Thursday, 27 February 2014

The one where black fairy dies

Όταν δεν είμαι στα καλά μου, αναφέρομαι πολύ απλά και σύντομα στον ψόφο μου. Ψοφάω από την κούραση, ψοφάω από κρύωμα, ψοφάω από περίοδο, ψοφάω από τις κουτουλιές που ρίχνω συχνά πυκνά από δω κι από κει. Και όταν πρόκειτα για όλα αυτά, κανείς δεν ασχολείται με την πάρτη μου, και ίσα ίσα κάνουν σχέδια για να γίνει το δωμάτιό μου playroom και γραφείο της μάνας μου, για να πετάξει o πατέρας μου το αμάξι του, να πάρει της μάνας μου κι εκείνη το δικό μου.
Στη φάση αυτή που 1. αποφάσισα μόνη μου 2. άμεσα και 3. σχεδόν υστερικά, να κάνω μια επίσκεψη σε γιατρό, η μάνα μου ανησύχησε, η αλήθεια είναι, αλλά όχι τρομερά, σε πρώτη φάση. Όταν, δε, δεν ήμασταν απόλυτα σίγουροι τί σκατά μου συμβαίνει, αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε και άλλο γιατρό και συνεχίσαμε να ισορροπούμε πάνω σε μια λεπτή γραμμούλα που χωρίζει το random γεγονός με το standard -αλλά εύκολα, με μια επέμβαση ρουτίνας, διορθώσιμο- πράγμα που κάποια στιγμή -αργότερα όμως- θα εμφάνιζα λόγω των γαμημένων γονιδίων, που η ίδια είχε την ευγενή καλοσύνη να μου δώσει (μαζί με την τεράστια μυωπία, την τραγική μνήμη, την περίεργη μύτη και το ουφ-στο-τσακ-γλίτωσα-το-νανισμό ύψος), η αγαπητή μανούλα μου άρχισε να πανικοβάλλεται. Και σαν αποτέλεσμα αυτού, κάθε αναφορά σε ψόφο απαγορευτηκε δια νόμου.
Δε γαμιέται, είπα μέσα μου, δε θα κάνω πλάκα μπροστά στη μάνα μου, θα κάνω με τους φίλους μου.. Η παραδόξως υψηλή συχνότητα στη φωνή της Ε. στο τηλέφωνο χτες, όταν της έλεγα πως δεν θα νιώθει καλά γνωρίζοντας ότι το τελευταίο πράγμα που μου είπε ποτέ είναι ότι είμαι ηλίθια, με έκανε να το κόψω εντελώς. Δε θέλω να τους κάνω να ψοφήσουν πριν από μένα από το άγχος τους. ΠΟυ θα λέω ότι ψοφάω μετά;
Το θέμα είναι, ότι οκ, ξεπέρασα το πρώτο σοκ που ακολούθησε την ανακοίνωση από το γιατρό, θυμήθηκα πως είναι να οδηγείς κλαίγοντας και να κλαις μέχρι να μην μπορείς να πάρεις ανάσα από τη μύξα, αλλά ο αυτοσαρκασμός και οι αναφορές στον ψόφο, με βοηθούν να βλέπω τα πράγματα με μια ευθυμία που διώχνει τον πανικό του ιατροφοβικού ανθρώπου που το πιο επεμβατικό πράγμα, από ιατρικής άποψης, που έχει κάνει ποτέ είναι το ράμμα στο άνω χείλος στα 3 του.
Άμα δεν ψοφάω, θα ψοφήσω λέμε!!!

Monday, 24 February 2014

Παράτα ότι κάνεις και τρέχα να δεις το "Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί"!

Ρε, μην είστε μαλάκες και ανοίξτε τα βλαμμένα σας μυαλά. Πηγαίνετε να δείτε το Only lovers left alive. Δεν πειράζει που δε γουστάρετε τα βαμπίρια. Θα μπορούσαν να είναι ναρκομανείς που ψάχνουν καλό stuff. Ο Jarmush; Δε σας κάνει κάτι; Δεν πειράζει αν δεν σας άρεσαν τα Τσακισμένα Λουλούδια, κι ας μη σας καταλαβαίνω, μια κι εγώ κυκλοφορούσα με θαυμαστικό πάνω από το κεφάλι μου όταν τα είχα δει. Ούτε το Καφές και Τσιγάρα; Αν μη τι άλλο... Έχει Iggy και Waits. Γάμα το θεούλη τον Buscemi που είναι το πιο ταλαντούχο gollum του σύμπαντος, αλλά αν ούτε ο Iggy με το Waits δε σας ψήσανε, φύγετε από δω ΤΩΡΑ. Θέλετε κι άλλα; Η απίθανη Tilda και ο καύλας ο Hiddleston αναμαλλιασμένοι στα μισοσκόταδα φορώντας δερματινα γάντια και παίζοντας μουσική; Και μια και είπα μουσική.. ΤΡΟΜΕΡΟ soundtrack. Το ακούω ενώ γράφω, και τις προηγούμενες δυο ώρες που γούσταρα μόνη μου. Λίιιγη εμπιστοσύνη δε μου έχετε; Μην ακούτε τον κακό κόσμο, ρε. Δεν πειράζει που δεν έχει δράση και ξύλο με λυκανθρώπους και τα ρέστα. Έχει όμορφες εικόνες, και  όμορφες ρομαντικές ιδέες και αγάπες που κρατάνε για εκατοντάδες χρόνια... Έλιωσε μέχρι και η δική μου παγωμένη καρδιά! Το κλείσιμο του ματιού στον Tesla το θεό το ανέφερα; Δεν το ανέφερα! Και τον Poe και τον Wilde καδραρισμένους στον τοίχο, επίσης;
Only lovers left alive. Στο σπίτι σου. Στο σινεμά. Όπου θες και με όποιον θες. Δε θα το μετανιώσεις. (πάω να πάρω τα λεφτά από την εταιρεία διανομής. talk to you soon)

Tuesday, 18 February 2014

Πρόσφατα, συνειδητοποίησα κάτι, που σίγουρα δεν είναι καινούριο στη ζωή μου. Περνάω το χρόνο μου, λες και περιμένω σε ένα σταθμό του ΚΤΕΛ. Όχι σε αεροδρόμιο, με τον ενθουσιασμό που θα μου προσέφερε η προοπτική του ταξιδιού, αλλά ούτε και σε λιμάνι, με την πρώιμη ναυτία του "θαλασσόλυκου" που αναγουλιάζει στα 2.3 μποφώρ. Νιώθω λες και απλά περιμένω βαριεστημένη να έρθει το λεωφορείο για να με πάει σε ένα άλλο, ίσως εξίσου βαρετό ή και ακόμα χειρότερο μέρος. Κανένας ενθουσιασμός, καμιά χαρά, αλλά και κανένας πανικός. Μια αγωνία μόνο, που πιο πολύ φέρνει σε φόβο για το ενδεχόμενο, με το τέλος της αναμονής, να έχεις καταλήξει στα ίδια, αλλά υπό διαφορετικές, και -ποιός ξέρει- πιο δύσκολες συνθήκες. Στην αρχή, νόμιζα πως ήταν η αντίστροφή μέτρηση για το πτυχίο που μου προκαλούσε αυτή τη δυσφορία - η ανάγκη να περάσει όσο πιο γρήγορα γίνεται ο καιρός, με όλες τις αγγαρείες της διπλωματικής, και τα περασμένα μαθήματα, πίσω μου. Η ανάγκη για μια καινούρια αρχή. Για μετακομίσεις και συνεντεύξεις για δουλειά και νέα δεδομένα. Μετά, μου ήρθαν στο μυαλό η αγωνία και η αναμονή για τα αποτελέσματα της εξεταστικής. Όχι όχι, ούτε κι αυτό.. Κι όλο πήγαινα πίσω, κι ακόμα πιο πίσω, κι όλο έβρισκα μικρότερες ή μεγαλύτερες αντίστροφες μετρήσεις, και κάθε μια από αυτές, από τη γνωστή αναμονή στο φανάρι δίπλα στο σπίτι μου -ανάβει το απέναντι, ανάβει το αριστερά, γίνεται κόκκινο για τους πεζούς, 3, 2, 1.., ξεκινάω- μέχρι αυτήν με το μικρότερο δυνατό προβλεψιμότητας: πότε θα χτυπήσει το γαμήδι το τηλέφωνο. Από τα 2 λεπτά για να βγάλω το θερμόμετρο, μέχρι την ώρα που πήρε για να μάθω ότι όντως το σκυλί μου ήταν πια παρελθόν.. Κι ακόμα πιο πίσω, και περνάω στο μυαλό μου φίλους και γκόμενους  και καταστάσεις χαμένες, και όλο περιμένω κάτι, που δεν μου κάνει τη χαρη να έρθει. Ξέρω ότι διαβάζοντας τα παραπάνω, κάποιος θα έλεγε -όπως έχω ακούσει και από φίλες μου μια δυο φορές- ότι περιμένω να ξεκινήσει η ζωή μου. Όμως, ακόμα κι αυτή η αναμονή, η ζωή μου δεν είναι; Από τη στιγμή που κάτι έκανε τσα! στη μήτρα της μαμάς μου ως τώρα, και ό,τι άλλο έχω ακόμα μπροστά μου, αυτό δεν είναι η ζωή μου; Δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή που να χωρίζει την "πρόβα" από την "κανονική ζωή". Κι όλο κοιτάω στον ορίζοντα, και το λεωφορείο δε λέει να φανεί. Ρίχνω μια ματιά στο κινητό, πίνω ένα καφέ, μασάω μια τσίχλα και κατουράω δυο φορές, όμως όλα αυτά είναι η προσπάθεια να κάνεις την αναμονή πιο ευχάριστη, όχι πιο σύντομη, ούτε και πιο σαφή..