Sunday, 28 December 2014

Υιοθετημένοι οικογενειακοί ψυχαναγκασμοί

Τα Χριστούγεννα είναι (γιορτή). Μας τα πρήζουν χρόνια τώρα, το έχουμε εμπεδώσει, πιστεύουμε δεν πιστεύουμε πως η καλή Παναγίτσα δεν άνοιξε τα πόδια της στον πρώτο τυχόντα, αλλά την καρδιά της στη χάρη του θεού.

Τα Χριστούγεννα είναι (οικογενειακή γιορτή). Δε μας έφτανε που η γιαγιά μου κατέβαινε σαν άνεμος, κατέβαινε σα λύκος μια φορά το μήνα. Πρέπει να έρθει ξανά, και να μείνει. Άλλοι πιο οικογενειακοί τύποι, έχουν θείες, θείους, αδέρφια, ξαδέρφια κι ένας θεός ξέρει τί άλλους βαθμούς συγγενείας έχουν γεννήσει τα ανώμαλα μυαλά που σκαρφίστηκαν όλο αυτό το χαμό για να κολλάνε τα μέλη των κοινωνιών και να μην τρώνε ο ένας τα παιδιά του άλλου.

Εγώ, όμως, όχι. Μια γιαγιά κι αυτή πολλή μου πέφτει.

Αν, λοιπόν, έχω όρεξη να βγω, έχω όρεξη να βγω μαζί σου. Όχι με το σοι σου, το οποίο -με εξαίρεση εκείνο τον ξάδερφό σου που για κάποιο ανεξήγητο λόγο είχα στα ατίθασα νιάτα μου φασώσει- γενικά με εκνευρίζει. Ο καθένας για διαφορετικό λόγο.

Το περίεργο είναι ότι εσύ, ας με ξέρεις χρόνια που τώρα ξεκινάνε με 1 μπροστά, αντί να πεις "έπαιξε σοι, θα τα πούμε αύριο", θεωρείς ότι με το να μου το ανακοινώσεις απλά, εγώ θα δεχτώ να τους φάω στη μάπα και σαν να ξενερώνεις όταν σου δίνω τις ευχές μου για μια όμορφη οικογενειακή και χωρίς εμένα έξοδο.

Δεν ξέρω αν είναι θέμα κούρασης, φάσης, ηλικίας (ώ θέε μου παίζει πια κι αυτό!), αλλά αρνούμαι να καταπιεστώ. Όταν πρόκειται για φίλους και όχι για δουλειά, συγγνώμη, αλλά δε θα μπω στη διαδικασία να κάνω πράγματα που δε θα με κάνουν να νιώσω καλά, ή για την ακρίβεια, που δε θα μου υπόσχονται πως θα με κάνουν να νιώσω καλά. Το έκανα παλιά. Ήταν η ανάγκη να είμαι κάθε βράδυ έξω; Ήταν που δεν σκεφτόμουν πως αν βγω σήμερα, ίσως να μην έχω την άνεση να το κάνω και άυριο; Ήταν που ήμουν καλύτερος άνθρωπος; Ποιός ξέρει;

Να περάσεις καλά, λοιπόν, πάω να βάλω ταινία!

No comments: