Monday, 17 March 2014

Το χειρότερο πράγμα στις φάσεις που μισείς τον εαυτό σου, είναι που γίνεσαι σκατάνθρωπος. Γιατί τότε, δε σιχαίνεσαι μόνο εσύ τον εαυτό σου, έχεις και τους άλλους να σου λένε συχνά πυκνά πόσο για τον πούτσο είσαι. Και δεν είναι ότι δεν ξέρεις ότι είσαι για τον πούτσο, αλλά ότι, όσο πιο πολύ το ακούς, πείθεσαι ότι έχεις δίκιο, κι έτσι όοοολο και βουτάς στο βούρκο της αυτοσιχασιάς *πως σκατά το λέτε το self-loathing εδώ στο Ελλάδα;*, και ξέρεις τώρα πως πάει από δω και πέρα... γίνεσαι ακόμα χειρότερος! Και το θέμα είναι, ότι κάθε φορά, γεννιέται μέσα σου η απορία "γιατί στο διάολο με κάνουν ακόμα παρέα;" κι αναρωτιέσαι μήπως δεν έχεις απομακρύνει αρκετό κόσμο. Όχι για να τους τιμωρήσεις, αλλά για να τους προστατεύσεις.. Γιατί, ξέρεις, κάποια πράγματα είναι πιο μολυσματικά και από τις αρρώστιες.. και γαμώτο, δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα το εμβόλιο! Είμαι αρκετά σίγουρη, δηλαδή, ότι πολύς κόσμος το έχει στην άκρη της γλώσσας του το γαμωσταυρίδι, αλλά κρατιέται, γιατί.. Γιατί πλάκα πλάκα; Είναι που με λυπούνται για την αιώνια και ατέλειωτη εφηβεία μου, που έχει αρχίσει να κακοφορμίζει; Είναι που ελπίζουν ότι κάποια επιπλοκή στην μικροεπέμβαση τον επόμενο μήνα θα τους βοηθήσει να με ξεφορτωθούν; Μην είναι η δύναμη της συνήθειας; Γιατί, κακά τα ψέματα, χωρίς εμένα, ποιός θα απλώνει σκατά, αίμαι και εμετό σε κάθε μικρούτσικη ακτίδα φωτός στη ζωής του, με την λεκτική ακράτεια και τον σάπιο κυνισμό και την αθεράπευτη απαισιοδοξία του; Ακόμα και η γαμημένη η αγάπη κάποια στιγμή σηκώνει τα χέρια ψηλά και παραιτείται. Πόσο να αντέξει κρεμασμένη στα κρόσσια του παρελθόντος; Και η αλήθεια είναι, ότι μόλις συνειδητοποιήσουν τι παίζει και αρχίσουν να τρέχουν, δε θα θυμώσω καν μαζί τους. Ίσα ίσα, θα τους καταλάβω, κι ίσως μέσα μου, ζηλέψω και λίγο, που δεν μου είναι εξίσου εύκολο να με αφήσω πίσω μου...