Wednesday, 29 January 2014

Acute confusional state

Θυμάμαι όταν έβλεπα πριν χρόνια το Insomnia και το Μachinist σκεφτόμουνα -πέρα από το κρίμα το παιδί για τον Christian- ότι το να μη σε σκοτώνει κάτι το οποίο καταστρέφει ένα ένα τα όργανά σου, και ακόμα χειρότερα, γαμάει το μυαλό σου, είναι από τα μεγαλύτερα bugs της φύσης - μετά την περίοδο, φυσικά. Βλέποντας τους δράκους της Daenerys να κόβουν βόλτες πάνω από το κεφάλι μου, χτυπάω τον ανήλικο εαυτό μου φιλικά στην πλάτη και μου λέω "μπράβο καλά τα λες, μη μεγαλώσεις ποτέ, με τα χρόνια και τις καταχρήσεις χαζέυεις. Άντε για ύπνο τώρα, το Γενάρη του 2014 θα τον χρειαστείς."
Ο ελεεινός αυτός μήνας, λοιπόν, φιλοξενούσε αυτή που -λανθασμένα- θεωρούσα ότι θα ήταν η τελευταία μου εξεταστική -παίρνω πτυχίο bitches (σχεδόν)! Στα πλαίσια, λοιπόν, του προγράμματος: διάβασμα, project, άυπνο βράδυ, repeat, έμαθα ότι με μισούν οι εκτυπωτές, και μια δε μου εκτυπώνουν, μια μου εκτυπώνουν αλλά αντί για γράμματα έχουν κουτάκια, μια μου φτύνουν το χαρτί σε σχήμα βεντάλιας, προκαλώντας με να παλέψω μαζί τους, για να απομακρύνω τα υπερτοσοδούλια κομματάκια χαρτιού που έχουν αποφασίσει να κρύψουν στην κοιλιά τους. Επίσης, με μισούν τα προγράμματα: ο compiler της Fortran τον παίζει ανεξήγητα για την πάρτη μου και μόνο, και δεν μπορώ να κάνω δουλειά, ο Surfer ναι μεν κατασκευάζει το χάρτη που θέλω, αλλά δεν μου τον δείχνει, τραγουδώντας μου "νια, νια, νιανιανια!". Τέλος, είμαι διχασμένη προσωπικότητα: από τη μια μέλος του House of the Flying Daggers, κι από την άλλη ο Neo ο εκλεκτός himself, καθώς διαθέτω τα αντανακλαστικά και την ταχύτητα που απαιτούνται για να αποφεύγω τα μαχαίρια που εκτοξεύω εναντίον μου, τραβώντας από το πιατοστεγνωτήρι μια κουτάλα! Κι ακόμα, κανείς και για κανένα λόγο, δε μου επιτρέπει να κοιμηθώ, ναι, ακόμα και μετά το πέρας της εξεταστικής, που ο πανικός και το άγχος έχουν καταλαγιάσει, το σύμπαν απλά μου κάνει καψώνια, ψιθυρίζοντας μου με μακιαβελλικό ύφος στο αυτί "enjooooy".
Άντε φεύγω τώρα γιατί έχω και δουλειές...!

Friday, 3 January 2014

Το δώρο σας για την αρχή του χρόνου..

Λοιπόν αγαπητά μου παιδιά, που από ότι βλέπω για κάποιο λόγο με διαβάζετε ακόμα -και δεν είστε οι 2-3 φίλες μου που κάνουν τον κόπο να περνάνε μια βόλτα και απο δω ή ο γκόμενός μου-, για να δείτε πόσο σας εκτιμάω, θα μοιραστώ μαζί σας το πρώτο σάπιο μου όνειρο για το 2014. Δεν είμαι σίγουρη γιατί, αλλά αυτά τα σούπερ περίεργα τα βλέπω στους μεσημεριανούς μου ύπνους, και θα παρακαλούσα, αν κάποιος ξέρει γιατί μου συμβαίνει αυτό, να μου πει με σχόλιο ή με μέιλ. Κατά τα άλλα, αποδίδω αυτήν την παράνοια λίγο στα χτεσινά τζιν που δεν είχα μεταβολίσει ακόμα 100% και λίγο στον πρόσφατο μαραθώνιο Harry Potter.
Καθίστε αναπαυτικά... ξεκινάμε.

Κάπου στο ακρωτήρι των Χανίων, ένας δρόμος κάνει μια διχάλα, που από τη μια οδηγεί στο αεροδρόμιο και από την άλλη στο ΧΥΤΑ. Στο όνειρό μου όμως, αντί για ΧΥΤΑ υπάρχει εκεί κάτι πιο γαμάτο, ο Λευκός Οίκος.
Φεύγοντας από το αεροδρόμιο, βλέπω μπροστά μου ένα τεράστιο μαύρο αγροτικό αυτοκίνητο με φιμέ τζάμια, να παίρνει απότομα τη στροφή προς το Λευκό Οίκο, και να συνεχίζει σαν τρελό την πορεία του, μέχρι τη στιγμή που απλά ανατινάχθηκε από το πουθενά, με αποτέλεσμα να αρπάξει φωτιά όλη η άσφαλτος (because fuck you that's why). Στην προσπάθειά μου να αποφύγω το ολοκαύτωμα και το μαρτυρικό θάνατο, βλέπω στην άκρη του δρόμου τον Ομπάμα να κάνει οτοστόπ, οπότε σε μια κρίση καλοσύνης, που μόνο στον ύπνο μου θα μπορούσα να έχω, τον παίρνω στο σπίτι μου, αποφασισμένη να τον προστατευσω. 
Η αποτυχημένη, όμως, προσπάθεια δολοφονίας του, προφανώς και δεν ήταν η τελευταία, και φυσικά, ούτε η πιο δημιουργική. Μαυροπουκαμισάδες που ανατινάζονται; πφφφ παντού και πάντα. Οι εχθροί του Μπαράκ, αυτή τη φορά έχουν μαγέψει την ηλεκτρική μου σκούπα, η ξαφνικά οποία πετάει γύρω γύρω σαν τρελή, κυνηγώντας τον και προσπαθώντας να τον ρουφήξει. Με πολύ κόπο και προσπάθεια, και ένα σπαθί (αλά sword of griffindor), η σκούπα μας αφήνει επιτέλους ήσυχους, δίνοντας, όμως, τη θέση της σε ένα αντίστοιχα μαγικό σεντόνι που προσπαθεί να τον στραγγαλίσει. Κι εμένα μαζί, που μπήκα στη μέση. Ένα ψαλίδι και πολλή δουλειά αργότερα, αποφασίζω πως ήρθε η ώρα να βάλω μεγάλα μέσα και να πάρω τηλέφωνο τη McGonagall, που όπως και να το κάνεις είναι πιο αρμόδια στον τομέα μαγεία από μένα. 
Λίγη ώρα μετά, παρέα με τον Ομπάμα, χτυπάμε την πόρτα του Hogwarts, την οποία μας ανοίγει ο καινούριος διευθυντής, που δεν είναι άλλος από τον Gimli του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών...

Κάπου εκεί, μέχρι και το δικό μου μυαλό είπε enough's enough, και ξύπνησα, και μια σχετική αναζήτηση με οδήγησε στο συμπέρασμα πως ο PotUS είναι ακόμα ζωντανός, πράγμα που σημαίνει πως τελικά η αποστολή μου στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία...