Saturday, 13 September 2014

Work in progress

Όταν γράφεις διπλωματική, το "κάνω δουλειά" αποκτά ένα καταπιεστικό και μαζοχιστικό νόημα, που τίποτα άλλο στη ζωή σου δε θα έχει ποτέ ξανά. Εκτός κι αν γράψεις κι άλλη διπλωματική. Τότε πάσο.
Μπορείς όλη μέρα, κάθε μέρα, 24 ώρες το γαμημένο 24ωρο, να κάθεσαι μπροστά στη λευκή "κόλλα" του Word και να μη γράφεις τίποτα α-π-ο-λ-ύ-τ-ω-ς. Μπορείς να το κοιτάς μέχρι να νομίζεις ότι σε κοιτάει κι εκείνο. Να γράφεις και μετά να σβήνεις, έχοντας επίγνωση του πόσο μαλάκα θα σε θεωρούσαν αν αυτό το πράγμα έβγαινε από το στόμα σου. Να μισείς εσένα, το μυαλό, τον υπολογιστή, τη σχολή, τον υπεύθυνο, τις γνώσεις, την οικογένεια, το σκύλο, το γείτονα, το σύμπαν, τη ζωή και την ύπαρξή σου όσο ποτέ πριν, και πάλι να μην είναι αρκετά. Μπορεί να έχεις φάει και το πιο μικρό φαγώσιμο ψίχουλο τροφής, κάθε κομματάκι φελιζόλ, υφάσματος, δέρματος και πλαστικού, να έχεις πιεί όλο το νερό της βρύσης, όλους τους χυμούς, το αλκοόλ, το υγρό μπαταρίας του σπιτιού, και πάλι να μην μπορείς να αποδώσεις. Βάζεις metal, pop, indie rock, έντεχνο, κλασική μουσική αλλά και πάλι η έμπνευση δε λέει ούτε να περάσει από δίπλα σου.
Το γεγονός ότι η δουλειά, ο ύπνος, το φαί, το σεξ, το χέσιμο και το ξεβρώμισμά σου ταυτίζονται, αλλά ποτέ το αποτέλεσμα δεν είναι καλό, ή ακόμα χειρότερα υπαρκτό, ενώ ο χρόνος σε πιέζει, σε κάνουν να περνάς ακόμα πιο πολύ χρόνο στο pc, κι ακόμα πιο πολλές τύψεις όταν δεν είσαι εκεί, όπου δυνητικά magic happens, κι ο κύκλος όλο και επαναλαμβάνεται, ενώ η ακτίνα μεγαλώνει, κι η ταχύτητα περιστροφής αυξάνεται.
Είδες; Εδώ μια χαρά το 'χεις. Έτσι, μπορεί να πίνεις μια μπύρα, να σε πιάνει, να γυρίζεις σπίτι κι αντί να "κάνεις δουλειά", όπως υπολόγιζες, να ανοίγεις το blogger και να σου βγαίνουν αβίαστα οι παραληρηματικές, αλλά εντελώς άχρηστες, αράδες.
Συγχαρητήρια. Δε θα τελειώσεις ΠΟΤΕ.
Εκ μέρους του πανεπιστημίου, της οικογένειας, τη κοινωνίας και του γευρύτερου κοινωνικού σου περίγυρου, σου ευχόμαστε να ευχαριστηθείς το ΤΙΠΟΤΑ της υπόλοιπης ζωής σου. ΣΤΟΚΕ.

No comments: