Sunday, 28 December 2014

Υιοθετημένοι οικογενειακοί ψυχαναγκασμοί

Τα Χριστούγεννα είναι (γιορτή). Μας τα πρήζουν χρόνια τώρα, το έχουμε εμπεδώσει, πιστεύουμε δεν πιστεύουμε πως η καλή Παναγίτσα δεν άνοιξε τα πόδια της στον πρώτο τυχόντα, αλλά την καρδιά της στη χάρη του θεού.

Τα Χριστούγεννα είναι (οικογενειακή γιορτή). Δε μας έφτανε που η γιαγιά μου κατέβαινε σαν άνεμος, κατέβαινε σα λύκος μια φορά το μήνα. Πρέπει να έρθει ξανά, και να μείνει. Άλλοι πιο οικογενειακοί τύποι, έχουν θείες, θείους, αδέρφια, ξαδέρφια κι ένας θεός ξέρει τί άλλους βαθμούς συγγενείας έχουν γεννήσει τα ανώμαλα μυαλά που σκαρφίστηκαν όλο αυτό το χαμό για να κολλάνε τα μέλη των κοινωνιών και να μην τρώνε ο ένας τα παιδιά του άλλου.

Εγώ, όμως, όχι. Μια γιαγιά κι αυτή πολλή μου πέφτει.

Αν, λοιπόν, έχω όρεξη να βγω, έχω όρεξη να βγω μαζί σου. Όχι με το σοι σου, το οποίο -με εξαίρεση εκείνο τον ξάδερφό σου που για κάποιο ανεξήγητο λόγο είχα στα ατίθασα νιάτα μου φασώσει- γενικά με εκνευρίζει. Ο καθένας για διαφορετικό λόγο.

Το περίεργο είναι ότι εσύ, ας με ξέρεις χρόνια που τώρα ξεκινάνε με 1 μπροστά, αντί να πεις "έπαιξε σοι, θα τα πούμε αύριο", θεωρείς ότι με το να μου το ανακοινώσεις απλά, εγώ θα δεχτώ να τους φάω στη μάπα και σαν να ξενερώνεις όταν σου δίνω τις ευχές μου για μια όμορφη οικογενειακή και χωρίς εμένα έξοδο.

Δεν ξέρω αν είναι θέμα κούρασης, φάσης, ηλικίας (ώ θέε μου παίζει πια κι αυτό!), αλλά αρνούμαι να καταπιεστώ. Όταν πρόκειται για φίλους και όχι για δουλειά, συγγνώμη, αλλά δε θα μπω στη διαδικασία να κάνω πράγματα που δε θα με κάνουν να νιώσω καλά, ή για την ακρίβεια, που δε θα μου υπόσχονται πως θα με κάνουν να νιώσω καλά. Το έκανα παλιά. Ήταν η ανάγκη να είμαι κάθε βράδυ έξω; Ήταν που δεν σκεφτόμουν πως αν βγω σήμερα, ίσως να μην έχω την άνεση να το κάνω και άυριο; Ήταν που ήμουν καλύτερος άνθρωπος; Ποιός ξέρει;

Να περάσεις καλά, λοιπόν, πάω να βάλω ταινία!

Thursday, 11 December 2014

Oh well...

"Πίσω από τα όπλα και τις μηχανές έχει δράμα, πολύ δράμα, θα σ'αρέσει" είπε ο Σκέτος. Κατέβασα την πρώτη σεζόν εν μέσω εξεταστικής, δειγμάτων και γενικότερου χαμού.. την είδα ΟΟΟΟΛΗ. Και να σκεφτεί κανείς ότι τον κώλο του Hunnam δεν τον είχε χρησιμοποιήσει καν σαν επιχείρημα! Και τώρα τελείωσε! Εκεί να δεις δράμα, Jackie boy!



Saturday, 6 December 2014

Λαμπραντόρ που τσαλαβουτάει στη θάλασσα

Έχεις δει ποτέ τη χαρά ενός λαμπραντόρ που μπαίνει και βγαίνει στο νερό και χοροπηδάει γαυγίζοντας και χαμογελώντας με τη γλώσσα του να κρεμεται δυο μέτρα έξω από το στόμα του και κυλιέται στην άμμο για να τα ξανακάνει όλα αυτά από την αρχή; Εαν ναι, τότε, φίλτατε, είσαι τυχερός, γιατί έχεις δει πως είναι να έχεις ολη τη γαμημένη χαρά του κόσμου. Σε όσο καλή φάση και να 'σαι ρε παιδί μου, ποτέ των ποτών δε θα είσαι πιο χαρούμενος από το σκυλί που έβλεπα σήμερα. ΠΟΤΕ! Και το θέμα είναι, πως έχω ξαναδεί ακριβώς το ίδιο σκηνικό και σκεφτόμουνα το ίδιο πράγμα! (Επαναληψιμότητα ρε! Έγκυρη η παρατήρησή μου!)
Έτσι, λοιπόν, το αποφάσισα. Όταν μεγαλώσω (λίγο ακόμα), θέλω να γίνω ακριβώς αυτό... λαμπραντόρ που τσαλαβουτάει στη θάλασσα!

Friday, 31 October 2014

Watch them, necessary it was not.

(άκρως παραληρηματικό post, με τα λιγότερα δυνατά spoilers)
Δεν ξέρω τι με έπιασε και, ενώ το απέφευγα, στα 27 μου υπέκυψα και μπήκα στη διαδικασία να παρακολουθήσω και τις 6 ταινίες Star Wars. Ή, βασικά, ξέρω, με βρήκαν στις καλές μου και με εκμεταλλεύτηκαν, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. 
Ρε φίλε, εντάξει, το γεγονός ότι τα εφέ των τριών πρώτων ταινιών ήταν χαμηλότερου επιπέδου από αυτό, δικαιολογείται από τους περίπου 82 αιώνες που έχουν περάσει από το 1977 που βγήκε το episode  IV, οπότε όσο κι αν με ενοχλούσαν, το προσπερνάω προφανώς. Το να είσαι ο στόκος ο Lucas, όμως, και να αδυνατείς να παρεκκλίνεις, έστω σε μια από τις 6 γαμημένες ταινίες, ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΟΤΑΝ ΕΧΕΙΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΧΑΣΕΙΣ, από την κλασική δραματική δομή, είναι απαράδεκτο. Έτσι, για το καλό. Αλλά όοοχι.
Ακόμα χειρότερο, δε, είναι το να μην μπορείς να δώσεις βάθος και έστω μια υποψία ρεαλιστικής ύπαρξης σε κανέναν απολύτως χαρακτήρα. Ναι, το ξέρω προσπάθησε πολύ με τον Anakin, αλλά στην εκδίκηση των Σιθ ο τύπος ήταν πιο ηλίθιος και από τον ίδιο το Lucas τη στιγμή που πρότεινε να δει κάποιος τα επεισόδια από το 1 προς το 6 με τη σειρά (στην ελπίδα να πάρεις κάποιες απαντήσεις κρύβεται η επιθυμία να συνεχίσεις το snoozefest που είναι τα original Star Wars). Καταλαβαίνω, επίσης, ότι η γενιά μου, στη μετά-Αρχοντα-των-Δαχτυλιδιων-ική επόχή, έχει παραπάνω απαιτήσεις, κι αυτό γιατί οι δημιουργοί είχαν στα χέρια τους 3 τόμους στους οποίους οι χαρακτήρες είχαν σκοπό και ύπαρξη, αλλά είναι δυνατόν μέχρι και οι χαρακτήρες του Harry Potter, που το κοινό του ήταν κυρίως ανήλικα, να είναι λιγότερο καρικατούρες; Είχες 16 χρόνια να σκεφτείς γαμώ την σεναριογραφική σου καριέρα, γαμώ!
Η λογική, επίσης, εξαφανισμένη, από το σύνολο σχεδόν του σεναρίου. Για να μη μακρυγορώ, δείτε αυτό, αυτό κι αυτό
Ο μόνος που γούσταρα ήταν ο Darth Vader (ο οποίος βέβαια, ήξερε να χρησιμοποιεί τη δύναμη για να στραγγαλίζει κόσμο εξ'αποστάσεως, αλλά όοοοχι στην τελευταία μάχη, έπρεπε να κάνει ότι θα έκανα κι εγώ, μια απλή μηχανικός περιβάλλοντος!). Το Imperial March, που ακουγότανε πριν να κάνει τη είσοδό του, για να ξέρω να κάνω χαρές, πρέπει να ζητήσω να το παίξουν την άλλη Παρασκευή στην απονομή καθώς θα ανεβαίνω να πάρω το πτυχίο! Με τη φωνή του James Earl Jones, δε, θέλω να κάνω παθιασμένο σεξ!
 
37 χρόνια hype. Τίποτα άλλο. Ντροπή και όνειδος!


Tuesday, 21 October 2014

the ΤΕΒΕ paradox

Πέρα από το βουνό χαρτούρας, που δεν μπορώ να κάνω ηλεκτρονικά, το ΤΕΒΕ (υπάρχει κανείς που δεν το λέει έτσι;), εεε ο OAEE μου ζήτησε 111,10€ για να έχω το δικαίωμα, όχι όχι, το ΠΡΟΝΟΜΙΟ, να τους δίνω το 25% των χρημάτων που θα παίρνω κάθε μήνα. Gotta love that.

Ξέρω ξέρω, παράβολα, υπηρεσίες, χαρτιά, υπάλληλοι, έχουν ένα κόστος, αλλά εξακολουθεί να μου φαίνεται χαζό. Το έχω πει τόσες φορές, δε, που απλά έχει φύγει κάθε μορφή ενόχλησης από μέσα μου και μόνο χαμογελάω. Από την άλλη, ίσως και να φταίει το γενικότερο mood των ημερών. :)

Thursday, 9 October 2014

La vita e bella κι είσαι μια τρέλα :)

Έρχεται μια Πέμπτη που ξυπνάς αργά από τον ήχο μιας από τις freak-storm που τις τελευταίες μέρες έρχονται από το πουθενά και φεύγουν εξίσου ξαφνικά, συνειδητοποιείς ότι μετά από μήνες δεν υπάρχει τίποτα που να ΠΡΕΠΕΙ να κάνεις σήμερα κι έτσι μένεις στο κρεβάτι, με τα χέρια πλεγμένα πίσω από το κεφάλι σου, να χαμογελάς και να αναλογίζεσαι πως όλα είναι στη θέση τους. Κι ας μην είναι στ'αλήθεια.. δε γαμιέται; Η ζωή είναι ωραία!






Wednesday, 8 October 2014

9 χρόνια στο ΜΗΠΕΡ

Θα λέγεται η επόμενη ταινία επικών διαστάσεων του Ζαν Ζακ Ανό, βασισμένη στη φοιτητική μου ζωή, η οποία, σε προπτυχιακό επιπέδο, μόλις μας τελείωσε!

ΠΤΥΧΙΟ BITCHES!
και τώρα, πάω να πιώ.

Wednesday, 24 September 2014

Όταν είσαι ένας βαθιά δύσκολος, αντικοινωνικός και ανασφαλής άνθρωπος, δυσκολεύεσαι να φανταστείς ότι υπό κάποιες -συγκεκριμένες, προφανώς- συνθήκες, θα συναντήσεις ανθρώπους που θα σου προσφέρουν βοήθεια, ακόμα κι αν εσύ, έμμεσα ή άμεσα, αρνείσαι να τη ζητήσεις. Και θα στη δώσουν, θες δε θες. Δυσκολεύεσαι, ακόμα, να νιώσεις ανακούφιση και καλά με τον εαυτό σου, ακριβώς επειδή δεν τα έχεις καταφέρει 100% μόνος σου, αλλά έχεις δεχτεί βοήθεια, την οποία δεν ξέρεις πώς να ανταποδώσεις. Βλέπεις απώτερους σκοπούς και σκοτεινά σχέδια να παραμονεύουν πίσω από κάθε γωνία και τρέχεις να τους κρυφτείς. Έτσι, όταν κάποτε βλέπεις ότι έχεις κατορθώσει κάτι με τις δικές σου δυνάμεις, το πρώτο λεπτό που θα μείνεις μόνος με τον κακό εαυτό σου θα αναρωτηθείς... "τα κατάφερα όντως μόνος μου, ή είναι όλα αποτέλεσμα κάποιας στιγμής αδυναμίας που γραπώθηκα απελπισμένα το εκείνο το χέρι που μου έτειναν;" και η χαρά σου θα μειωθεί και θα χάσει την αξία της στο φως εκείνης της παντοδύναμης αμφιβολίας. Αναρωτιέσαι τότε τι σκατά ελάττωμα είναι εκείνο που δε σε αφήνει να νιώσεις για λίγο πλήρης και ευτυχής. Είναι κάποιο ανικανοποίητο κενό; Είναι η ανασφάλεια που ποτέ δε σ'αφήνει; Είναι απλά που είσαι το πιο κακομαθημένο κωλόπαιδο του κόσμου; Είναι λίγο από όλα και τίποτα απ'αυτά μαζί; 
Και ξέρεις τι; Ποτέ δε θα μάθεις στ'αλήθεια. Απλά θα μείνεις να παλεύεις στα σκοτεινά με τον ευατό σου, και ποτέ να μην καλύπτεσαι.. και αυτό που θα σε τρώει πάντα, θα είναι εκείνο το μικρό κενό μπροστά στα πόδια σου, που όσο και να πηδάς.. δε θα κλείνει!

Tuesday, 23 September 2014

Τι γίνεται αν...

... το καλό που σου έτυχε, νιώθεις ότι δε σου αξίζει;

Saturday, 13 September 2014

Work in progress

Όταν γράφεις διπλωματική, το "κάνω δουλειά" αποκτά ένα καταπιεστικό και μαζοχιστικό νόημα, που τίποτα άλλο στη ζωή σου δε θα έχει ποτέ ξανά. Εκτός κι αν γράψεις κι άλλη διπλωματική. Τότε πάσο.
Μπορείς όλη μέρα, κάθε μέρα, 24 ώρες το γαμημένο 24ωρο, να κάθεσαι μπροστά στη λευκή "κόλλα" του Word και να μη γράφεις τίποτα α-π-ο-λ-ύ-τ-ω-ς. Μπορείς να το κοιτάς μέχρι να νομίζεις ότι σε κοιτάει κι εκείνο. Να γράφεις και μετά να σβήνεις, έχοντας επίγνωση του πόσο μαλάκα θα σε θεωρούσαν αν αυτό το πράγμα έβγαινε από το στόμα σου. Να μισείς εσένα, το μυαλό, τον υπολογιστή, τη σχολή, τον υπεύθυνο, τις γνώσεις, την οικογένεια, το σκύλο, το γείτονα, το σύμπαν, τη ζωή και την ύπαρξή σου όσο ποτέ πριν, και πάλι να μην είναι αρκετά. Μπορεί να έχεις φάει και το πιο μικρό φαγώσιμο ψίχουλο τροφής, κάθε κομματάκι φελιζόλ, υφάσματος, δέρματος και πλαστικού, να έχεις πιεί όλο το νερό της βρύσης, όλους τους χυμούς, το αλκοόλ, το υγρό μπαταρίας του σπιτιού, και πάλι να μην μπορείς να αποδώσεις. Βάζεις metal, pop, indie rock, έντεχνο, κλασική μουσική αλλά και πάλι η έμπνευση δε λέει ούτε να περάσει από δίπλα σου.
Το γεγονός ότι η δουλειά, ο ύπνος, το φαί, το σεξ, το χέσιμο και το ξεβρώμισμά σου ταυτίζονται, αλλά ποτέ το αποτέλεσμα δεν είναι καλό, ή ακόμα χειρότερα υπαρκτό, ενώ ο χρόνος σε πιέζει, σε κάνουν να περνάς ακόμα πιο πολύ χρόνο στο pc, κι ακόμα πιο πολλές τύψεις όταν δεν είσαι εκεί, όπου δυνητικά magic happens, κι ο κύκλος όλο και επαναλαμβάνεται, ενώ η ακτίνα μεγαλώνει, κι η ταχύτητα περιστροφής αυξάνεται.
Είδες; Εδώ μια χαρά το 'χεις. Έτσι, μπορεί να πίνεις μια μπύρα, να σε πιάνει, να γυρίζεις σπίτι κι αντί να "κάνεις δουλειά", όπως υπολόγιζες, να ανοίγεις το blogger και να σου βγαίνουν αβίαστα οι παραληρηματικές, αλλά εντελώς άχρηστες, αράδες.
Συγχαρητήρια. Δε θα τελειώσεις ΠΟΤΕ.
Εκ μέρους του πανεπιστημίου, της οικογένειας, τη κοινωνίας και του γευρύτερου κοινωνικού σου περίγυρου, σου ευχόμαστε να ευχαριστηθείς το ΤΙΠΟΤΑ της υπόλοιπης ζωής σου. ΣΤΟΚΕ.

Saturday, 6 September 2014

Διπλωματική γεωλογία

Μεταμόρφωση πετρώματος: η διεργασία εκείνη, κατά την οποία ένα πέτρωμα μετατρέπεται σε ένα άλλο, διαφορετικής ορυκτολογικής σύστασης, υπό την επίδραση συνθηκών (κυρίως πίεσης και θερμοκρασίας) διαφορετικών από εκείνες που επικρατούσαν κατά την αρχική του διαμόρφωση. 

