Thursday, 27 March 2014

she said, call me now, baby, and I'd come a running...

Το πόσο πολύ με εκνευρίζει/ξενερώνει/αποδιοργανώνει η αναμονή, οποιασδήποτε μορφής, το έχω αναλύσει κι εδώ κάποια στιγμή μέσα στα 7 (!!!) χρόνια που επιβιώνει τούτο το blog. Η παραπάνω κατάσταση επιδεινώνεται, όταν περιμένω τηλέφωνο, σε βαθμό τέτοιο, που οι λέξεις δεν είναι αρκετές για να τον περιγράψουν. Και να σου, να βρίσκομαι αυτήν την περίοδο σε μια κατάσταση, που κάθε βράδυ κατά τις 9, περιμένω να χτυπήσει το τηλέφωνο για να καθορίσω το πρόγραμμά μου για την επόμενη μέρα. Και το γαμημένο πρόβλημα είναι ότι, ενώ είμαι on-call εδώ και δυο μήνες σχεδόν, το τηλέφωνο δε χτυπάει! Ή... ακόμα χειρότερα, όταν χτυπάει, είναι για να μου πουν να περιμένω να χτυπήσει σε μια βδομάδα ή σε πέντε μέρες... και πάμε πάλι από την αρχή! Όχι τίποτα άλλο, νιώθω ότι δεν έχω έλεγχο της ζωής μου, ότι πάω όλο και πιο πίσω, και όλως περιέργως, τώρα, ΔΕ ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ. Ίσα ίσα, από τη μεριά μου, έχω γκαζώσει. Βασικά, για να είμαι απόλυτα ακριβής, είναι σαν να πατάω γκάζι χωρίς να έχω βάλει ταχύτητα, οπότε απλά κάνω βρρρ βρρρρ -τι καλά! Θα το προτιμούσα χίλιες φορές να με έστηνε γκόμενος. Τότε δε θα είχα, τουλάχιστον, αυτό το σάπιο σφίξιμο στην καρδιά, που είχα τις Κυριακές τα βράδια (αναφορά από μάλαμα, check!) όταν πήγαινα σχολείο! Οπότε, πάρε ρε άνθρωπε ένα τηλέφωνο μπας και ξεκινήσουμε γιατί τρελαίνομαι εδώ πέρα!!!!

black fairy out

Wednesday, 19 March 2014

Ιατρικό ανακοινωθέν

Η αλήθεια είναι ότι δεν σας καταλαβαίνω εσάς τους καλούς ανθρώπους. Αλλά μερικές φορές, μπορεί και να σας καταλαβαίνω..

Επειδή, λοιπόν, για κάποιο super περιεργο λόγο, κάποιοι από σας εκεί έξω ανησυχήσατε ότι ψοφάω -και σας ευχαριστώ πολύ γιαυτό, με συγκινήσατε, κι ας μη σας ξέρω- και με μέιλ ή σχόλια δείξατε το ενδιαφέρον σας, σας έχω νέα.. τελικά είμαι μια χαρά και θα ζήσω, κι απλά το σώμα μου, μου κάνει καψόνια, στο πνεύμα της περιόδου γενικότερης ταλαιπωρίας που διανύω. Μετά την ανακοίνωση των καλών νέων, η μάνα μου ήταν σαν να έχει καπνίσει όλο το παπόρι από την Περσία, ο γκόμενός μου ξενέρωσε που δεν θα είχε την ευκαιρία να μου πάρει δώρο με αφορμή την εγχείριση(wtf man?!), οι φίλες μου χαρήκαν, ντύνοντας τις αντιδράσεις τους με διαφορετικά επίπεδα χιούμορ, κι εγώ θα μείνω με την απορία πως θα μπορούσε να είναι το να είσαι ναρκωμένος. Α και φυσικά, όλοι ανακουφιστήκαμε.

Έτσι, θα σας προτείνω να οπλιστείτε με υπομονή, μια και θα συνεχίσω σε ακαθόριστα διαστήματα να παραληρώ από δω, και φυσικά, θα συνεχίσω να παραληρώ ΣΥΝΕΧΕΙΑ irl (την βάψατε οι κοντινοί).

