Monday, 26 May 2014

Περί multitasking και άλλων δαιμονίων

Τον τελευταίο καιρό, ο κυκεώνας καταστροφών, λαθών, κακών υπολογισμών, σκατένιου προγραμματισμού και άλλων συναφών ευτυχών συγκυριών, με έχουν βάλει στη διαδικασία του να σκεφτώ τον ενδεχόμενο να κάνω τατουάζ στο μέτωπό μου τη φράση "Multitasking. Not for everyone." Κι όχι με καμιά καλλιγραφική μικρούτσικη γραμματοσειρά για χαριτωμενιά. Arial και μεγάλη μεγάλη, για να μη χρειάζονται τα γυαλιά πρεσβυωπίας για να διακρίνεις το κοινωνικό μου μήνυμα.
Όλα αυτά, φυσικά, γιατί έχω μπλέξει, καλοί μου αναγνώσται. Αυτήν την καταραμένη περίοδο, λοιπόν, βρίσκομαι  εξίσου εγκλωβισμένη με το περιστέρι στις συμπληγάδες, ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που παλεύουν ισάξια για τον τίτλο του χειρότερου multitasker που έχω γνωρίσει ποτέ, τη στιγμή που είναι θαμμένοι κάτω από ένα βουνό από υποχρεώσεις και ευθύνες, που δεν μπορούν να διαχειριστούν και να διεκπαιρεώσουν, με αποτέλεσμα να φορτώνουν εμένα, μέχρι να πέσω ξερή από το άγχος και την κούραση.*true story*
Τα πράγματα, όμως, είναι απλά, αν ακολουθήσεις τους παρακάτω κανόνες:

1. Το Multitasking δεν, επαναλαμβάνω ΔΕΝ είναι για όλους. Υπάρχουν άνθρωποι που απλά δεν το έχουν ποτέ. Ή άλλοι που το χάνουν με τα χρόνια. Ή άλλοι που στην παρούσα φάση της ζωής τους δεν μπορούν να το κάνουν. Δεν είναι ντροπή. Ντροπή είναι όταν προσπαθείς απεγνωσμένα να το κάνεις και δεν τα καταφέρνεις. Παράτα το! Κάνε αυτά που έχεις να κάνεις ένα ένα. Απλό.

2. Όταν βλέπεις ότι δεν προλαβαίνεις, ΜΗΝ -i repeat- ΜΗΝ αναλαμβάνεις επιπλέον πράγματα! Δε θα προλαβαίνεις ούτε τότε, ακόμα πιο πολύ! Ποιος ο λόγος να βασανίζεις τον εαυτό σου και τους γύρω σου. Αν, δε, σου φορτώσουν κάτι, πάλεψε για λίγο περισσότερο χρόνο. Το να προσπαθείς να κάνεις πολλά πράγματα μαζί, καταφέρνοντας τελικά να μην κάνεις τίποτα, δε σε βοηθάει. Παράτα το, λέμε!

3. Ο ύπνος. Βασικό πράγμα ο ύπνος, καλά μου παιδιά. Αν δεν κοιμάσαι, το μυαλό σου δεν παίρνει ανάσες, δεν ταξινομεί τις πληροφορίες που συγκέντρωσε όλη τη μέρα, δεν κάνει reboot και κάποια στιγμή απλά σταματάει να λειτουργεί. Δεν μπορείς να συντάξεις πρόταση. Δεν μπορείς να οδηγήσεις. Δεν μπορείς να δεις τα πράγματα με καθαρό μυαλο, κάνεις λάθη, και πρέπει να ξεκινήσεις πάλι από την αρχή, χάνοντας έτσι, κι άλλο από τον ήδη πολύτιμο χρόνο σου.

4. Σωστός προγραμματισμός. Οι checklists είναι φίλες σου. Σε χαρτί στο ψυγείο ή την οθόνη σου ή στο smartphone, δεν έχει σημασία. Σε βοηθάνε περισσότερο από όσο μπορείς να φανταστείς. Γάμα όλα τα υπόλοιπα πλεονεκτήματα που σου προσφέρουν. Σαν την αίσθηση του να σβήνεις κάτι με μανία από μια λίστα, μετά την ολοκλήρωσή του, απλά ΔΕΝ ΕΧΕΙ.