Wednesday, 13 August 2014

Κόκκινο

Μπορείς να μου πεις πως γινόταν παλιά να μην είναι όλα θυμός; Υπήρχε απογοήτευση, πόνος, κούραση, θλίψη, έγνοια, ανησυχία. Τώρα όλα είναι κόκκινα. Όχι σαν τη ζακέτα που όλοι απορούν όταν τη βλέπουν και δεν είναι μαύρη. Κόκκινα, σαν τα φανάρια. Που σου λένε μην περάσεις, κι εσύ όλο και φλερτάρεις με την ιδέα να το κάνεις. Όχι σιγά σιγά, σαν να 'ναι STOP -πρώτα τη μούρη, μετά λίγο πιο πολύ και μετά ΤΣΟΥΠ, όλος..! Σαν το δρομέα που προσπαθεί να περάσει μπροστά από το διπλανό, που η περιφερειακή όραση δεν του επιτρέπει να γνωρίζει αν είναι δυο εκατοστά πιο πίσω ή μπροστά, κι έτσι, σ'αυτο το τελευταίο κλάσμα του δευτερολέπτου, πιέζει τον εαυτό του πιο δυνατά. Κι ας αδειάζουν τα πνευμόνια του από αέρα. Κι ας θέλουν οι μύες του να τα εγκαταλείψουν και να σωριαστεί. "Λίγο! Ακόμα!". Όχι με τελείες, με θαυμαστικά. Προστακτική. ΠΕΡΝΑ ΤΗ ΓΡΑΜΜΗ! Θυμός. Καυστικός και πικάντικος. Σαν την πρώτη φορά που ήπιες οινόπνευμα. "ΠΙΕΣ!" Η αίσθηση πως μπορείς να κάνεις τα πάντα, όταν το πρώτο σφηνάκι ουίσκι σε χτυπήσει με το που θα το μυρίσεις, συνδυασμένη με τη φωτιά που νιώθεις να αφήνει τα πάντα μέσα σου μαύρα και καψαλισμένα. Χωρίς πίτσα μετά. Μόνο η φωτιά. Θυμάσαι τότε που τα στόματα δε βγάζανε μόνο τσιριχτές κραυγές και βρισιές, αλλά γλυκόλογα, επαίνους, ενθαρρύνσεις; Που τα 'κρυψες όλα αυτά; Ποιός στα πήρε;

*κόκκινο. όχι κόσκινο. το κόσκινο είναι κι αυτό θυμός.

Thursday, 7 August 2014

Φτου ξελευθερία!

Φαντάσου τώρα να πήγαινε μια μέρα ο Ερμής με τα φτερωτά του σανδαλάκια στο Σίσυφο, τη στιγμή που είχε μόλις ανεβάσει για 29846192346956938654193685-ή φορά την κωλόπετρα στο βουνό, και να του λεγε "Όπως είσαι αφήνεις την πέτρα, και πας για νερό, φαί και τα ρέστα... Α και το βράδυ έχει ο Αγγελάκας που σ'αρέσει live στα 5 λεπτά με τα πόδια από το σπίτι σου. Εν ολίγοις... Τιμωρία τέλος.". Τότε ο Σίσυφος, θα σήκωνε το κεφάλι του στον ουρανό, κι ενώ θα  ξεκινούσε να το κουνήσει δεξιά και αριστερά, για να δείξει ότι δεν μπορεί μετά από 3000 χρόνια να καταλάβει τί συμβαίνει, ξαφνικά... θα ένιωθε τις αχτίδες του ήλιου να του χαιδεύουν το πρόσωπο, κι όχι να του καίνε την πλάτη. Θα χαμογελούσε, θα ίσιωνε την πλάτη, θα έκλεινε το μάτι στον Ερμή και θα έφευγε τρέχοντας, πριν προλάβει να του πει ο πλακατζής θεός "Πλακίτσα. Πίσω στην πέτρα σου!"



Αυτό ρε παιδί μου, αυτό. :D



Sunday, 3 August 2014

Η πρώτη σου αγάπη... και παντοτινή

Μετά το αποψινό μπορώ να πω ότι... Αν ο Πασχαλίδης πει ΟΛΑ τα ελληνικά τραγούδια... Η μουσική της χώρας μας θα πάρει τουλάχιστον δυο level!!! Γεια σας τώρα.

Sunday, 20 July 2014

Δροσεροί πητερπανισμοί

Tabs και browsers κι άλλα tabs, λεξικά και βιβλία, μισογραμμένα και μισοσβησμένα personal statements, βουνά που πήγαν στο Μωάμεθ και μετά υπέκυψαν στη βαρύτητα και στη δύναμη της παντοδύναμης λαβίδας μου (μην το ψάχνεις), πίνακες με αριθμούς σε χαρτιά και σε υπολογιστικά φύλλα (τι λες ρε φίλε!), τραγούδια που τ'αγαπάς και τα αλλάζεις πριν τα ακούσεις ολόκληρα γιατί σου 'ρθε άλλο που θες να ακούσεις περισσότερο *αν γράψω το κείμενο με συρραφή στίχων που αγαπάω δε θα είναι πιο χαρακτηριστικό του ποια είμαι, και κυρίως, του τι δεν ξέρω τι θέλω να κάνω με τη ζωή μου από ένα κλισέ και τυπικό γράμμα;*, συναυλίες και ερωτευμένα 15χρονα που ζηλεύεις για την αθωότητα και την άγνοια τους, μπύρες μπύρες μπύρες και λίγο τζιν, φίλες που δεν ξέρουν τι θέλουν να πιουν και πληρώνουν άλλοτε σε ευρώ, άλλοτε σε κορώνες κι άλλοτε σε κλειδιά (!!!), cover photos πάντα χωρίς τη φάτσα μας (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ), αλλά με μια δόση νοσταλγίας και ανάγκης με το λιγότερο κυνικό εαυτό μας, γιατί τι σου είναι η online ζωή αν μοιράζεται τη βαβούρα και τον κυνισμό της offline;, βιβλία με νομπελίστικα κουτσομπολιά, quarks, δεινοσαύρους και αληθινή αστερόσκονη από τις άκρες του σύμπαντος με φραπέ.. αααα κι ακόμα περισσότερη μουσική.... καλέ εγώ τώρα δε θα 'πρεπε να 'μαι σε καμιά παραλία -χωρίς λαβίδα;


ps: σας αγαπάω όλους και δεν είμαι μεθυσμένη!








Friday, 11 July 2014

Personal statement

"Γιατί θέλετε να εγγραφείτε στο μεταπτυχιακό μας πρόγραμμα και γιατί νομίζετε ότι είστε κατάλληλος υποψήφιος;"
Στα αγγλικά. ακόμα καλύτερα.

"Because i am awesome, and if you accept me, you will be awesome by association".

Τί εννοείς ότι μου λείπουν 985 λέξεις; Αφού απάντησα!!!! 

Tuesday, 8 July 2014

Κι εκεί που είχες χαρά...

... δεν περνάαας, δεν περνάααας!


Monday, 7 July 2014

Καλοκαίρι...

