιος και θα 'χει δίκιο, όμως το σύνδρομο της Στοκχόλμης είναι ένα ιδιαίτερα ισχυρό κίνητρο για να κρατάς το wifi ανοιχτό ανά πάσα στιγμή και με το μάτι σου στην οθόνη, μπας και.. και ξέρεις τώρα, φαύλος κύκλος!
Καταλαβαίνεις, λοιπόν, γιατί γράφω στο ένα tab και τσεκάρω αν θα αλλάξει το Εισερχόμενα σε Εισερχόμενα (1) αυτή τη στιγμή, κι ότι γράφω για να κάνω κάτι με τα δάχτυλά μου που δεν έχουν ησυχία, ενώ έχω το νου μου στο inbox, αναλογιζόμενη ταυτόχρονα ποιά χειρονακτική δουλειά θα μου ταίριαζε, ώστε να αποφεύγω το άγχος μετά τη λήξη του 8ώρου και τα σαββατοκύριακα... Και κοίτα να δεις που τίποτα δε βρίσκω! Αδιέξοδο! 
Ας κουτουλήσουμε όλοι μαζί το κεφάλι μας στον τοίχο ενώ περιμένουμε το επόμενο ντιν!, λοιπόν... 

Wednesday, 28 October 2015

Επετειακοί εργασιακοί παραλογισμοί

Ξυπνάς το πρωί και ανοίγεις το πισί, ενώ κάπου εκεί έξω ένα καθυστερημένο παιδάκι, ντυμένο στα ασπρομπλέ και ζωσμένο το τύμπανό του, τρέχει να προλάβει την παρέλαση που έχει μάλλον ήδη ξεκινήσει και απορείς ποιός μπορεί να έχει περισσότερο άγχος αυτή τη στιγμή. Εσύ που ξυπνάς στον ύπνο σου για να κάνεις σημείωση στο κινητό κάτι που κάπως σου ήρθε να κάνεις αύριο για τη δουλειά ή αυτό που υποψιάζεται πως ο γυμναστής θα του περάσει το τύμπανο κολλάρο αν γίνει καμιά στραβή και μείνει με τα μισά όργανα παρελασιάτικα, επειδή ο Γιαννάκης άργησε να στρώσει με το ζελέ στο μαλλί. Πού ξανακούστηκε τέτοιο πράγμα!

Πατάς το κουμπί της καφετιέρας κι ανοίγεις μια σοκολάτα για πρωινή ενέργεια. Το 'χεις προσέξει ότι ο Παυλίδης σου λέει πόσο σ'αγαπάει και ότι θα 'ναι κοντά σου για πάντα; Τα 'χουν πει πολλοί κύριε Παυλίδη μου, σε εποχές κρίσης δεν είναι για μεγάλα λόγια! Μια χρεωκοπία, μια εξαγορά που θα σε κάνει να αλλάξεις όνομα, κάτι τέτοιο ρε παιδί μου και θα γκρεμιστούν τα όνειρά μου! Θες αυτό το βάρος στη συνείδησή σου; Πάντως, αντικειμενικά, πιο εξώφθαλμο παράδειγμα εκμετάλλευσης των ψυχολογικών ερευνών και την τάση του κόσμου σε δύσκολες στιγμές να το ρίχνει στο φαί, δεν έχω ξαναδεί, κύριε Παυλίδη μου! Η επιστήμων μέσα μου χειροκροτάει με αηδία. "Μωρέ λες να μην απογράψω το report? Λεφτά δεν έχω πάρει ακόμα, ούτως ή άλλως." Ξέρεις ότι ο κόσμος σε βρίζει και λέει "θα 'πρεπε να λες κι ευχαριστώ μωρή που έχεις δουλειά!", αλλά ξέρεις.. τα πράγματα δεν είναι άσπρα  μαύρα, τα μαθαίνεις όσο μεγαλώνεις αυτά, κάνοντας δοκιμές. Πόσο νερό χωράει το κρασί σου πριν να γίνει απλά νερό;

Το μυαλό σου πετάει λίγο στα τηλέφωνα για εξόδους και βόλτες που αγνοείς γιατί έχεις να κάνεις δουλίτσα ακόμα, ή γιατί τα έχεις παρατήσει αφού συνειδητοποίησες ότι googlαρες πως είναι στα αγγλικά μια λέξη που χρησιμοποιείς τόσο πολύ που θα μπορούσες να την έχεις κάνει tattoo στο κούτελο και είσαι τόσο τέζα που το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να παραδοθείς στο γεγονός ότι είσαι κρυωμένος και στη μουσική ενώ κάνεις κλικ κλικ με το ποντίκι και πιάνεις την κουβέντα με τους πάντες στο facebook για να λες ότι κάνεις κάτι και δεν φιδιάζεις απλά. Και έχεις ακόμα τύψεις. Κι ας κλάταρες στις 10 ή στις 12 ή στις 15 ώρες δουλειάς. Κι ας είναι 28η Οκτωβρίου και έχουν βγει ντυμένες και στολισμένες έξω μέχρι και οι γιαγιάδες, κι εσύ έχεις μπροστά σου ανοιχτές δυο διπλωματικές, ένα word και 4 paper, προσπαθώντας να τα συνδυάσεις, με το μυαλό σου να επαναστατεί κάθε δυο γαμημένα δευτερόλεπτα! Κυνηγάς τα αγέννητα κοτόπουλα που τρέχουν σα μικροσκοπικές κίτρινες αστραπές στο κεφάλι σου, πίνεις μια γερή γουλιά καφέ, κλείνεις το  blogger και το facebook και το skype, βάζεις για πολλοστή φορά την κασετούλα που σε βοηθάει στη δουλειά, κουνάς το κεφάλι σου να φύγει η ανάγκη να γράψεις βιβλιογραφία κάτω από το ποστ, και έχε γεια καημένε κόσμε.. 

Friday, 16 October 2015

Going out with a bang

Όταν δουλεύεις επί μέρες, απ'το πρωί μέχρι το βράδυ, το να γίνουν λάθη και ατυχήματα, είναι αναπόφευκτο, με την κούραση να συσσωρεύεται. Όταν δουλεύεις σε μαγαζί, άντε να δώσεις λάθος ρέστα, ή να σου πέσει κανένα προϊόν κάτω και να σπάσει. Όταν δουλεύεις σε γραφείο, ξεχνάς να στείλεις κανένα μειλ ή κόβεις λάθος ένα τιμολόγιο. Μαλακίες είναι, ρε παιδί μου, αλλά ούτε γάτα ούτε ζημιά. Όταν δουλεύεις σαν το γαμημένο σκυλί σε εργαστήριο (λέεεμε τώρα, ποιός δουλεύει σε εργαστήρια καλέ;) τα πράγματα γίνονται λίγο πιο ενδιαφέροντα... Θα πεταχτεί στο στόμα σου ή θα πάρεις μια τζούρα ένα χημικό που δεν κάνει να ακουμπήσεις ή να εισπνεύσεις, αρπάξεις μια φωτιά, θα κάνεις ένα φούρνο μικροκυμάτων να εκραγεί και να πετάξει γυαλιά παντού σαν δολοφονικά και τυφλωτικά στιλέτα.. (Βρείτε ποιο από τα 3 έχω κάνει και κερδίζετε ένα τουρ γεμάτο περιπέτεια και αγωνία σχετικά με την σωματική σας ακεραιότητα στο εργαστήριό μας.*) Όπως και να 'χει, γίνονται κάτι τέτοια, επιβιώνεις και εσύ και οι άλλοι που έτυχε να βρίσκονται στο δωμάτιο εκείνη τη στιγμή από καθαρή τύχη και γλιτώνετε νοσοκομεία και δικηγόρους και μπαίνεις σε σκέψεις... Μήπως τελικά δεν κάνω όντως για επιστήμονας; Τόσος κόσμος κάνει χειρονακτικές εργασίες, θυμήσου πόσο πιο ακίνδυνο ήταν το πεδίο! Τα λεφτά που πάνε πακέτο με το Νόμπελ δεν είναι καν τόσο πολλά!


*Η σωστή απάντηση ειναι: ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ. (και ναι, παρ'όλα αυτά ζω ακόμα).

Thursday, 3 September 2015

Η κοπέλα με το μαντολίνο

Τα κόκκινα μαλλιά σε αντίθεση με το φόντο και τα απαλά χρώματα των ρούχων, που μοιάζουν από μια άλλη εποχή, μπορούν μονάχα να συγκριθούν με τις ρόδινες αποχρώσεις απ' τους προβολείς. Με την πλάτη στους συν-μουσικούς και το βλέμμα στραμμένο στις χορδές, τους μύες να τεντώνονται και να χαλαρώνουν με κάθε νότα, μονάχη μες στους ξένους και μες στους φίλους μόνη. Μια εικόνα απόκοσμη, βγαλμένη λες από πίνακα, να δένει με μουσική. Αυτές οι φορές που μια εικόνα ξυπνάει κάτι μέσα σου, αλλά δεν έχεις τις λέξεις για να το περιγράψεις..