5. Ζήτα βοήθεια. Ευγενικά και με σεβασμό σ'αυτόν που τελικά θα σου τη δώσει. Θυμήσου: ΣΟΥ ΚΑΝΕΙ ΧΑΡΗ. Δεν τον πρήζεις, δεν τον πιέζεις, δεν τον κάνεις να βρίσει την ώρα και τη στιγμή που δέχτηκε να σε βοηθήσει. Χάνεις, έτσι, την ευκαιρία να το ξαναζητήσεις. Και να δεχτεί. Όταν, δε, ο άλλος είναι το πιστό κίτρινο Minion σου, μικρέ μου Gru (για τους γνώστες, ω θεε μου, πως δεν είχα κάνει τη σύνδεση τόσους μήνες!), καλό είναι το χιούμορ, αλλά του πούστη κι ο άλλος άνθρωπος είναι.  Όταν είναι διατεθειμένος να χάσει τον ύπνο, τα κιλά, την καλοπέρασή του για να μη φας εσύ σκατά, μπορείς να βρεις τρόπους να του κάνεις τη ζωή ευκολότερη. ΠΟΤΕ ΤΟ ΑΝΑΠΟΔΟ.

6. Τελευταίο, αλλά επίσης σημαντικό. Όταν τα σκατώνεις, γιατί, συγγνώμη που στο λέω έτσι, αλλά κάποια στιγμή θα τα σκάτωνες και χωρίς τα extra εμπόδια (αν είσαι στόκος, +2 σκάτωμα points), ΜΗΝ ΞΕΣΠΑΣ σ'αυτόν που σου λέει "οπα φίλε, βλέπω ένα σκατό να επιπλέει στον καφέ σου!". Εσύ φταις. Εσύ και μόνο εσύ. DEAL WITH IT.

Και τώρα που σας τα είπα, σκεφτείτε τα. Του λόγου μου πάω τώρα να κάνω 3-4 πράγματα μαζί, ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΩ. adieu.

Monday, 19 May 2014

Μεγαλώνεις σε αυτό που επί χρόνια νόμιζες, αλλά πάντοτε φρόντιζαν να σου τονίσουν, ότι είναι ένα δημοκρατικό σπίτι, στο οποίο παίρνονται αποφάσεις κατόπιν συνεννοήσεως και συζήτησης. Όταν μια ωραία πρωία ο ένας εκ των δυο που το παίζουν κατά διαστήματα αρχηγοί (οι ισορροπίες είναι ασταθείς και μεταβάλλονται συνέχεια), ο managing partner που θα λέγανε στη Lockhart Gardner, αποφασίζει, διατάζει και εφαρμόζει εντός δεκαημέρου κάτι που ξέρει ότι θα αλλάξει τη ζωή όλων στο σπίτι ριζικά, στην αρχή δε μιλάς, γιατί ξέρεις ότι έχει βρεθεί σε δύσκολη θέση και λες "δε γαμιέται, θα βοηθήσω κι εγώ και όλα θα 'ναι μια χαρά". Στη συνέχεια, βλέποντας ότι αυτό είναι αδύνατο, εκφράζεις την ανησυχία σου, και αγνοείσαι. Όσο τα πράγματα χειροτερεύουν, κάθε σου βήμα από το σαλόνι στο μπάνιο και πίσω κρύβει τον κίνδυνο να πατήσεις μια νάρκη, τα νεύρα όλων τσιτώνουν και είναι έτοιμα με την παραμικρή αφορμή να εκραγούν. Ο δικτάτορας τότε σε στραβοκοιτάει, προσπαθώντας να σε κάνει να μη μιλήσεις. Σε κάποιους πιάνει, σε άλλους όχι, και τότε το λέει απλά και ξεκάθαρα "ΜΗ ΜΙΛΑΣ", λες και ο έλεγχος των φωνητικών σου χορδών είναι στα χέρια του. Χαμογελάς πικρά, λες "σε 6 μήνες δε θα με νοιάζει πια" με τρόπο που πλέον το πιστεύουν και όσοι διατηρούσαν αμφιβολίες και φεύγεις, αγνοώντας το σκοτεινό βλέμμα που σε ακολουθεί. Κοίτα να δεις που νομίζω ότι θα με πείραζε λιγότερο αν την επόμενη των 18ων γενεθλίων μου μου έδιναν το μπογαλάκι με τα πράγματά μου και μου έλεγαν "βρες άκρη μόνη σου", από το να με κάνουν μέρα με τη μέρα να μετράω απλά ανάποδα τις μέρες, μέχρι να μπορώ πια σηκωθώ να φύγω απο δω μέσα, έτσι ώστε να είναι και η πραγματική απόσταση ανάμεσα σε μένα και το σπίτι μου ίδια με εκείνη που νοιώθω να ανοίγει μέσα μου. Μπράβο, καλοί μου γονείς, ωραία τα καταφέρατε τελικά. Ευχαριστώ.