  • Η καθησυχαστική σκέψη πως κάπου στον κόσμο υπάρχουν άνθρωποι όπως τους θυμάσαι, κι ας τους βλέπεις λίγο, πολύ λίγο (αν ξαναβουτήξουν στο λιμάνι, ακόμα πιο λίγο!). Και κάθεσαι δίπλα τους, ρε πούστη μου, και δε λες τίποτα, μόνο γεμίζετε τα ποτήρια με το "άσπρο", κι όλα είναι καλά! Μαγικό! 
  • Χάνεις μετά από κανένα χρόνο στο τάβλι και κάνεις σαν 5 χρονών... δε θα ρθει ο Νοέμβρης ρε; 
  • Οι μέρες που πνίγεσαι στη δουλειά και ξεκλέβεις μια ώρα για μια βουτιά και λίγη ξάπλα στον ήλιο.. και γυρίζεις πίσω σαν τη βρεγμένη γάτα.
  • Τα μεσημέρια που απλώνεις με την κοιλιά φάτσα στον ήλιο, μπας και εξισορροπηθεί η ξεφλουδιστική μαυρίλα της πλάτης σου!
  • Ο ήλιος πέφτει κι ο Μαραβέγιας τραγουδάει κι εσύ κουνάς το κωλί σου δεξιά κι αριστερά σαν να μην υπάρχει αύριο!
  • Τα συναυλιακά ποτήρια με μπύρα χωρίς αφρό.
  • Οι "πράσινες"..
  • Οι κόκκινες...
  • Οι θαλασσιές οι μπύρες!
  • Πάτα πάτα πάτα πάτα... το f5 θα σου μείνει στο χέρι.. Ακόμα να βγει το μάθημα; Θέλω πτυχίο!!
  • Καλοκαίρι γαμώτο! 

Friday, 27 June 2014

Close enough

Το σύμπαν είναι κουφό. Ή σαδιστικό. Ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων! Διοτι, φίλοι μου, δεν είναι δυνατόν να πιστεψω ότι με άκουσε να λέω ότι θέλω να τα παρατήσω όλα και να πάω σε ένα ερημονήσι για 20 μέρες να ησυχάσει το κεφάλι μου, και τελικά να καταλήγω με ένα εκτός έδρας τριήμερο αγγαρείας!!! Και να ΄χω και τον κόσμο να ζηλεύει που πάω πληρωμένες "διακοπές"... Oh mon dieu! :P

Monday, 26 May 2014

Περί multitasking και άλλων δαιμονίων

Τον τελευταίο καιρό, ο κυκεώνας καταστροφών, λαθών, κακών υπολογισμών, σκατένιου προγραμματισμού και άλλων συναφών ευτυχών συγκυριών, με έχουν βάλει στη διαδικασία του να σκεφτώ τον ενδεχόμενο να κάνω τατουάζ στο μέτωπό μου τη φράση "Multitasking. Not for everyone." Κι όχι με καμιά καλλιγραφική μικρούτσικη γραμματοσειρά για χαριτωμενιά. Arial και μεγάλη μεγάλη, για να μη χρειάζονται τα γυαλιά πρεσβυωπίας για να διακρίνεις το κοινωνικό μου μήνυμα.
Όλα αυτά, φυσικά, γιατί έχω μπλέξει, καλοί μου αναγνώσται. Αυτήν την καταραμένη περίοδο, λοιπόν, βρίσκομαι  εξίσου εγκλωβισμένη με το περιστέρι στις συμπληγάδες, ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που παλεύουν ισάξια για τον τίτλο του χειρότερου multitasker που έχω γνωρίσει ποτέ, τη στιγμή που είναι θαμμένοι κάτω από ένα βουνό από υποχρεώσεις και ευθύνες, που δεν μπορούν να διαχειριστούν και να διεκπαιρεώσουν, με αποτέλεσμα να φορτώνουν εμένα, μέχρι να πέσω ξερή από το άγχος και την κούραση.*true story*
Τα πράγματα, όμως, είναι απλά, αν ακολουθήσεις τους παρακάτω κανόνες:

1. Το Multitasking δεν, επαναλαμβάνω ΔΕΝ είναι για όλους. Υπάρχουν άνθρωποι που απλά δεν το έχουν ποτέ. Ή άλλοι που το χάνουν με τα χρόνια. Ή άλλοι που στην παρούσα φάση της ζωής τους δεν μπορούν να το κάνουν. Δεν είναι ντροπή. Ντροπή είναι όταν προσπαθείς απεγνωσμένα να το κάνεις και δεν τα καταφέρνεις. Παράτα το! Κάνε αυτά που έχεις να κάνεις ένα ένα. Απλό.

2. Όταν βλέπεις ότι δεν προλαβαίνεις, ΜΗΝ -i repeat- ΜΗΝ αναλαμβάνεις επιπλέον πράγματα! Δε θα προλαβαίνεις ούτε τότε, ακόμα πιο πολύ! Ποιος ο λόγος να βασανίζεις τον εαυτό σου και τους γύρω σου. Αν, δε, σου φορτώσουν κάτι, πάλεψε για λίγο περισσότερο χρόνο. Το να προσπαθείς να κάνεις πολλά πράγματα μαζί, καταφέρνοντας τελικά να μην κάνεις τίποτα, δε σε βοηθάει. Παράτα το, λέμε!

3. Ο ύπνος. Βασικό πράγμα ο ύπνος, καλά μου παιδιά. Αν δεν κοιμάσαι, το μυαλό σου δεν παίρνει ανάσες, δεν ταξινομεί τις πληροφορίες που συγκέντρωσε όλη τη μέρα, δεν κάνει reboot και κάποια στιγμή απλά σταματάει να λειτουργεί. Δεν μπορείς να συντάξεις πρόταση. Δεν μπορείς να οδηγήσεις. Δεν μπορείς να δεις τα πράγματα με καθαρό μυαλο, κάνεις λάθη, και πρέπει να ξεκινήσεις πάλι από την αρχή, χάνοντας έτσι, κι άλλο από τον ήδη πολύτιμο χρόνο σου.

4. Σωστός προγραμματισμός. Οι checklists είναι φίλες σου. Σε χαρτί στο ψυγείο ή την οθόνη σου ή στο smartphone, δεν έχει σημασία. Σε βοηθάνε περισσότερο από όσο μπορείς να φανταστείς. Γάμα όλα τα υπόλοιπα πλεονεκτήματα που σου προσφέρουν. Σαν την αίσθηση του να σβήνεις κάτι με μανία από μια λίστα, μετά την ολοκλήρωσή του, απλά ΔΕΝ ΕΧΕΙ.

5. Ζήτα βοήθεια. Ευγενικά και με σεβασμό σ'αυτόν που τελικά θα σου τη δώσει. Θυμήσου: ΣΟΥ ΚΑΝΕΙ ΧΑΡΗ. Δεν τον πρήζεις, δεν τον πιέζεις, δεν τον κάνεις να βρίσει την ώρα και τη στιγμή που δέχτηκε να σε βοηθήσει. Χάνεις, έτσι, την ευκαιρία να το ξαναζητήσεις. Και να δεχτεί. Όταν, δε, ο άλλος είναι το πιστό κίτρινο Minion σου, μικρέ μου Gru (για τους γνώστες, ω θεε μου, πως δεν είχα κάνει τη σύνδεση τόσους μήνες!), καλό είναι το χιούμορ, αλλά του πούστη κι ο άλλος άνθρωπος είναι.  Όταν είναι διατεθειμένος να χάσει τον ύπνο, τα κιλά, την καλοπέρασή του για να μη φας εσύ σκατά, μπορείς να βρεις τρόπους να του κάνεις τη ζωή ευκολότερη. ΠΟΤΕ ΤΟ ΑΝΑΠΟΔΟ.

6. Τελευταίο, αλλά επίσης σημαντικό. Όταν τα σκατώνεις, γιατί, συγγνώμη που στο λέω έτσι, αλλά κάποια στιγμή θα τα σκάτωνες και χωρίς τα extra εμπόδια (αν είσαι στόκος, +2 σκάτωμα points), ΜΗΝ ΞΕΣΠΑΣ σ'αυτόν που σου λέει "οπα φίλε, βλέπω ένα σκατό να επιπλέει στον καφέ σου!". Εσύ φταις. Εσύ και μόνο εσύ. DEAL WITH IT.

Και τώρα που σας τα είπα, σκεφτείτε τα. Του λόγου μου πάω τώρα να κάνω 3-4 πράγματα μαζί, ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΩ. adieu.

Monday, 19 May 2014

Μεγαλώνεις σε αυτό που επί χρόνια νόμιζες, αλλά πάντοτε φρόντιζαν να σου τονίσουν, ότι είναι ένα δημοκρατικό σπίτι, στο οποίο παίρνονται αποφάσεις κατόπιν συνεννοήσεως και συζήτησης. Όταν μια ωραία πρωία ο ένας εκ των δυο που το παίζουν κατά διαστήματα αρχηγοί (οι ισορροπίες είναι ασταθείς και μεταβάλλονται συνέχεια), ο managing partner που θα λέγανε στη Lockhart Gardner, αποφασίζει, διατάζει και εφαρμόζει εντός δεκαημέρου κάτι που ξέρει ότι θα αλλάξει τη ζωή όλων στο σπίτι ριζικά, στην αρχή δε μιλάς, γιατί ξέρεις ότι έχει βρεθεί σε δύσκολη θέση και λες "δε γαμιέται, θα βοηθήσω κι εγώ και όλα θα 'ναι μια χαρά". Στη συνέχεια, βλέποντας ότι αυτό είναι αδύνατο, εκφράζεις την ανησυχία σου, και αγνοείσαι. Όσο τα πράγματα χειροτερεύουν, κάθε σου βήμα από το σαλόνι στο μπάνιο και πίσω κρύβει τον κίνδυνο να πατήσεις μια νάρκη, τα νεύρα όλων τσιτώνουν και είναι έτοιμα με την παραμικρή αφορμή να εκραγούν. Ο δικτάτορας τότε σε στραβοκοιτάει, προσπαθώντας να σε κάνει να μη μιλήσεις. Σε κάποιους πιάνει, σε άλλους όχι, και τότε το λέει απλά και ξεκάθαρα "ΜΗ ΜΙΛΑΣ", λες και ο έλεγχος των φωνητικών σου χορδών είναι στα χέρια του. Χαμογελάς πικρά, λες "σε 6 μήνες δε θα με νοιάζει πια" με τρόπο που πλέον το πιστεύουν και όσοι διατηρούσαν αμφιβολίες και φεύγεις, αγνοώντας το σκοτεινό βλέμμα που σε ακολουθεί. Κοίτα να δεις που νομίζω ότι θα με πείραζε λιγότερο αν την επόμενη των 18ων γενεθλίων μου μου έδιναν το μπογαλάκι με τα πράγματά μου και μου έλεγαν "βρες άκρη μόνη σου", από το να με κάνουν μέρα με τη μέρα να μετράω απλά ανάποδα τις μέρες, μέχρι να μπορώ πια σηκωθώ να φύγω απο δω μέσα, έτσι ώστε να είναι και η πραγματική απόσταση ανάμεσα σε μένα και το σπίτι μου ίδια με εκείνη που νοιώθω να ανοίγει μέσα μου. Μπράβο, καλοί μου γονείς, ωραία τα καταφέρατε τελικά. Ευχαριστώ.

Thursday, 15 May 2014

Totally ignorable, post-midnight psychotherapy

Όταν μεθάς βγαίνουν προς τα έξω αυτά που έχεις στ'αλήθεια μέσα σου, χωρίς να έχουν προηγουμένως υποστεί την παραμικρή επεξεργασία, χωρίς να έχουν λογοκριθεί, χωρίς να περάσουν μέσα από φίλτρα ή φακούς που δίνουν την οπτική των άλλων. Μου έλεγε η Κ. σήμερα πως το σαββατοκύριακο που μέθυσε γελούσε και μπήκα σε σκέψεις... Ανέσυρα από το φθαρμένο σκληρό μου δίσκο τις όποιες αναμνήσεις έχουν αποτυπωθεί υπό την επήρεια αλκοόλ και τις διηγήσεις που με βοηθάνε να καλύψω τυχόν κενά μνήμης, και κατέληξα στο συμπέρασμα πως πάντα, ΠΑΝΤΑ ΟΜΩΣ, όταν έχω πιει, κλαίω. Ακόμα κι αν 5 λεπτά μετά ξεσπάω σε γέλια μέχρι δακρύων στο άκουσμα της λέξης "αυγό", ακόμα κι αν καταλήγω να χορεύω με το πιο μεγάλο χαμόγελο που χωράει στη φάτσα μου στη μέση του δρόμου, πάντα πριν, ή μετά, αυτό δεν έχει την παραμικρή σημασία, κλαίω. Και το πρόβλημα είναι ότι δεν κλαίω από ευγνωμοσύνη για τα καλά στη ζωή μου, δεν κλαίω από χαρά ή συγκίνηση -σπανιότατα, αυτά τα κάνω ξεμέθυστη-, κλαίω γοερά, ενώ θυμάμαι τι μου λείπει, τι με πληγώνει, τι με απογοητεύει, τις αποτυχίες και τα λάθη μου... Το θέμα είναι, ότι σε σύγκριση με αρκετούς άλλους γύρω μου τα έχω πάει καλά. Έχω κάνει τις μαλακίες μου, έχω κάνει λάθη, αλλά στην τελική, και κρίνοντάς τα εκ των υστέρων, βλέπω ότι τα περισσότερα από αυτά μου έχουν κάνει καλό. Έχω πάθει κι έχω μάθει, έχω δοκιμάσει και δοκιμαστεί, έχω αποκτήσει, αν όχι πολλές, κάποιες εμπειρίες και ξέρω σε κάποιες περιπτώσεις τι πρέπει να κάνω, τι να αποφύγω, κι ακόμα πιο σπάνια, τι θέλω! Άσε, γιατρέ μου, που... τραύματα τρομερά από την παιδική μου ηλικία δεν έχω. Ήμουν χαρούμενο παιδί, με αυτοπεποίθηση, έξυπνο (έλεγε ο κόσμος), δυναμικό (συχνά περισσότερο από όσο ήθελαν όσοι είχαν να με αντιμετωπίζουν), δεν με χτυπούσαν (με μοναδική εξαίρεση εκείνη τη φορά που με έδειρε η μαμά μου με τη ζώνη και που είχα να της το χτυπάω για τα υπόλοιπα 23 χρόνια της ζωής μου), δεν με βίαζαν, δεν με κακομεταχειρίζονταν, ίσα ίσα με κακομάθαιναν...  Μετά στη ζωή μου μπήκαν φίλοι, γκόμενοι, άνθρωποι χαρούμενοι, γενναιόδωροι και δοτικοί, που με φρόντιζαν και με αγαπούσαν - και ενίοτε με κακομάθαιναν κι αυτοί. (Λες να είναι σ'αυτή τη λέξη το κλειδί για τη λύση του μυστηρίου;) Έχω μοιραστεί μαζί τους στιγμές γεμάτες τρυφερότητα και άνεση, που μπορούσα να είμαι *συνήθως -να την πάλι τη γκρίνια!-* ο αλλοπρόσαλλος εαυτός μου και να νιώθω αποδεκτή και αρεστή. Έχω δώσει και λάβει αγκαλιές, φιλιά, δώρα, έχω γεμίσει στιγμές. Έχω ζήσει στιγμές σχεδόν βγαλμένες από ταινίες, που αν τις έβλεπα να συμβαινουν σε άλλους, ίσως και να ζήλευα. Πράγματα πηγαίνουν πάντα στραβά σε όλους, έτσι και σε μένα. Πως γίνεται οι άλλοι να μπορούν να είναι χαρούμενοι, με τις λιγότερες ή περισσότερες σκοτεινές, φυσικά, στιγμές τους, κι εγώ όχι; Να 'ναι απλά στη φύση μου; Είμαι απλά ένα κακομαθημένο κωλόπαιδο, ανίκανο να δει τα πράγματα στις πραγματικές τους διαστάσεις και να αντιμετωπίσει δύσκολες καταστάσεις; Είναι πλεονεξία; Είναι συναισθηματική λαιμαργία; Ποιο γαμημένο αόρατο κενό κυνηγάω σε όλη την ενήλικη ζωή μου να κλείσω;

Saturday, 3 May 2014

Κοριοί και ψύλλοι

Μ'αρέσει να κρυφακούω τον κόσμο. Όταν περπατάω στο δρόμο, στη σχολή, στα ΜΜΜ, στο ιντερνετ (ίσως γιαυτό μ'αρέσουνε τα blog). Πριν κατηγορηθώ για βίτσια και υποκλοπές, πρέπει να μ'αφήσετε να δηλώσω, πως δεν αγαπάω τίποτα πιο πολύ από το να ξέρω τί σκέφτεται ο κόσμος και γιατί και από το να προσπαθώ να καταλάβω τι σκατά έχει στο κεφάλι του.
Αν ρωτήσετε τους φίλους μου, δε, είμαι εξαιρετική ακροάτρια. Μπορώ να ακούω για ώρες, να κάνω μμμμ και ναι ναι, και κυρίως, να σηκώνω, να κατεβάζω, να κουνάω και να σουφρώνω τα πολυλογάδικα φρύδια μου με τρόπους που εκφράζουν αυτά που σκέφτομαι πολύ καλύτερα από τις λέξεις!
Χτες κρυφάκουσα τη συζήτηση ενός τυπάκου (είναι τόσο αστεία τα μικρά) με την κολλητή της γκόμενάς του. Της ζητούσε να του προτείνει μέρη που θα ήθελε να πάει η δικιά του, για να της κάνει δώρο ένα ταξίδι. Ξεπερνώντας το σοκ μου από το πόσο γλυκούλι ήταν το σχεδόν ανήλικο με το μεγαλεπίβολο σχέδιό του, και τη θλίψη μου για την άρνηση, την τάπα και τον καυγά που ενδεχομένως θα πρέπει να υποστεί, αν η γκόμενά του φέρνει έστω και ελάχιστα σε μένα, άρχισα να σκέφτομαι πως πρέπει να χωρίσουν. ΄Η να αναβάλουν το ταξίδι.
Είναι δυνατόν, μικρέ κι ανόητε φίλε μου, να μην ξέρεις που θέλει η κοπέλα σου να πάει ταξίδι; Τί της αρέσει; Πού έχει πάει στο παρελθόν; Που έχει φίλους που ίσως έχει καιρό να δει και θα μπορούσε να συνδυάσει; Τί λέγατε στα πρώτα ραντεβού και μετά το σεξ; Δεν την ξέρεις καθόλου; Όσο ρομαντικές και να είναι οι προθέσεις σου, δε σου πέρασε ούτε μια στιγμη από το μυαλό ότι το γεγονός ότι πρέπει να ρωτήσεις δείχνει ότι δεν την ξέρεις καθόλου την κοπέλα σου;
Μίλα της πρώτα ώρες πολλές. Γνώρισέ την.
Και μετά την πας ταξίδι!