Saturday, 22 August 2015

10 μέρες. 600 χιλιόμετρα με 30*L βενζίνη. Challenge accomplished. Ποιός ξέρει πόσα με καράβια; Και πόσες ώρες στα καράβια; Δυο νησιά, ένα μεγάλο κι ένα κούτσικο. Παραλίες. Ούτε που ξέρω πόσες, αλήθεια, δεν φτάνει η αριθμητική μου ικανότητα ως εκεί. Δάση, ανάμεσα στις παραλίες. Πρόσωπα που πήγαιναν κι έρχονταν, κι ένα σταθερό. Jungle speed και διαόλοι. Μπύρες. Κι άλλες μπύρες. Και κοκτέιλ. Μπλέ Οιωνοί. Φαγητό. Κανέλα και μπριζολάρες. Σφήκες. Απομυθοποιήσεις. Κούραση και χαρά. Σκαλιά και βουνά και κρυμένες παραλίες. Γκόλουμ και χαρούμενο γκόλουμ. Συνοδηγός με τα πόδια στο παρμπρίζ. Θανάσης, χατζηφραγκέτα και άσματα δια γιουκαλίλιον και σφύριγμα. GPS με δυσλεξία και σχέδια δολοφονίας. "Πάλι χαθήκαμε!" ΙΚΕΑ και χαζούλισμα. Το χιλιάρι που έγινε νταλίκα. Πουλάει κανείς κάνα σπίτι στη Σκόπελο; Χάλια η Σκόπελος να μην πάτε ούτε λίγο. Αλήθεια. Δε θα την ερωτευτείτε ΟΥΤΕ ΛΙΓΟ. Ποιός θέλει τυρκουάζ νερά και πεύκοβελόνες στο κωλί; Αίσχος μαλάκες, μην επαναλαμβάνομαι. 




Monday, 13 July 2015

Δεινοσαύρια δάκρυα - μια παραβολή

300 περίπου χρόνια πριν, κάποιος μεσήλικας σκόνταφτε πάνω σε μια πέτρα, κάπου στο New Jersey. Σε μια από τις σπάνιες στην ιστορία της ανθρωπότητας στιγμές, που κάποιος κοιτάει για πάνω από μισό δευτερόλεπτο την πέτρα στην οποία σκόνταψε, αυτός ο συγκεριμένος κύριος, κοίταξε. Ποιός ξέρει πόσοι είχαν σκοντάψει στο ίδιο σημείο και απλά προσπέρασαν; Ποιός ξέρει πόσες φορές ο ίδιος κύριος είχε σκοντάψει, αλλά δεν έκανε τον κόπο να ρίξει μια ματιά στον "ένοχο" για το ατύχημά του; Εκείνη όμως, τη μαγική και τόσο σημαντική στιγμή, το έκανε. Κι αυτό που είδε, μόνο πέτρα δεν ήταν. Έσκυψε, λοιπόν, και ανακάλυψε ένα μεγαλούτσικο οστό. Σε μια ακόμα πιο σπάνια στιγμή, κατάλαβε ότι κάτι δεν πήναινε καλά με το οστό αυτό. Είχε κάνει, άθελά του, μια από τις πρώτες καταγεγραμμένες ανακαλύψεις οστών δεινοσαύρου. Το πήγε στο μουσείο της περιοχής, όπου και το οστό κρύφτηκε, και στη συνέχεια χάθηκε. Με την πάροδο των χρόνων, και τις συνεχείς αντίστοιχες ανακαλύψεις στην περιοχή, το γεγονός επανήλθε στο προσκήνιο, και του αποδόθηκε η σημασία που του άξιζε, ακόμα κι αν το όνομα του κυρίου που το βρήκε σβήστηκε από τη μνήμη, αφήνοντας μόνο την τυφλότητα του υπέυθυνου του μουσείου για να θυμόμαστε και να διδασκόμαστε, πως το παραμικρό γεγονός, η παραμικρή ανωμαλία, χρήζει χρόνου και προσοχής, ώστε, όταν έρθει η τυχαία εκείνη στιγμή, να είναι δυνατό να ενωθούν τα κομμάτια του πάζλ... 

Thursday, 2 July 2015

Θυσίες

Για την τέχνη λένε, αλλά και η επιστήμη, δεν πάει καθόλου πίσω... Αίμα έφτυσα... όχι εγώ, το πόδι μου!


Tuesday, 30 June 2015

Σαμποτάζ

Ντάξει φίλε, να είμαι ένα βήμα πριν το Νόμπελ κι αυτό το ρεμάλι ο Τσίπρας να τα κάνει όλα πουτάνα; Αίσχος! In other news, σιεντιστς, ντέι νάμπερ θρι και mission accomplished, πανάθεμά με.

