Wednesday, 13 August 2014

Κόκκινο

Μπορείς να μου πεις πως γινόταν παλιά να μην είναι όλα θυμός; Υπήρχε απογοήτευση, πόνος, κούραση, θλίψη, έγνοια, ανησυχία. Τώρα όλα είναι κόκκινα. Όχι σαν τη ζακέτα που όλοι απορούν όταν τη βλέπουν και δεν είναι μαύρη. Κόκκινα, σαν τα φανάρια. Που σου λένε μην περάσεις, κι εσύ όλο και φλερτάρεις με την ιδέα να το κάνεις. Όχι σιγά σιγά, σαν να 'ναι STOP -πρώτα τη μούρη, μετά λίγο πιο πολύ και μετά ΤΣΟΥΠ, όλος..! Σαν το δρομέα που προσπαθεί να περάσει μπροστά από το διπλανό, που η περιφερειακή όραση δεν του επιτρέπει να γνωρίζει αν είναι δυο εκατοστά πιο πίσω ή μπροστά, κι έτσι, σ'αυτο το τελευταίο κλάσμα του δευτερολέπτου, πιέζει τον εαυτό του πιο δυνατά. Κι ας αδειάζουν τα πνευμόνια του από αέρα. Κι ας θέλουν οι μύες του να τα εγκαταλείψουν και να σωριαστεί. "Λίγο! Ακόμα!". Όχι με τελείες, με θαυμαστικά. Προστακτική. ΠΕΡΝΑ ΤΗ ΓΡΑΜΜΗ! Θυμός. Καυστικός και πικάντικος. Σαν την πρώτη φορά που ήπιες οινόπνευμα. "ΠΙΕΣ!" Η αίσθηση πως μπορείς να κάνεις τα πάντα, όταν το πρώτο σφηνάκι ουίσκι σε χτυπήσει με το που θα το μυρίσεις, συνδυασμένη με τη φωτιά που νιώθεις να αφήνει τα πάντα μέσα σου μαύρα και καψαλισμένα. Χωρίς πίτσα μετά. Μόνο η φωτιά. Θυμάσαι τότε που τα στόματα δε βγάζανε μόνο τσιριχτές κραυγές και βρισιές, αλλά γλυκόλογα, επαίνους, ενθαρρύνσεις; Που τα 'κρυψες όλα αυτά; Ποιός στα πήρε;

*κόκκινο. όχι κόσκινο. το κόσκινο είναι κι αυτό θυμός.

Thursday, 7 August 2014

Φτου ξελευθερία!

Φαντάσου τώρα να πήγαινε μια μέρα ο Ερμής με τα φτερωτά του σανδαλάκια στο Σίσυφο, τη στιγμή που είχε μόλις ανεβάσει για 29846192346956938654193685-ή φορά την κωλόπετρα στο βουνό, και να του λεγε "Όπως είσαι αφήνεις την πέτρα, και πας για νερό, φαί και τα ρέστα... Α και το βράδυ έχει ο Αγγελάκας που σ'αρέσει live στα 5 λεπτά με τα πόδια από το σπίτι σου. Εν ολίγοις... Τιμωρία τέλος.". Τότε ο Σίσυφος, θα σήκωνε το κεφάλι του στον ουρανό, κι ενώ θα  ξεκινούσε να το κουνήσει δεξιά και αριστερά, για να δείξει ότι δεν μπορεί μετά από 3000 χρόνια να καταλάβει τί συμβαίνει, ξαφνικά... θα ένιωθε τις αχτίδες του ήλιου να του χαιδεύουν το πρόσωπο, κι όχι να του καίνε την πλάτη. Θα χαμογελούσε, θα ίσιωνε την πλάτη, θα έκλεινε το μάτι στον Ερμή και θα έφευγε τρέχοντας, πριν προλάβει να του πει ο πλακατζής θεός "Πλακίτσα. Πίσω στην πέτρα σου!"



Αυτό ρε παιδί μου, αυτό. :D



Sunday, 3 August 2014

Η πρώτη σου αγάπη... και παντοτινή

Μετά το αποψινό μπορώ να πω ότι... Αν ο Πασχαλίδης πει ΟΛΑ τα ελληνικά τραγούδια... Η μουσική της χώρας μας θα πάρει τουλάχιστον δυο level!!! Γεια σας τώρα.