Tuesday, 29 April 2014

Αναλαμπές...

Μια όμορφη δευτεριάτικη νυχτιά, εκεί που είσαι ξαπλωμένη στο ζεστό κρεβατάκι σου και δε διψάς, δεν κατουριέσαι, δεν πεινάς, έχεις βολευτεί.. κι ενώ γενικά ονειροπολείς κάτω από τις ιδανικές συνθήκες και είσαι μέσα στο γλυκό παπαριασμένο μούδιασμα του σχεδόν-με-έχει-πάρει-ο-ύπνος, το μυαλό σου δεν μπορεί παρά να σου γαμήσει το σύμπαν με το να σου θυμίσει ότι πρέπει να κάνεις τους πίνακες για την καταγραφή των αυριανών σου αποτελεσμάτων. 
Το μικρό και άκρως νυσταγμένο κομμάτι που φωνάζει "κάτσε να κοιμηθείς και τα φτιάχνεις αύριο", όπως και το δίδυμο, ελαφρώς πιο τεμπέλικο, αδερφάκι του που προτείνει να τα γράψεις με το χέρι, μα δε χάθηκε κι ο κόσμος, χάνουν πανηγυρικά από αυτό που ουρλιάζει "ΣΗΚΩ, ΑΝΟΙΞΕ ΤΟ PC, ΦΤΙΑΞΕ ΤΟΥΣ ΠΙΝΑΚΕΣ ΤΩΡΑ" και κάπως έτσι βρίσκεσαι 3.30 το πρωί με το word μπροστά σου να υπολογίζεις... 12 στήλες επί... 112 γραμμές! wow! Παίζεις με τα γραμματάκια για να χωράνε αυτά που πρέπει να είναι μαζί, στην ίδια σελίδα, χωράνε επιτέλους. Τι καλά! Έτοιμο! Πατάς ctrl+P, τίποτα. Άλλη μια... πάλι τίποτα. Offline το παπάρι! Τι offline ρε, με δουλεύεις;! 
Εδώ φίλοι μου ξεκινάει η Οδύσσεια μιας ξενυχτισμένης. Έχω ανοίξει τον εκτυπωτή; CHECK. Είναι το USB και στις δυο μεριές στη θέση του; CHECK. ΑΑΑΑ πριν δυο τρεις μέρες έκανε update το λογισμικό, λες να πήγε κάτι στραβά; Κατεβάζω τους drivers. Εγκαθιστώ τους drivers. Γίνεται το απαραίτητο restart. Πάω να εκτυπώσω. ΑΡΧΙΔΙΑ. Δεν ξαναδοκιμάζω την εγκατάσταση; Error! 
Δε μας γαμάς; Ανοίγω το gmail, στέλνω το αρχείο στον εαυτό μου για να το 'χω εύκαιρο και να το εκτυπώσω το πρωί στο πολυτεχνέιο. Βρίζω τη μοίρα μου. Κλείνω το pc. Πάω να ξαπλώσω.. Πού ησυχία βραδιάτικα; Ξανανοίγω το pc. Βάζω μουσική. Γράφω ένα ποστ να τα βγάλω από μέσα μου. Ακόμα να χαλαρώσω.. αλλά που θα μου πάει; θα κοιμηθώ!
Ξανακλείνω το pc. 
Καληνύχτα σας!

Thursday, 17 April 2014

Πατζάρια και παπάρια

Ο κόσμος το Πάσχα μαγειρεύει. Και κάνει κουλούρια. Και τσουρέκια. Και καλτσούνια. Και βάφει αυγά.
Τα ίδια, φυσικά, κάνει και η μάνα μου, η οποία, εκμεταλλευόμενη το γεγονός ότι είμαι μάλλον η μόνη μέσα στο σπίτι που συνειδητοποιεί ότι ετοιμάζεται να καταρρεύσει από το συνδυασμό κούρασης, γαστρεντερίτιδας που ίσα ίσα που της έχει περάσει, και γηρατιών που ου γαρ μόνα... και της απροθυμίας μου να περάσω πάνω από 5 λεπτά μπροστά στα 2 μαθήματα που μου έχουν μείνει για το πτυχίο, με βασανίζει. Και κάνουμε φαγητά, και τσουρέκια, και κουλούρια.. Τα καλτσούνια τα γλιτώσαμε, θα τα βρούμε έτοιμα με την άφιξή μας στο μικρό χωριό στου διαόλου τον κώλο, την Κυριακή.
Μέσα στο χαμό αυτό, έπιασα σφιχτά τα ηνία των κουζινικών επιχειρήσεων, και αποφάσισα πως φέτος τα αυγά μας θα βαφτούν με φυσικο τρόπο. Με παντζάρια, πιο συγκεκριμένα, όπως επέλεξα σαν σωστή μηχανικός της κακιάς ώρας.
Σήμερα το απόγευμα, λοιπόν, μετά την καθιερωμένη τελετή παρασκευής του μητρικού διπλού ελληνικού, άρχισα να πετσοκόβω και να βράζω παντζάρια και αυγά. Την κατάλληλη στιγμή, έβαλα τα αυγά στο παντζαρόζουμο, που είχε κάνει το σύμπαν ολόκληρο ένα όμορφο ροζουλί, και περίμενα... περίμενα... περιιιιιίμενα. Όπως θα συμπεράνατε από την εως τώρα δεξιοτεχνική χρήση του λόγου από τη μεριά μου, ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΤΙΠΟΤΑ. Τίποτα απολύτως όμως. Είτε είχα βάλει τα αυγά στο κοκκινοζούμι, είτε σε σκέτο νερό, το ίδιο τους έκανε! Άσπρα και αυγοσκατουλί till the end of time!
Τα έβρασα λίγο ακόμα, και λίιιιγο ακόμα, και μια σταλίτσα ακόμα. Είχαν γίνει πια σαν τα αυγά της Daenerys, αλλά ακόμα κι αυτή ένα κόκκινο το είχε! Έκλεισα το μάτι της κουζίνας και έδωσα σαφείς εντολές να μην ακουμπίσει κανείς την κατσαρόλα μέχρι αύριο. Του πούστη, θα κοκκινίσουν, που θα μου πάει;!
Κι αν δεν κοκκινίσουν, να 'ναι καλά οι βαφέ στα φακελάκια, την οικολογία μου μέσα!

Ευχές και τέτοια δεν έχει, με ξέρετε τι σκατό είμαι! Adieu!