Tuesday, 16 June 2015

Εξεταστική Μεταπτυχιακού

Η απάντηση στην ερώτηση που μας κάνατε, αξιότιμε καθηγητΑ, είναι, πως, τηρουμένων των αναλογιών και δεδομένων των συνθηκών, εαν ληφθούν υπόψιν οι σχεδιαστικές και άλλες παράμετροι της μονάδας, θα μπορούσε ίσως κανείς να συμπεράνει πως δεν έχω την παραμικρή ιδέα πως να απαντήσω την τίμια τούτη ερώτηση.

Πόοοοσες λέξεις και πόσο μελάνι και χαρτί έχουμε χαλάσει για να κρύψουμε την άγνοιά μας, Θέε μου?!??!?!??!????!????!?!!

Monday, 15 June 2015

Κώλος.

Επειδή:
1. μ'αρέσει να λέω κώλος
και
2. γαμιέται το σύμπαν ολόκληρο, και μάλλον απ'τον κώλο.

Οπότε... κώλος.


Wednesday, 20 May 2015

Αρχαίο Δράμα

Να θες να φωνάξεις "ΕΙΣΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΥΤΣΟ!!!" στη μάπα τόσο πολλών ανθρώπων και να μην έχεις μια γαμημένη ντουντούκα. 

Tuesday, 5 May 2015

Αποκαθήλωση

Τη στιγμή που θα βάλεις τη δουλειά στο αυτοκίνητο για να την κάνεις σπίτι, και σα νιώσεις εκείνο το κομματάκι πλαστικού να τρέχει μέσα στο αριστερό σου πατζάκι, οι πυτζάμες σου χάνουν την ιερότητά τους.
Όταν πας να βάλεις ξυπνητήρι και το αφήνεις στις 8.45, που ήταν να χτυπήσει σήμερα, αλλά εσύ εκείνη την ώρα ήσουν ήδη πάνω από μισή ώρα στο γραφείο, γιατί αγχώνεσαι ότι δεν προλαβαίνεις να βγάλεις τη δουλειά, χάνεται και η ιερότητα του ύπνου.
Ταυτόχρονα κοιτάς το λογαριασμό σου στην τράπεζα και παρά όλα τα παραπάνω, βγάζεις 4 κατοστάρικα το μήνα. Η αξία του χρόνου σου υποτιμάται πιο πολύ και από τη δραχμή, τότε παλιά. Αν σκφτείς και πως με τη δουλειά που κάνεις έχεις χάσει προ καιρού την επιστημονικότητά σου, που λέει κι ένας γνωστός, πετάς και στα σκουπίδια και το χρόνο και τον κόπο που αφιέρωσες για να πάρεις πτυχίο, έστω και καθυστερημένα.

Να πάω να ρίξω άλλη μια βουτιά στο ποτάμι που έσκασα μέσα με τα μούτρα την Παρασκευή, αυτή τη φορά όχι κατα λάθος, μπας και ξυπνήσω από τον εφιάλτη που ζω;

