Thursday, 27 March 2014

she said, call me now, baby, and I'd come a running...

Το πόσο πολύ με εκνευρίζει/ξενερώνει/αποδιοργανώνει η αναμονή, οποιασδήποτε μορφής, το έχω αναλύσει κι εδώ κάποια στιγμή μέσα στα 7 (!!!) χρόνια που επιβιώνει τούτο το blog. Η παραπάνω κατάσταση επιδεινώνεται, όταν περιμένω τηλέφωνο, σε βαθμό τέτοιο, που οι λέξεις δεν είναι αρκετές για να τον περιγράψουν. Και να σου, να βρίσκομαι αυτήν την περίοδο σε μια κατάσταση, που κάθε βράδυ κατά τις 9, περιμένω να χτυπήσει το τηλέφωνο για να καθορίσω το πρόγραμμά μου για την επόμενη μέρα. Και το γαμημένο πρόβλημα είναι ότι, ενώ είμαι on-call εδώ και δυο μήνες σχεδόν, το τηλέφωνο δε χτυπάει! Ή... ακόμα χειρότερα, όταν χτυπάει, είναι για να μου πουν να περιμένω να χτυπήσει σε μια βδομάδα ή σε πέντε μέρες... και πάμε πάλι από την αρχή! Όχι τίποτα άλλο, νιώθω ότι δεν έχω έλεγχο της ζωής μου, ότι πάω όλο και πιο πίσω, και όλως περιέργως, τώρα, ΔΕ ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ. Ίσα ίσα, από τη μεριά μου, έχω γκαζώσει. Βασικά, για να είμαι απόλυτα ακριβής, είναι σαν να πατάω γκάζι χωρίς να έχω βάλει ταχύτητα, οπότε απλά κάνω βρρρ βρρρρ -τι καλά! Θα το προτιμούσα χίλιες φορές να με έστηνε γκόμενος. Τότε δε θα είχα, τουλάχιστον, αυτό το σάπιο σφίξιμο στην καρδιά, που είχα τις Κυριακές τα βράδια (αναφορά από μάλαμα, check!) όταν πήγαινα σχολείο! Οπότε, πάρε ρε άνθρωπε ένα τηλέφωνο μπας και ξεκινήσουμε γιατί τρελαίνομαι εδώ πέρα!!!!

black fairy out

2 comments:

yvris said...

για δουλεια ειναι; γιατι εζησα ενα παρομοιο προσφατα, ηταν να ξεκινησω 20 Γεναρη κ τελικα ξεκιναω μεθαυριο!

black fairy said...

@όχι για δουλειά-δουλειά, as in παω για 8 ώρες και παίρνω λεφτά, αλλά για δουλειά για τη διπλωματική μου. Πήραν και οι δικοί σου και ο δικός μου τελικά ε; Τέλεια! καλή αρχή!!!