(πάρτε κι ένα καινούριο Sivert, που οκ σ'αυτό το δίσκο αν και δεν έδωσε την επόμενη 7η, έχει γράψει στιχάρες:)



Monday, 17 March 2014

Το χειρότερο πράγμα στις φάσεις που μισείς τον εαυτό σου, είναι που γίνεσαι σκατάνθρωπος. Γιατί τότε, δε σιχαίνεσαι μόνο εσύ τον εαυτό σου, έχεις και τους άλλους να σου λένε συχνά πυκνά πόσο για τον πούτσο είσαι. Και δεν είναι ότι δεν ξέρεις ότι είσαι για τον πούτσο, αλλά ότι, όσο πιο πολύ το ακούς, πείθεσαι ότι έχεις δίκιο, κι έτσι όοοολο και βουτάς στο βούρκο της αυτοσιχασιάς *πως σκατά το λέτε το self-loathing εδώ στο Ελλάδα;*, και ξέρεις τώρα πως πάει από δω και πέρα... γίνεσαι ακόμα χειρότερος! Και το θέμα είναι, ότι κάθε φορά, γεννιέται μέσα σου η απορία "γιατί στο διάολο με κάνουν ακόμα παρέα;" κι αναρωτιέσαι μήπως δεν έχεις απομακρύνει αρκετό κόσμο. Όχι για να τους τιμωρήσεις, αλλά για να τους προστατεύσεις.. Γιατί, ξέρεις, κάποια πράγματα είναι πιο μολυσματικά και από τις αρρώστιες.. και γαμώτο, δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα το εμβόλιο! Είμαι αρκετά σίγουρη, δηλαδή, ότι πολύς κόσμος το έχει στην άκρη της γλώσσας του το γαμωσταυρίδι, αλλά κρατιέται, γιατί.. Γιατί πλάκα πλάκα; Είναι που με λυπούνται για την αιώνια και ατέλειωτη εφηβεία μου, που έχει αρχίσει να κακοφορμίζει; Είναι που ελπίζουν ότι κάποια επιπλοκή στην μικροεπέμβαση τον επόμενο μήνα θα τους βοηθήσει να με ξεφορτωθούν; Μην είναι η δύναμη της συνήθειας; Γιατί, κακά τα ψέματα, χωρίς εμένα, ποιός θα απλώνει σκατά, αίμαι και εμετό σε κάθε μικρούτσικη ακτίδα φωτός στη ζωής του, με την λεκτική ακράτεια και τον σάπιο κυνισμό και την αθεράπευτη απαισιοδοξία του; Ακόμα και η γαμημένη η αγάπη κάποια στιγμή σηκώνει τα χέρια ψηλά και παραιτείται. Πόσο να αντέξει κρεμασμένη στα κρόσσια του παρελθόντος; Και η αλήθεια είναι, ότι μόλις συνειδητοποιήσουν τι παίζει και αρχίσουν να τρέχουν, δε θα θυμώσω καν μαζί τους. Ίσα ίσα, θα τους καταλάβω, κι ίσως μέσα μου, ζηλέψω και λίγο, που δεν μου είναι εξίσου εύκολο να με αφήσω πίσω μου...

Wednesday, 5 March 2014

Η κοινή λογική, αλλά και οι στοιχειώδεις καλοί τρόποι, όταν έχεις κάτι και θες να πας σε ένα γιατρό, είναι να πάρεις ένα τηλέφωνο και να κλείσεις ένα ραντεβού. Όπως κάνω, για παράδειγμα, εγώ. (yay me!)
Εκτός κι αν πεθαίνεις. Tότε πάσο. Μπορείς να μπεις μέσα στο ιατρείο αιμορραγώντας και τσιρίζοντας, σαν να 'ναι το τέλος του κόσμου. Γιατί, οκ, τότε για σένα, ΕΙΝΑΙ το τέλος του γαμημένου κόσμου. 

Σε περίπτωση, δε, που ο καλός γιατρός σου πει να περάσεις από το ιατρείο, δε σημαίνει πως τη στιγμή που η κωλάρα σου θα περάσει επιτέλους την πόρτα, θα πετάξει τον ασθενή που έχει ήδη μέσα, θα στρώσει το κόκκινο χαλί και όλο συγκίνηση από την τιμή που του έκανες, θα αρχίσει να σε εξετάζει με δάκρυα στα μάτια. Άσε που τα δάκρυα μπορεί να τον οδηγήσουν σε λάθος διάγνωση.


Έτσι, λοιπόν, σήμερα το απόγευμα, κι ενώ περίμενα όμορφα και υπομονετικά την ώρα του μαρτυρίου μου, περνάει την πόρτα ΑΥΤΗ (έτσι θα τη λέμε από δω και πέρα). Λέει το όνομά της στη γραμματέα με ύφος "άει μαρή που θα τολμήσεις να μου απευθύνεις το λόγο" και προσθέτει ένα κοφτό "μου είπε ο γιατρός να έρθω". Κάθεται στην καρεκλίτσα δίπλα μου με ύφος 12 καρδιναλίων, κι όσο αυτή κοίταζε με το στόμα της σουφρωμένο όλο στόμφο σε φάση "πωπω είμαι και γαμώ κι επιπλέον, super busy", το iphone και το σημειωματάριο στο οποίο κρατάει hard copies των ραντεβού της Αυτού Μεγαλειότητάς της, εγώ την περιεργαζόμουνα.. Η μάνα μου δίπλα κρατιότανε να μη γελάσει. Το iphone το έχω ήδη αναφέρει. (Το τί πιστεύω για το 99% των ιδιοκτητών των συγκεκριμένων κατασκευασμάτων του σατανά είναι γνωστό, κι αυτή ήταν η ενσάρκωσή της πεποίθησής μου σε όλο της το μεγαλείο.) Το επώνυμο κολάν διέγραφε την κωλάρα, ενώ το σύνολο συμπληρωνόταν από εντόνου χρώματος μπλούζα, φουσκωτό καπιτονέ μπουφάν (oh mon dieu) και μια τσάντα Chanel, που η μικρή μου εμπειρία, σε συνδυασμό με τον όλο νεοπλουτισμό και το ψώνιο που η κυριούλα απέπνεε, με έπειθαν ότι είναι αυθεντική (κρίμα την τσάντα, κρίμα, γύρνα Coco στον τάφο σου). Εκεί που περιμένουμε όμορφα και καλά, η μάνα μου χαζεύοντας την τηλεόραση, εγώ κοιτώντας τα αυτοκίνητα να περνάνε από κάτω -και γράφοντας στο μυαλό μου το ποστ τούτο, χωρίς να ξέρω πόσο καλό θα καταλήξει- κι ΑΥΤΗ κάνοντας τα τηλεφωνά της, μιλώντας δυνατά κι όλο ψεύτικη γλύκα στους έρμους ανθρώπους που έχουν την ατυχία να την συναναστρέφονται, κλείνει το τηλέφωνο και απευθύνεται ξανά στη γραμματέα: "Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΞΕΡΕΙ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ;". Η καημένη εργαζόμενη, σκεφτόμενη μάλλον πως είναι δύσκολες μέρες για να ψάχνει κανείς για καινούρια δουλειά, της απαντάει πως θα την δεχτεί μόλις βγει η κοπέλα που είναι ήδη μέσα. Εγώ σκέφτομαι "μωρή πουτάνα i'll mess you up, έχω ραντεβού κι έχω ήδη αργήσει, που να σε πάρει και να σε σηκώσει κι εσένα και τη μύτη και την κωλάρα σου" κι η μάνα μου γουρλώνει τα μάτια για να στεγνώσουν τα δάκρυα που μαζεύονται, σαν αποτέλεσμα της προσπάθειάς της να μη βάλει τα γέλια. ΑΥΤΗ ησυχάζει λίγο. Ξεφυλλίζει ένα περιοδικό μόδας. Εγώ φορτώνω. Ξεφυλλίζω το υπερcreepy και σιχαμένο βιβλίο με φωτογραφίες από το εσωτερικό του σώματος. (έχουμε και μια διαφορά επιπέδου να τονίσουμε, goddamit!!!). Ανοίγει η πόρτα, και πάνω που πάω να ανοίξω το στόμα μου, με πιάνει η μάνα από το χέρι. Η φλέβα στο κούτελό μου με πρόδωσε πάλι, γαμώ το κέρατό μου; ΑΥΤΗ χάνεται πίσω από την πόρτα κι εγώ έχω μείνει να την κοιτάω αποσβολωμένη από το αηδιαστικό θράσσος του κόσμου....

(το κομμάτι άσχετο, μεν, σχετικό δε, αλλά έχει μπαμπά Skarsgard, που έχοντας πια ξεπεράσει το breaking the waves τον ξανα-αγαπώ.. να 'ταν άραγε η σκηνή με το βρακί στο Τhor το δεύτερο;)