Tuesday, 28 April 2015

Shopping therapy

Το μάρκετινγκ, που λες, είναι μια τεράστια μούφα. Κάθονται και σκέφτονται και ερευνούν και ψάχνουν τι χρώμα θα βάψουν τους τοίχους και πως θα μυρίζει το μαγαζί και πως θα τοποθετήσουν τα προϊόντα για να σε πείσουν να αγοράσεις κάτι, ενώ στην τελική είναι όλα αποτέλεσμα τυχαίων γεγονότων.
Άκου, λοιπόν, να δεις πως κατέληξα σ'αυτό το συμπέρασμα. Σήμερα είχα καλή διάθεση. Τρομερά καλή διάθεση. Τρομακτικά καλή διάθεση. Έκανα τον ταξιτζή και τραγουδούσα. Έμπαινα για μάθημα χορεύοντας. Παρακολουθούσα με όλο μου το μυαλό να είναι συγκεντρωμένο στο μάθημα και χαμογελούσα. Μέχρι που συνέβη το κακό συναπάντημα. Και το σύμπαν μου ολόκληρο κλωνίστηκε. Και το πρόγραμμα με βάση το οποίο είχα οργανώσει τη δουλειά μου στο κεφάλι μου για τις επόμενες δυο βδομάδες, επίσης. Και η καλή μου διάθεση πέταξε σαν μαγικό φαντασματοπούλι μέσα από το τζάμι του παραθύρου του εργαστηρίου.
Προσπαθώντας να αποφύγω το φόνο, στράφηκα στο φίλο μου το αλκοόλ και πήγα για μπύρα στην σκιερότερη και δροσερότερη πλατεία της πόλης, που πέρα από την κακή διάθεση, προσπαθούσε να ξορκίσει και την πρώτη πραγματικά ζεστή μέρα του καλοκαιριού που έρχεται ήρθε επιτέλους!
Περπατώντας προς το σπίτι, το αυτί μου πιάνει τη μελωδία με την οποία ξεκινάει το μοναδικό πράγμα για το οποίο μπορώ να μιλήσω με σιγουριά αγαπημένο μου τραγούδι, από ένα μαγαζί με ρούχα που ενίοτε μπαίνω και χαζεύω. Περνάω το κατώφλι, χαζεύω, παίρνω τρια φορέματα να δοκιμάσω. Αγοράζω τα δυο! Και για όποιον δεν με ξέρει καλα έχω να δηλώσω πως έχω πάρει 3 φορέματα τα τελευταία 5 χρόνια. Do the math.
Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι ήθελα ένα μακρύ σμαραγδί φόρεμα από την πρώτη στιγμή που είδα την γυναίκα των ονείρων όλων των γκόμενών μου Keira Knightley να φοράει ένα τέτοιο στην Εξιλέωση... Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι φορώντας το και βλέποντας πόσο τεράστια έμοιαζαν τα βυζιά μου ανέκραξα ΝΕΝΙΚΗΚΑ ΣΕ ΑΒΥΖΗ ΑΓΓΛΙΔΑ... Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι θεωρώ το shopping therapy μια μούφα του κερατά... Ε ναι ρε φίλε, έδωσα λεφτά κι αυτό μόνο και μόνο επειδή βρέθηκα στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή. Δε θυμάμαι πως μύριζε το μαγαζί. Δε θυμάμαι τι φάτσα είχε η πωλήτρια. Θυμάμαι μόνο τις πρώτες νότες του αγαπημένου μου κομματιού και ότι 5 λεπτά μετά έφυγα με μια τσάντα με δυο εντελώς ασυνήθιστα για μένα πράγματα μέσα.
Για ποιο γαμημένο μάρκετινγκ και για ποια ψευδοεπιστήμη μου μιλάς λοιπόν;

Sunday, 19 April 2015

Προσωπικές ηλιθιότητες

Όταν νιώθεις ότι είσαι ηλίθιος, χαζός, στόκος, όπως θες πες το, σε ένα πλήθος στιγμών, σε σημείο που να φτάνουν να χαρακτηρίζουν μια περίοδο, αν όχι ολόκληρη τη ζωή σου, είσαι ένας έξυπνος άνθρωπος με αναλαμπές βλακείας, ή ένας ηλίθιος άνθρωπος με αναλαμπές αυτογνωσίας;

Tuesday, 14 April 2015

There be dragons

Αυτό που κάνει τους δράκους τόσο γοητευτικούς δεν είναι η δύναμη ή τα φτερά ή η ικανότητά τους να μαζεύουν βουνά από χρυσό και μετά να κυλιούνται μέσα τους ή να τρώνε το ήλιο μέρα μεσημέρι... Είναι ο κίνδυνος που πάντα τραβάει το είδος μας με μια ακατανίκητη έλξη, η ελπίδα πως μόνο ΕΓΩ, ο ένας, ο δυνατός, ο πονηρός και πάνω από όλα ο εκλεκτός θα είμαι αυτός που θα καταφέρει να τον νικήσει, να πάρει το μισό βασίλειο και την κόρη του άρχοντα για γυναίκα. Είναι, ακόμα, τόσο εύκολο να φορτώσεις όλα τα κακά που σ'έχουν βρει σ'εκείνον, ώστε να μην έρθεις αντιμέτωπος με τις ευθύνες που αλλιώς θα βάραιναν την συνείδησή σου 
Στο παραμύθι του, λοιπόν, ο καθένας, ήρωας και παραμυθάς καθώς είναι, έχει το δικαίωμα να διαλέξει ποιος θα 'ναι ο δικός του δράκος. Άλλοι επιλέγουν δράκους μεγάλους και δυνατούς, άξιους αντίπαλους που θα τους κάνουν καλύτερους με το χρόνο και τις μάχες, κι άλλοι μικρές σαλαμανδρίτσες που κολυμπάνε στα νερά της κοντινής λίμνης, κι άντε το πολύ πολύ να σου δαγκώσουν τα δάχτυλα, όταν προσπαθήσεις να βρέξεις τα πόδια σου. Ακόμα και έτσι, όμως, μπορείς να κατηγορήσεις το "τέρας" για το κακό που σου 'κανε, να πάρεις τους γύρω χωρικούς με τις τσουγκράνες και τα αναμμένα δαδιά τους και να περικυκλώσεις τη λίμνη, περιμένοντάς το να κάνει την εμφάνισή του για να το σκοτώσεις. 
Βλέπεις, όλοι, χρειάζονται ένα δράκο για να φορτώσουν τους φόβους και τις ανασφάλειές τους. Κι αν το καλοσκεφτείς, αν είναι να είσαι χαρακτήρας από παραμύθι, αξίζει να 'σαι δράκος... ξέρεις από πριν τη μοίρα σου, που στο κάτω κάτω, δεν είναι πολύ διαφορετική από του ήρωα, αλλά τουλάχιστον.. έχεις χαρεί περισσότερο τη διαδρομή!