Thursday, 15 May 2014

Totally ignorable, post-midnight psychotherapy

Όταν μεθάς βγαίνουν προς τα έξω αυτά που έχεις στ'αλήθεια μέσα σου, χωρίς να έχουν προηγουμένως υποστεί την παραμικρή επεξεργασία, χωρίς να έχουν λογοκριθεί, χωρίς να περάσουν μέσα από φίλτρα ή φακούς που δίνουν την οπτική των άλλων. Μου έλεγε η Κ. σήμερα πως το σαββατοκύριακο που μέθυσε γελούσε και μπήκα σε σκέψεις... Ανέσυρα από το φθαρμένο σκληρό μου δίσκο τις όποιες αναμνήσεις έχουν αποτυπωθεί υπό την επήρεια αλκοόλ και τις διηγήσεις που με βοηθάνε να καλύψω τυχόν κενά μνήμης, και κατέληξα στο συμπέρασμα πως πάντα, ΠΑΝΤΑ ΟΜΩΣ, όταν έχω πιει, κλαίω. Ακόμα κι αν 5 λεπτά μετά ξεσπάω σε γέλια μέχρι δακρύων στο άκουσμα της λέξης "αυγό", ακόμα κι αν καταλήγω να χορεύω με το πιο μεγάλο χαμόγελο που χωράει στη φάτσα μου στη μέση του δρόμου, πάντα πριν, ή μετά, αυτό δεν έχει την παραμικρή σημασία, κλαίω. Και το πρόβλημα είναι ότι δεν κλαίω από ευγνωμοσύνη για τα καλά στη ζωή μου, δεν κλαίω από χαρά ή συγκίνηση -σπανιότατα, αυτά τα κάνω ξεμέθυστη-, κλαίω γοερά, ενώ θυμάμαι τι μου λείπει, τι με πληγώνει, τι με απογοητεύει, τις αποτυχίες και τα λάθη μου... Το θέμα είναι, ότι σε σύγκριση με αρκετούς άλλους γύρω μου τα έχω πάει καλά. Έχω κάνει τις μαλακίες μου, έχω κάνει λάθη, αλλά στην τελική, και κρίνοντάς τα εκ των υστέρων, βλέπω ότι τα περισσότερα από αυτά μου έχουν κάνει καλό. Έχω πάθει κι έχω μάθει, έχω δοκιμάσει και δοκιμαστεί, έχω αποκτήσει, αν όχι πολλές, κάποιες εμπειρίες και ξέρω σε κάποιες περιπτώσεις τι πρέπει να κάνω, τι να αποφύγω, κι ακόμα πιο σπάνια, τι θέλω! Άσε, γιατρέ μου, που... τραύματα τρομερά από την παιδική μου ηλικία δεν έχω. Ήμουν χαρούμενο παιδί, με αυτοπεποίθηση, έξυπνο (έλεγε ο κόσμος), δυναμικό (συχνά περισσότερο από όσο ήθελαν όσοι είχαν να με αντιμετωπίζουν), δεν με χτυπούσαν (με μοναδική εξαίρεση εκείνη τη φορά που με έδειρε η μαμά μου με τη ζώνη και που είχα να της το χτυπάω για τα υπόλοιπα 23 χρόνια της ζωής μου), δεν με βίαζαν, δεν με κακομεταχειρίζονταν, ίσα ίσα με κακομάθαιναν...  Μετά στη ζωή μου μπήκαν φίλοι, γκόμενοι, άνθρωποι χαρούμενοι, γενναιόδωροι και δοτικοί, που με φρόντιζαν και με αγαπούσαν - και ενίοτε με κακομάθαιναν κι αυτοί. (Λες να είναι σ'αυτή τη λέξη το κλειδί για τη λύση του μυστηρίου;) Έχω μοιραστεί μαζί τους στιγμές γεμάτες τρυφερότητα και άνεση, που μπορούσα να είμαι *συνήθως -να την πάλι τη γκρίνια!-* ο αλλοπρόσαλλος εαυτός μου και να νιώθω αποδεκτή και αρεστή. Έχω δώσει και λάβει αγκαλιές, φιλιά, δώρα, έχω γεμίσει στιγμές. Έχω ζήσει στιγμές σχεδόν βγαλμένες από ταινίες, που αν τις έβλεπα να συμβαινουν σε άλλους, ίσως και να ζήλευα. Πράγματα πηγαίνουν πάντα στραβά σε όλους, έτσι και σε μένα. Πως γίνεται οι άλλοι να μπορούν να είναι χαρούμενοι, με τις λιγότερες ή περισσότερες σκοτεινές, φυσικά, στιγμές τους, κι εγώ όχι; Να 'ναι απλά στη φύση μου; Είμαι απλά ένα κακομαθημένο κωλόπαιδο, ανίκανο να δει τα πράγματα στις πραγματικές τους διαστάσεις και να αντιμετωπίσει δύσκολες καταστάσεις; Είναι πλεονεξία; Είναι συναισθηματική λαιμαργία; Ποιο γαμημένο αόρατο κενό κυνηγάω σε όλη την ενήλικη ζωή μου να κλείσω;

