Wednesday, 24 September 2014

Όταν είσαι ένας βαθιά δύσκολος, αντικοινωνικός και ανασφαλής άνθρωπος, δυσκολεύεσαι να φανταστείς ότι υπό κάποιες -συγκεκριμένες, προφανώς- συνθήκες, θα συναντήσεις ανθρώπους που θα σου προσφέρουν βοήθεια, ακόμα κι αν εσύ, έμμεσα ή άμεσα, αρνείσαι να τη ζητήσεις. Και θα στη δώσουν, θες δε θες. Δυσκολεύεσαι, ακόμα, να νιώσεις ανακούφιση και καλά με τον εαυτό σου, ακριβώς επειδή δεν τα έχεις καταφέρει 100% μόνος σου, αλλά έχεις δεχτεί βοήθεια, την οποία δεν ξέρεις πώς να ανταποδώσεις. Βλέπεις απώτερους σκοπούς και σκοτεινά σχέδια να παραμονεύουν πίσω από κάθε γωνία και τρέχεις να τους κρυφτείς. Έτσι, όταν κάποτε βλέπεις ότι έχεις κατορθώσει κάτι με τις δικές σου δυνάμεις, το πρώτο λεπτό που θα μείνεις μόνος με τον κακό εαυτό σου θα αναρωτηθείς... "τα κατάφερα όντως μόνος μου, ή είναι όλα αποτέλεσμα κάποιας στιγμής αδυναμίας που γραπώθηκα απελπισμένα το εκείνο το χέρι που μου έτειναν;" και η χαρά σου θα μειωθεί και θα χάσει την αξία της στο φως εκείνης της παντοδύναμης αμφιβολίας. Αναρωτιέσαι τότε τι σκατά ελάττωμα είναι εκείνο που δε σε αφήνει να νιώσεις για λίγο πλήρης και ευτυχής. Είναι κάποιο ανικανοποίητο κενό; Είναι η ανασφάλεια που ποτέ δε σ'αφήνει; Είναι απλά που είσαι το πιο κακομαθημένο κωλόπαιδο του κόσμου; Είναι λίγο από όλα και τίποτα απ'αυτά μαζί; 
Και ξέρεις τι; Ποτέ δε θα μάθεις στ'αλήθεια. Απλά θα μείνεις να παλεύεις στα σκοτεινά με τον ευατό σου, και ποτέ να μην καλύπτεσαι.. και αυτό που θα σε τρώει πάντα, θα είναι εκείνο το μικρό κενό μπροστά στα πόδια σου, που όσο και να πηδάς.. δε θα κλείνει!

Tuesday, 23 September 2014

Τι γίνεται αν...

... το καλό που σου έτυχε, νιώθεις ότι δε σου αξίζει;

Saturday, 13 September 2014

Work in progress

Όταν γράφεις διπλωματική, το "κάνω δουλειά" αποκτά ένα καταπιεστικό και μαζοχιστικό νόημα, που τίποτα άλλο στη ζωή σου δε θα έχει ποτέ ξανά. Εκτός κι αν γράψεις κι άλλη διπλωματική. Τότε πάσο.
Μπορείς όλη μέρα, κάθε μέρα, 24 ώρες το γαμημένο 24ωρο, να κάθεσαι μπροστά στη λευκή "κόλλα" του Word και να μη γράφεις τίποτα α-π-ο-λ-ύ-τ-ω-ς. Μπορείς να το κοιτάς μέχρι να νομίζεις ότι σε κοιτάει κι εκείνο. Να γράφεις και μετά να σβήνεις, έχοντας επίγνωση του πόσο μαλάκα θα σε θεωρούσαν αν αυτό το πράγμα έβγαινε από το στόμα σου. Να μισείς εσένα, το μυαλό, τον υπολογιστή, τη σχολή, τον υπεύθυνο, τις γνώσεις, την οικογένεια, το σκύλο, το γείτονα, το σύμπαν, τη ζωή και την ύπαρξή σου όσο ποτέ πριν, και πάλι να μην είναι αρκετά. Μπορεί να έχεις φάει και το πιο μικρό φαγώσιμο ψίχουλο τροφής, κάθε κομματάκι φελιζόλ, υφάσματος, δέρματος και πλαστικού, να έχεις πιεί όλο το νερό της βρύσης, όλους τους χυμούς, το αλκοόλ, το υγρό μπαταρίας του σπιτιού, και πάλι να μην μπορείς να αποδώσεις. Βάζεις metal, pop, indie rock, έντεχνο, κλασική μουσική αλλά και πάλι η έμπνευση δε λέει ούτε να περάσει από δίπλα σου.
Το γεγονός ότι η δουλειά, ο ύπνος, το φαί, το σεξ, το χέσιμο και το ξεβρώμισμά σου ταυτίζονται, αλλά ποτέ το αποτέλεσμα δεν είναι καλό, ή ακόμα χειρότερα υπαρκτό, ενώ ο χρόνος σε πιέζει, σε κάνουν να περνάς ακόμα πιο πολύ χρόνο στο pc, κι ακόμα πιο πολλές τύψεις όταν δεν είσαι εκεί, όπου δυνητικά magic happens, κι ο κύκλος όλο και επαναλαμβάνεται, ενώ η ακτίνα μεγαλώνει, κι η ταχύτητα περιστροφής αυξάνεται.
Είδες; Εδώ μια χαρά το 'χεις. Έτσι, μπορεί να πίνεις μια μπύρα, να σε πιάνει, να γυρίζεις σπίτι κι αντί να "κάνεις δουλειά", όπως υπολόγιζες, να ανοίγεις το blogger και να σου βγαίνουν αβίαστα οι παραληρηματικές, αλλά εντελώς άχρηστες, αράδες.
Συγχαρητήρια. Δε θα τελειώσεις ΠΟΤΕ.
Εκ μέρους του πανεπιστημίου, της οικογένειας, τη κοινωνίας και του γευρύτερου κοινωνικού σου περίγυρου, σου ευχόμαστε να ευχαριστηθείς το ΤΙΠΟΤΑ της υπόλοιπης ζωής σου. ΣΤΟΚΕ.

Saturday, 6 September 2014

Διπλωματική γεωλογία

Μεταμόρφωση πετρώματος: η διεργασία εκείνη, κατά την οποία ένα πέτρωμα μετατρέπεται σε ένα άλλο, διαφορετικής ορυκτολογικής σύστασης, υπό την επίδραση συνθηκών (κυρίως πίεσης και θερμοκρασίας) διαφορετικών από εκείνες που επικρατούσαν κατά την αρχική του διαμόρφωση.