Tuesday, 31 March 2015

"Κάπου ανάμεσα στην αντίστροφη ώσμωση και την αναερόβια χώνευση κρύβεται η τέχνη και η ιστορία!"


Με την παραπάνω φράση να έχει όλα τα φόντα για να αποτελέσει έμπνευση για το διαφημιστικό σποτάκι του υπέροχου μεταπτυχιακού μας για το ακαδημαικό έτος 2015, και καθώς μια λίστα από παλιές ταινίες μπερδεύτηκε ανάμεσα στα βουνά από paper και project που βρέχει ο ουρανός πάνω από το πολυτεχνείο, η αναφορά κατά τη διάρκεια του μαθήματος του Εμπόρου της Βενετίας (βλέπεις τον Ντερελι Αϊροντ στους συντελεστές, έτσι;) έκανε το μυαλό μου να ταξιδέψει στην άνοιξη του 2005 (10 ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ ΘΕΕ ΜΟΥ!) οπότε και -κατά τα όσα ισχυρίζεται ο σοφός λαός- το μουνί (aka εγώ) έσυρε το καράβι (aka τον γκόμενο που δε μου καθότανε για να μη μαραθεί το πουλί του μετά την απομάκρυνση της παρθενίας) στον κινηματογράφο για την παρακολούθηση της εν λόγω ταινίας. 

Έχοντας διαβάσει το θεατρικό πιο πριν, η υπόθεση μου ήταν γνωστή κι έτσι απλά έλεγα επί δυο ώρες "φίλε τι ηθοποιάρα αυτός ο γαμημένος ο Pacino (και ο Ντερελι, φυσικά)"! Έλα, όμως, που ο -17χρονος και μόλις δυο εβδομάδων- γκόμενος μου, όταν του έλεγα να πάμε είχε ακούσει "ψήνεσαι να φασωθούμε στου σινεμά τα σκοτεινά;", το βάρδο μου μέσα! Όταν, δε, κατάλαβε ότι δεν έπαιζε να ασχοληθώ μαζί του όσο τα ανθρωπάκια κουνάγανε και μιλάγανε στο άσπρο πανί, αποφάσισε να αφιερωθεί στην ταινία, κατόπιν βαρέθηκε, και τελικά επέστρεψε με περισσό ζήλο στο plan Α! ..το οποίο και απέτυχε, βεβαίως βεβαίως, και είχε σαν αποτέλεσμα μια τύπου κρεβατομουρμούρα από αυτόν και ολόκληρή μας την παρέα, ενώ πίναμε τη μία και μοναδική μπύρα που αρκούσε για να ζαλιστούμεν εκείνη την εποχή (ήταν και νόμιμη η κατανάλωση αλκοόλ στα 17 τότε!)! 
Αν σκεφτεί κανείς, πως αυτή δεν ήταν καν η προσχεδιασμένη τιμωρία μου για την απροθυμία του να ξεβρακωθεί μπροστά μου, αλλά οι default ρυθμίσεις που ενεργοποιούνται στο κεφάλι μου μετά την είσοδο σε χώρο που έχει απ'έξω ταμπέλα που γράφει κινηματογράφος, θα μπορούσε κανείς να πει πως, ούτε ο ύπνος του επόμενου κατά σειρά γκόμενού μου στο Syriana, τη μια από τις δυο φορές που πήγαμε παρέα σινεμά, ούτε η ανάγκη μου να δείξω σε όλους ένα βουνό ταινίες που εγώ βρίσκω απίθανες και ο υπόλοιπος κόσμος βαρετές, είναι τυχαία γεγονότα... 
Το point, για να μη μακρυγορώ, είναι ένα, μη με εμπιστεύεστε όταν σας προτείνω ταινίες. Εκτός κι αν σας προτείνω το Whiplash, αυτό να το δείτε! Κι αν κάποτε πάμε μαζί σινεμά, πρέπει να κάνετε ησυχία.. ή να μου δείξετε το πουλί σας!

Tuesday, 17 March 2015

Δήλωσις Φόρου Προστιθέμενης Αξίας

Το απόλυτα επιτυχημένο παράδειγμα του πως μπορούν να ισορροπήσουν η γελοιότητα, η κακομοιριά και η μνησικακία παρουσιάστηκε μπροστά μου στο πρόσωπο του εφοριακού που σήμερα ένιωσε ότι τα 'βγαλε πάλι τα λεφτά που του δίνουν στην αρχή του μήνα, επειδή νόμιζε πως με έπιασε να προσπαθώ να κλέψω την εφορία. Γιατί, όπως και να το κάνεις, όταν βλέπεις πως ένας άνθρωπος που παίρνει ένα τοσοδούτσικο ποσό το μήνα, πρέπει να πληρώσει πρόστιμο από λάθος (ΚΑΠΟΙΟΥ, κι αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία), η φυσική σου αντίδραση είναι να χαμογελάσεις αυτάρεσκα και να σκεφτείς.. τι; "Κατοσταράκι κατοσταράκι θα την πατάξω τη φοροδιαφυγή, είμαι και γαμώ τους εφοριακούς."; "Σου 'κανα τη μούρη κρέας, πάρτα μωρή άρρωστη"; "Συν Βαρουφάκη και χείρα κίνει"; Που ούτε καν εσύ δεν το ανακάλυψες ότι είμαι εγκληματίας επιπέδου Al Capone και φοροφυγάς ΡΕ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΕ ΣΤΟΚΕ! Τα εύσημα θα πάνε αλλού, που να σου καεί το video και να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα και τα ρέστα!

Saturday, 7 March 2015

Εγώ, ο Clooney.

Πώς ήταν ο Clooney το Up In The Air? Έτσι κι εγώ, με τη βαλιτσούλα μου ανά πάσα στιγμή έτοιμη... και περιμέεεεενω...  ανεμίζοντας τα λευκά μαλλιά μου και ξύνοντας το θεληματικό μου πηγούνι!

Thursday, 19 February 2015

It's the end of the world...

Όπως όταν τέλειωσε το ημερολόγιο των Mayas θα τέλειωνε κι ο κόσμος, έτσι, σήμερα, 19 του Φλεβάρη, που τελείωσε το δικό μου, τελειώνει για άλλη μια φορά! Enjoy your last hours people! Μέχρι την αρχή του επόμενου εξαμήνου!!!


Saturday, 14 February 2015

Το μέλλον απ'το παρελθόν

Κάπου ανάμεσα στο δεύτερο και το τρίτο παυσίπονο της ημέρας είχα την φωτεινότερη αναλαμπή του τελευταίου καιρού. Και σας διαβεβαιώνω πως έχω κάμποσες αυτές τις μέρες. 

Δυο χρόνια πριν, καθισμένη σε ένα γραφείο με μια οθόνη αρκετά πλατιά, ώστε να χωράει δυο browsers ανοιχτούς ταυτόχρονα και στραμμένη με τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορεί να τσεκάρει ανά πάσα στιγμή ο -για μια βδομάδα που τον άντεξα- εργοδότης μου τί κάνω στο pc που του ανήκε, έψαχνα κάτι αγιοβαλεντινιάτικο για να ποστάρω στη σελίδα της εταιρείας στο facebook. Ένα δίωρο μετά γυρνούσα από τη βόλτα στο σούπερ μάρκετ - αγγαρεία και έβλεπα τον έτερο εργοδότη να μετράει τα χάλκινα νομίσματα και να τα συγκρίνει με το ποσό που αναγραφόταν στην απόδειξη για να βεβαιωθεί ότι δεν είχα πάρει κάποιο από αυτά. 
Το ίδιο απόγευμα αποφάσισα πως ούτε αυτή η συγκεκριμένη, ούτε κάποια άλλη αντίστοιχη δουλειά δεν ήταν για μένα και το επόμενο πρωί παραιτήθηκα, προσπαθώντας να διασώσω ό,τι είχε απομείνει από την αξιοπρέπειά μου, μέσα σε ένα τυφώνα από φωνές και κατηγορίες, που όμως δεν με άγγιζαν. Τη στιγμή που πέρασα το κατώφλι χαμογελώντας, αποφάσιζα πως από κει και πέρα θα έκανα αυτό που ο -πολύ πιο ώριμος και σοφός- 18χρονος εαυτός μου πίστευε πως μου ταιριάζει και είχε δίκιο.