Saturday, 3 May 2014

Κοριοί και ψύλλοι

Μ'αρέσει να κρυφακούω τον κόσμο. Όταν περπατάω στο δρόμο, στη σχολή, στα ΜΜΜ, στο ιντερνετ (ίσως γιαυτό μ'αρέσουνε τα blog). Πριν κατηγορηθώ για βίτσια και υποκλοπές, πρέπει να μ'αφήσετε να δηλώσω, πως δεν αγαπάω τίποτα πιο πολύ από το να ξέρω τί σκέφτεται ο κόσμος και γιατί και από το να προσπαθώ να καταλάβω τι σκατά έχει στο κεφάλι του.
Αν ρωτήσετε τους φίλους μου, δε, είμαι εξαιρετική ακροάτρια. Μπορώ να ακούω για ώρες, να κάνω μμμμ και ναι ναι, και κυρίως, να σηκώνω, να κατεβάζω, να κουνάω και να σουφρώνω τα πολυλογάδικα φρύδια μου με τρόπους που εκφράζουν αυτά που σκέφτομαι πολύ καλύτερα από τις λέξεις!
Χτες κρυφάκουσα τη συζήτηση ενός τυπάκου (είναι τόσο αστεία τα μικρά) με την κολλητή της γκόμενάς του. Της ζητούσε να του προτείνει μέρη που θα ήθελε να πάει η δικιά του, για να της κάνει δώρο ένα ταξίδι. Ξεπερνώντας το σοκ μου από το πόσο γλυκούλι ήταν το σχεδόν ανήλικο με το μεγαλεπίβολο σχέδιό του, και τη θλίψη μου για την άρνηση, την τάπα και τον καυγά που ενδεχομένως θα πρέπει να υποστεί, αν η γκόμενά του φέρνει έστω και ελάχιστα σε μένα, άρχισα να σκέφτομαι πως πρέπει να χωρίσουν. ΄Η να αναβάλουν το ταξίδι.
Είναι δυνατόν, μικρέ κι ανόητε φίλε μου, να μην ξέρεις που θέλει η κοπέλα σου να πάει ταξίδι; Τί της αρέσει; Πού έχει πάει στο παρελθόν; Που έχει φίλους που ίσως έχει καιρό να δει και θα μπορούσε να συνδυάσει; Τί λέγατε στα πρώτα ραντεβού και μετά το σεξ; Δεν την ξέρεις καθόλου; Όσο ρομαντικές και να είναι οι προθέσεις σου, δε σου πέρασε ούτε μια στιγμη από το μυαλό ότι το γεγονός ότι πρέπει να ρωτήσεις δείχνει ότι δεν την ξέρεις καθόλου την κοπέλα σου;
Μίλα της πρώτα ώρες πολλές. Γνώρισέ την.
Και μετά την πας ταξίδι!