Thursday, 15 May 2014

Totally ignorable, post-midnight psychotherapy

Όταν μεθάς βγαίνουν προς τα έξω αυτά που έχεις στ'αλήθεια μέσα σου, χωρίς να έχουν προηγουμένως υποστεί την παραμικρή επεξεργασία, χωρίς να έχουν λογοκριθεί, χωρίς να περάσουν μέσα από φίλτρα ή φακούς που δίνουν την οπτική των άλλων. Μου έλεγε η Κ. σήμερα πως το σαββατοκύριακο που μέθυσε γελούσε και μπήκα σε σκέψεις... Ανέσυρα από το φθαρμένο σκληρό μου δίσκο τις όποιες αναμνήσεις έχουν αποτυπωθεί υπό την επήρεια αλκοόλ και τις διηγήσεις που με βοηθάνε να καλύψω τυχόν κενά μνήμης, και κατέληξα στο συμπέρασμα πως πάντα, ΠΑΝΤΑ ΟΜΩΣ, όταν έχω πιει, κλαίω. Ακόμα κι αν 5 λεπτά μετά ξεσπάω σε γέλια μέχρι δακρύων στο άκουσμα της λέξης "αυγό", ακόμα κι αν καταλήγω να χορεύω με το πιο μεγάλο χαμόγελο που χωράει στη φάτσα μου στη μέση του δρόμου, πάντα πριν, ή μετά, αυτό δεν έχει την παραμικρή σημασία, κλαίω. Και το πρόβλημα είναι ότι δεν κλαίω από ευγνωμοσύνη για τα καλά στη ζωή μου, δεν κλαίω από χαρά ή συγκίνηση -σπανιότατα, αυτά τα κάνω ξεμέθυστη-, κλαίω γοερά, ενώ θυμάμαι τι μου λείπει, τι με πληγώνει, τι με απογοητεύει, τις αποτυχίες και τα λάθη μου... Το θέμα είναι, ότι σε σύγκριση με αρκετούς άλλους γύρω μου τα έχω πάει καλά. Έχω κάνει τις μαλακίες μου, έχω κάνει λάθη, αλλά στην τελική, και κρίνοντάς τα εκ των υστέρων, βλέπω ότι τα περισσότερα από αυτά μου έχουν κάνει καλό. Έχω πάθει κι έχω μάθει, έχω δοκιμάσει και δοκιμαστεί, έχω αποκτήσει, αν όχι πολλές, κάποιες εμπειρίες και ξέρω σε κάποιες περιπτώσεις τι πρέπει να κάνω, τι να αποφύγω, κι ακόμα πιο σπάνια, τι θέλω! Άσε, γιατρέ μου, που... τραύματα τρομερά από την παιδική μου ηλικία δεν έχω. Ήμουν χαρούμενο παιδί, με αυτοπεποίθηση, έξυπνο (έλεγε ο κόσμος), δυναμικό (συχνά περισσότερο από όσο ήθελαν όσοι είχαν να με αντιμετωπίζουν), δεν με χτυπούσαν (με μοναδική εξαίρεση εκείνη τη φορά που με έδειρε η μαμά μου με τη ζώνη και που είχα να της το χτυπάω για τα υπόλοιπα 23 χρόνια της ζωής μου), δεν με βίαζαν, δεν με κακομεταχειρίζονταν, ίσα ίσα με κακομάθαιναν...  Μετά στη ζωή μου μπήκαν φίλοι, γκόμενοι, άνθρωποι χαρούμενοι, γενναιόδωροι και δοτικοί, που με φρόντιζαν και με αγαπούσαν - και ενίοτε με κακομάθαιναν κι αυτοί. (Λες να είναι σ'αυτή τη λέξη το κλειδί για τη λύση του μυστηρίου;) Έχω μοιραστεί μαζί τους στιγμές γεμάτες τρυφερότητα και άνεση, που μπορούσα να είμαι *συνήθως -να την πάλι τη γκρίνια!-* ο αλλοπρόσαλλος εαυτός μου και να νιώθω αποδεκτή και αρεστή. Έχω δώσει και λάβει αγκαλιές, φιλιά, δώρα, έχω γεμίσει στιγμές. Έχω ζήσει στιγμές σχεδόν βγαλμένες από ταινίες, που αν τις έβλεπα να συμβαινουν σε άλλους, ίσως και να ζήλευα. Πράγματα πηγαίνουν πάντα στραβά σε όλους, έτσι και σε μένα. Πως γίνεται οι άλλοι να μπορούν να είναι χαρούμενοι, με τις λιγότερες ή περισσότερες σκοτεινές, φυσικά, στιγμές τους, κι εγώ όχι; Να 'ναι απλά στη φύση μου; Είμαι απλά ένα κακομαθημένο κωλόπαιδο, ανίκανο να δει τα πράγματα στις πραγματικές τους διαστάσεις και να αντιμετωπίσει δύσκολες καταστάσεις; Είναι πλεονεξία; Είναι συναισθηματική λαιμαργία; Ποιο γαμημένο αόρατο κενό κυνηγάω σε όλη την ενήλικη ζωή μου να κλείσω;