Σήμερα, παρά το πλήθος των ματωμένων σερβιετών και των παυσιπόνων και το αποκριάτικο πάρτυ που μάλλον θα χάσω, δε ζωγραφίζω καρδούλες, δεν παίρνω δώρα και δεν αναπολώ βραδιές με μουσικές και κεριά και αλκοόλ και σεξ. Θυμάμαι το αίσθημα θριάμβου που ένιωθα περνώντας εκείνη την πόρτα. Και όταν παρουσίασα τη διπλωματική. Και όταν έμαθα ότι με δέχτηκαν στο μεταπτυχιακό. Και όταν, μπουκωμένη με τη μεγαλύτερη μπουκιά τάρτας φράουλα και απελευθερωμένη από τον πανικό, δέχτηκα την "πρόταση" για τη "δουλειά" που κάνω τώρα... Θυμάμαι πως εκείνη η βδομάδα μιζέριας και κλαμάτων και νεύρων ήταν καθοριστική για να οδηγηθώ εδώ, που πλέον νιώθω καλύτερα με τον εαυτό μου και σιγά σιγά τον συγχωρώ για τα λάθη που ναι μεν μετανιώνω, αλλά μπορώ πια να δω ότι συντέλεσαν στο να είμαι αυτή που είμαι.

Έτσι εκείνη τη μέρα, τη φυλάω μέσα μου, σαν παράσημο και σαν οδηγό, για κάθε φορά που θα αμφιβάλλω και θα χάνω το δρόμο μου, κι ας μην ήταν τίποτα πιο πολύ από μια μέρα.

Monday, 2 February 2015

Μικρή Αγγελία μεγάλης σημασίας

Ζητείται άτομο με χαρακτήρα -αλλά όχι πολιτικές πεποιθήσεις- Ναζί ή με σαδιστικές τάσεις για να με μαστιγώνει κάθε φορά που χαζουλίζω για το υπόλοιπο της βδομάδας, μπας και ολοκληρώσω την τελευταία εργασία του 6μήνου. Αμοιβή ηθική. Περισσότερες πληροφορίες εντός.

Thursday, 22 January 2015

Εσύ!

Άνθρωπε! που! με! διάβασες! από! SmartTV!

Σ'αγαπάω! ρε! γιατί! είσαι! και! πολύ! cool!!!

(μαλακίζομαι)

Friday, 16 January 2015

Ο κύριος Ντερελι Αιροντ

Κάθε οικογένεια έχει τα ζαβά της. Η δική μου ακόμα πιο πολλά από τη μέση οικογένεια. Μεταξύ των άλλων, όταν χέζουμε, αντί να scrollάρουμε στα smartphones ή να χαζεύουμε περιοδικά, λύνουμε σταυρόλεξα. Ή μάλλον, για να είμαστε ειλικρινείς, η μαμά μου κι εγώ λύνουμε σταυρόλεξα, ο μπαμπάς μου πετάει μια λέξη εδώ και μια εκεί και ποτέ δεν τελειώνει ότι ξεκινάει και ο μικρός απλά βάζει άκυρες λέξεις που ταιριάζει ο αριθμός των γραμμάτων, για να σπάει τα νεύρα των υπολοίπων.

Χτες, λοιπόν, ενώ έψαχνα κάτι για να λύσω, πέφτει το μάτι μου σε μια φωτογραφία του κυρίου αυτού, τον οποίο εκτιμώ αφάνταστα και μετά το Borgias τον λάτρεψα ακόμα πιο πολύ:


"Ωπ!" σκέφτηκα "θυμότανε η μαμά μου πως λένε κάποιον που δεν είναι ο Morgan Freeman?" και απόρησα! Σε επόμενη ματιά, συνειδητοποιώ πως.. όχι! Όχι μόνο δεν ήξερε πως τον λένε, στην απελπισμένη της προσπάθεια να μην αφήσει κενά κουτάκια, είχε "συμπληρώσει" τα κάθετα, κι έτσι ο Jeremy Irons φαίνεται να έχει αλλάξει πια το όνομα του σε... Ντερελι Αιροντ

Όταν, μάλιστα, πήγα παραπατώντας από τα γέλια να δω τι σκατά σκεφτότανε ενώ παραληρούσε με το στυλό στο χέρι, το μόνο που κατάφερα ήταν να φάω ένα μαξιλάρι από τον καναπέ στο κεφάλι και μια υπενθύμιση πως μικρή, ή και.. όοοχι τόσο μικρή, προκειμένου να μη μοιάζει άδειο το σταυρόλεξο, όταν δεν ήξερα τι έλειπε έβαζα ψ και ξ! Κι αν απορούσα τόσα χρόνια για ποιο λόγο με ενοχλούσαν τα σταυρολεξικά κενά, τώρα ξέρω πως είναι αποτέλεσμα και γονιδίων και ανατροφής.. και των άπειρων μαξιλαριών, που όλο και κάποιο κουσούρι θα μου έχουν αφήσει!