Tuesday, 18 February 2014

Πρόσφατα, συνειδητοποίησα κάτι, που σίγουρα δεν είναι καινούριο στη ζωή μου. Περνάω το χρόνο μου, λες και περιμένω σε ένα σταθμό του ΚΤΕΛ. Όχι σε αεροδρόμιο, με τον ενθουσιασμό που θα μου προσέφερε η προοπτική του ταξιδιού, αλλά ούτε και σε λιμάνι, με την πρώιμη ναυτία του "θαλασσόλυκου" που αναγουλιάζει στα 2.3 μποφώρ. Νιώθω λες και απλά περιμένω βαριεστημένη να έρθει το λεωφορείο για να με πάει σε ένα άλλο, ίσως εξίσου βαρετό ή και ακόμα χειρότερο μέρος. Κανένας ενθουσιασμός, καμιά χαρά, αλλά και κανένας πανικός. Μια αγωνία μόνο, που πιο πολύ φέρνει σε φόβο για το ενδεχόμενο, με το τέλος της αναμονής, να έχεις καταλήξει στα ίδια, αλλά υπό διαφορετικές, και -ποιός ξέρει- πιο δύσκολες συνθήκες. Στην αρχή, νόμιζα πως ήταν η αντίστροφή μέτρηση για το πτυχίο που μου προκαλούσε αυτή τη δυσφορία - η ανάγκη να περάσει όσο πιο γρήγορα γίνεται ο καιρός, με όλες τις αγγαρείες της διπλωματικής, και τα περασμένα μαθήματα, πίσω μου. Η ανάγκη για μια καινούρια αρχή. Για μετακομίσεις και συνεντεύξεις για δουλειά και νέα δεδομένα. Μετά, μου ήρθαν στο μυαλό η αγωνία και η αναμονή για τα αποτελέσματα της εξεταστικής. Όχι όχι, ούτε κι αυτό.. Κι όλο πήγαινα πίσω, κι ακόμα πιο πίσω, κι όλο έβρισκα μικρότερες ή μεγαλύτερες αντίστροφες μετρήσεις, και κάθε μια από αυτές, από τη γνωστή αναμονή στο φανάρι δίπλα στο σπίτι μου -ανάβει το απέναντι, ανάβει το αριστερά, γίνεται κόκκινο για τους πεζούς, 3, 2, 1.., ξεκινάω- μέχρι αυτήν με το μικρότερο δυνατό προβλεψιμότητας: πότε θα χτυπήσει το γαμήδι το τηλέφωνο. Από τα 2 λεπτά για να βγάλω το θερμόμετρο, μέχρι την ώρα που πήρε για να μάθω ότι όντως το σκυλί μου ήταν πια παρελθόν.. Κι ακόμα πιο πίσω, και περνάω στο μυαλό μου φίλους και γκόμενους  και καταστάσεις χαμένες, και όλο περιμένω κάτι, που δεν μου κάνει τη χαρη να έρθει. Ξέρω ότι διαβάζοντας τα παραπάνω, κάποιος θα έλεγε -όπως έχω ακούσει και από φίλες μου μια δυο φορές- ότι περιμένω να ξεκινήσει η ζωή μου. Όμως, ακόμα κι αυτή η αναμονή, η ζωή μου δεν είναι; Από τη στιγμή που κάτι έκανε τσα! στη μήτρα της μαμάς μου ως τώρα, και ό,τι άλλο έχω ακόμα μπροστά μου, αυτό δεν είναι η ζωή μου; Δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή που να χωρίζει την "πρόβα" από την "κανονική ζωή". Κι όλο κοιτάω στον ορίζοντα, και το λεωφορείο δε λέει να φανεί. Ρίχνω μια ματιά στο κινητό, πίνω ένα καφέ, μασάω μια τσίχλα και κατουράω δυο φορές, όμως όλα αυτά είναι η προσπάθεια να κάνεις την αναμονή πιο ευχάριστη, όχι πιο σύντομη, ούτε και πιο σαφή..

4 comments:

Anonymous said...

Σάμπως και αυτή η αναμονή δεν είναι η ζωή σου; Μήπως το νόημα είναι να είναι όντως πιο ευχάριστη και όχι πιο σύντομη και σαφής;

black fairy said...

@Ανώνυμος
Εεεεμ. όχι; δεν ξέρω

Lúthien said...

Χεχ. Δεν ξεκινάς να πας με τα πόδια καλύτερα;
Τείνω να πιστέψω πως "προορισμός" στη ζωή, πέρα από το αναπόφευκτο τέλος της, δεν υπάρχει. Είναι όλα ή "αναμονές" ή "διαδρομές". Και οι δύο είναι εξίσου χρονοβόρες και ασαφείς απλά η μία χαρακτηρίζεται από παθητικότητα ενώ η άλλη από (ω! ναι!) ενεργητικότητα. Α! επίσης νομίζω η δεύτερη κατηγορία πρέπει να είναι και λιγότερο βαρετή...
(Η μνημειώδης περιφέρειά μου (για να το θέσω κομψά) υποδηλώνει την δική μου κατάσταση και το λόγο που δεν θα επεκταθώ σε αισιόδοξες και motivational παραθέσεις.)

By the way, ελπίζω να είναι όλα καλά...

black fairy said...

@ Lúthien
"Δεν ξεκινάς να πας με τα πόδια καλύτερα;" Πόσα ξέρεις, πόσα ξέρεις! Είδα το σχόλιο καθυστερημένα, κι έπρεπε να τσεκάρω την ημερομηνία μπας και συνέπιπτε με τη μέρα που έμεινα από μπαταρία με το αυτοκίνητο για να σε ρωτήσω για το κληρονομικό σου ταλέντο! :Ρ
Στη φάση που βρίσκομαι, μπορώ απλά και μόνο να περιμένω και που και που να συντελώ με τον έναν ή τον άλλον μικρό τρόπο, και δε στο κρύβω, ανυπομονώ να "αποδεσμευτώ" για να μπορέσω να πάρω δρόμο..

[η περιφέρειά σου, αφού είναι "μνημειώδης" και όχι "τερατώδης", καλά πάει, μάλλον ένα σπρωξιματάκι θέλει ;) (ελπίζω να μην το πάρεις στραβά και προσβληθείς, για καλό πάει)]

ps. καλά θα πάνε στο τέλος τα πράγματα. αν δεις και δε γράψω για πολύυυυυυυ καιρό.. μπορεί και όχι :Ρ