Wednesday, 5 March 2014

Η κοινή λογική, αλλά και οι στοιχειώδεις καλοί τρόποι, όταν έχεις κάτι και θες να πας σε ένα γιατρό, είναι να πάρεις ένα τηλέφωνο και να κλείσεις ένα ραντεβού. Όπως κάνω, για παράδειγμα, εγώ. (yay me!)
Εκτός κι αν πεθαίνεις. Tότε πάσο. Μπορείς να μπεις μέσα στο ιατρείο αιμορραγώντας και τσιρίζοντας, σαν να 'ναι το τέλος του κόσμου. Γιατί, οκ, τότε για σένα, ΕΙΝΑΙ το τέλος του γαμημένου κόσμου. 

Σε περίπτωση, δε, που ο καλός γιατρός σου πει να περάσεις από το ιατρείο, δε σημαίνει πως τη στιγμή που η κωλάρα σου θα περάσει επιτέλους την πόρτα, θα πετάξει τον ασθενή που έχει ήδη μέσα, θα στρώσει το κόκκινο χαλί και όλο συγκίνηση από την τιμή που του έκανες, θα αρχίσει να σε εξετάζει με δάκρυα στα μάτια. Άσε που τα δάκρυα μπορεί να τον οδηγήσουν σε λάθος διάγνωση.


Έτσι, λοιπόν, σήμερα το απόγευμα, κι ενώ περίμενα όμορφα και υπομονετικά την ώρα του μαρτυρίου μου, περνάει την πόρτα ΑΥΤΗ (έτσι θα τη λέμε από δω και πέρα). Λέει το όνομά της στη γραμματέα με ύφος "άει μαρή που θα τολμήσεις να μου απευθύνεις το λόγο" και προσθέτει ένα κοφτό "μου είπε ο γιατρός να έρθω". Κάθεται στην καρεκλίτσα δίπλα μου με ύφος 12 καρδιναλίων, κι όσο αυτή κοίταζε με το στόμα της σουφρωμένο όλο στόμφο σε φάση "πωπω είμαι και γαμώ κι επιπλέον, super busy", το iphone και το σημειωματάριο στο οποίο κρατάει hard copies των ραντεβού της Αυτού Μεγαλειότητάς της, εγώ την περιεργαζόμουνα.. Η μάνα μου δίπλα κρατιότανε να μη γελάσει. Το iphone το έχω ήδη αναφέρει. (Το τί πιστεύω για το 99% των ιδιοκτητών των συγκεκριμένων κατασκευασμάτων του σατανά είναι γνωστό, κι αυτή ήταν η ενσάρκωσή της πεποίθησής μου σε όλο της το μεγαλείο.) Το επώνυμο κολάν διέγραφε την κωλάρα, ενώ το σύνολο συμπληρωνόταν από εντόνου χρώματος μπλούζα, φουσκωτό καπιτονέ μπουφάν (oh mon dieu) και μια τσάντα Chanel, που η μικρή μου εμπειρία, σε συνδυασμό με τον όλο νεοπλουτισμό και το ψώνιο που η κυριούλα απέπνεε, με έπειθαν ότι είναι αυθεντική (κρίμα την τσάντα, κρίμα, γύρνα Coco στον τάφο σου). Εκεί που περιμένουμε όμορφα και καλά, η μάνα μου χαζεύοντας την τηλεόραση, εγώ κοιτώντας τα αυτοκίνητα να περνάνε από κάτω -και γράφοντας στο μυαλό μου το ποστ τούτο, χωρίς να ξέρω πόσο καλό θα καταλήξει- κι ΑΥΤΗ κάνοντας τα τηλεφωνά της, μιλώντας δυνατά κι όλο ψεύτικη γλύκα στους έρμους ανθρώπους που έχουν την ατυχία να την συναναστρέφονται, κλείνει το τηλέφωνο και απευθύνεται ξανά στη γραμματέα: "Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΞΕΡΕΙ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ;". Η καημένη εργαζόμενη, σκεφτόμενη μάλλον πως είναι δύσκολες μέρες για να ψάχνει κανείς για καινούρια δουλειά, της απαντάει πως θα την δεχτεί μόλις βγει η κοπέλα που είναι ήδη μέσα. Εγώ σκέφτομαι "μωρή πουτάνα i'll mess you up, έχω ραντεβού κι έχω ήδη αργήσει, που να σε πάρει και να σε σηκώσει κι εσένα και τη μύτη και την κωλάρα σου" κι η μάνα μου γουρλώνει τα μάτια για να στεγνώσουν τα δάκρυα που μαζεύονται, σαν αποτέλεσμα της προσπάθειάς της να μη βάλει τα γέλια. ΑΥΤΗ ησυχάζει λίγο. Ξεφυλλίζει ένα περιοδικό μόδας. Εγώ φορτώνω. Ξεφυλλίζω το υπερcreepy και σιχαμένο βιβλίο με φωτογραφίες από το εσωτερικό του σώματος. (έχουμε και μια διαφορά επιπέδου να τονίσουμε, goddamit!!!). Ανοίγει η πόρτα, και πάνω που πάω να ανοίξω το στόμα μου, με πιάνει η μάνα από το χέρι. Η φλέβα στο κούτελό μου με πρόδωσε πάλι, γαμώ το κέρατό μου; ΑΥΤΗ χάνεται πίσω από την πόρτα κι εγώ έχω μείνει να την κοιτάω αποσβολωμένη από το αηδιαστικό θράσσος του κόσμου....

(το κομμάτι άσχετο, μεν, σχετικό δε, αλλά έχει μπαμπά Skarsgard, που έχοντας πια ξεπεράσει το breaking the waves τον ξανα-αγαπώ.. να 'ταν άραγε η σκηνή με το βρακί στο Τhor το δεύτερο;)



4 comments:

Xristina @ Dear e-diary said...

Μήπως ήταν ιατρικός επισκέπτης? Γιατί αυτοί έχουν συνήθως τόσο τουπέ και θράσος...

Κρίμα που σε συγκράτησε η μανούλα.. Θα ήθελα να δω τι θα σου απαντούσε η "κυρία".

black fairy said...

@Xristina @ Dear e-diary
Παίζει να μην έχω πετύχει ποτέ και πουθενά ιατρικό επισκέπτη, έτσι που φοβάμαι τους γιατρούς και πάω όσο πιο σπάνια γίνεται.. αλλά δε θα 'πρεπε να είναι ντυμένη κάπως πιο "επαγγελματικά";
Στην πόλη που ζω, πάντως, το τουπέ είναι η μισή αρχοντιά, δε θα έπρεπε να μου κάνει καν εντύπωση.. Ήξερε τι έκανε η μανούλα, γιατί όταν είμαι αγχωμένη (και ένα ιατρείο είναι ένας καλός τόπος να είσαι αγχωμένος) είμαι όχι απλά επιθετική.. αλλά σαν λυσσασμένο πιτ μπουλ εκπαιδευμένο για κυνομαχίες!

yvris said...

Ρε, τι εχεις; Περαστικα ευχομαι!
Κατα τα λοιπα συμφωνω με τη Χριστινα, τις ηθελε τις δαγκωματιες της η κοτα!

black fairy said...

@yvris
Oh well, τα γυναικεία μέσα μου επαναστάτησαν που δεν τα χρησιμοποιώ όπως είναι προορισμένα να χρησιμοποιούνται, και μου την έπεσαν αγρίως. No biggie