Tuesday, 29 April 2014

Αναλαμπές...

Μια όμορφη δευτεριάτικη νυχτιά, εκεί που είσαι ξαπλωμένη στο ζεστό κρεβατάκι σου και δε διψάς, δεν κατουριέσαι, δεν πεινάς, έχεις βολευτεί.. κι ενώ γενικά ονειροπολείς κάτω από τις ιδανικές συνθήκες και είσαι μέσα στο γλυκό παπαριασμένο μούδιασμα του σχεδόν-με-έχει-πάρει-ο-ύπνος, το μυαλό σου δεν μπορεί παρά να σου γαμήσει το σύμπαν με το να σου θυμίσει ότι πρέπει να κάνεις τους πίνακες για την καταγραφή των αυριανών σου αποτελεσμάτων. 
Το μικρό και άκρως νυσταγμένο κομμάτι που φωνάζει "κάτσε να κοιμηθείς και τα φτιάχνεις αύριο", όπως και το δίδυμο, ελαφρώς πιο τεμπέλικο, αδερφάκι του που προτείνει να τα γράψεις με το χέρι, μα δε χάθηκε κι ο κόσμος, χάνουν πανηγυρικά από αυτό που ουρλιάζει "ΣΗΚΩ, ΑΝΟΙΞΕ ΤΟ PC, ΦΤΙΑΞΕ ΤΟΥΣ ΠΙΝΑΚΕΣ ΤΩΡΑ" και κάπως έτσι βρίσκεσαι 3.30 το πρωί με το word μπροστά σου να υπολογίζεις... 12 στήλες επί... 112 γραμμές! wow! Παίζεις με τα γραμματάκια για να χωράνε αυτά που πρέπει να είναι μαζί, στην ίδια σελίδα, χωράνε επιτέλους. Τι καλά! Έτοιμο! Πατάς ctrl+P, τίποτα. Άλλη μια... πάλι τίποτα. Offline το παπάρι! Τι offline ρε, με δουλεύεις;! 
Εδώ φίλοι μου ξεκινάει η Οδύσσεια μιας ξενυχτισμένης. Έχω ανοίξει τον εκτυπωτή; CHECK. Είναι το USB και στις δυο μεριές στη θέση του; CHECK. ΑΑΑΑ πριν δυο τρεις μέρες έκανε update το λογισμικό, λες να πήγε κάτι στραβά; Κατεβάζω τους drivers. Εγκαθιστώ τους drivers. Γίνεται το απαραίτητο restart. Πάω να εκτυπώσω. ΑΡΧΙΔΙΑ. Δεν ξαναδοκιμάζω την εγκατάσταση; Error! 
Δε μας γαμάς; Ανοίγω το gmail, στέλνω το αρχείο στον εαυτό μου για να το 'χω εύκαιρο και να το εκτυπώσω το πρωί στο πολυτεχνέιο. Βρίζω τη μοίρα μου. Κλείνω το pc. Πάω να ξαπλώσω.. Πού ησυχία βραδιάτικα; Ξανανοίγω το pc. Βάζω μουσική. Γράφω ένα ποστ να τα βγάλω από μέσα μου. Ακόμα να χαλαρώσω.. αλλά που θα μου πάει; θα κοιμηθώ!
Ξανακλείνω το pc. 
Καληνύχτα σας!

Thursday, 17 April 2014

Πατζάρια και παπάρια

Ο κόσμος το Πάσχα μαγειρεύει. Και κάνει κουλούρια. Και τσουρέκια. Και καλτσούνια. Και βάφει αυγά.
Τα ίδια, φυσικά, κάνει και η μάνα μου, η οποία, εκμεταλλευόμενη το γεγονός ότι είμαι μάλλον η μόνη μέσα στο σπίτι που συνειδητοποιεί ότι ετοιμάζεται να καταρρεύσει από το συνδυασμό κούρασης, γαστρεντερίτιδας που ίσα ίσα που της έχει περάσει, και γηρατιών που ου γαρ μόνα... και της απροθυμίας μου να περάσω πάνω από 5 λεπτά μπροστά στα 2 μαθήματα που μου έχουν μείνει για το πτυχίο, με βασανίζει. Και κάνουμε φαγητά, και τσουρέκια, και κουλούρια.. Τα καλτσούνια τα γλιτώσαμε, θα τα βρούμε έτοιμα με την άφιξή μας στο μικρό χωριό στου διαόλου τον κώλο, την Κυριακή.
Μέσα στο χαμό αυτό, έπιασα σφιχτά τα ηνία των κουζινικών επιχειρήσεων, και αποφάσισα πως φέτος τα αυγά μας θα βαφτούν με φυσικο τρόπο. Με παντζάρια, πιο συγκεκριμένα, όπως επέλεξα σαν σωστή μηχανικός της κακιάς ώρας.
Σήμερα το απόγευμα, λοιπόν, μετά την καθιερωμένη τελετή παρασκευής του μητρικού διπλού ελληνικού, άρχισα να πετσοκόβω και να βράζω παντζάρια και αυγά. Την κατάλληλη στιγμή, έβαλα τα αυγά στο παντζαρόζουμο, που είχε κάνει το σύμπαν ολόκληρο ένα όμορφο ροζουλί, και περίμενα... περίμενα... περιιιιιίμενα. Όπως θα συμπεράνατε από την εως τώρα δεξιοτεχνική χρήση του λόγου από τη μεριά μου, ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΤΙΠΟΤΑ. Τίποτα απολύτως όμως. Είτε είχα βάλει τα αυγά στο κοκκινοζούμι, είτε σε σκέτο νερό, το ίδιο τους έκανε! Άσπρα και αυγοσκατουλί till the end of time!
Τα έβρασα λίγο ακόμα, και λίιιιγο ακόμα, και μια σταλίτσα ακόμα. Είχαν γίνει πια σαν τα αυγά της Daenerys, αλλά ακόμα κι αυτή ένα κόκκινο το είχε! Έκλεισα το μάτι της κουζίνας και έδωσα σαφείς εντολές να μην ακουμπίσει κανείς την κατσαρόλα μέχρι αύριο. Του πούστη, θα κοκκινίσουν, που θα μου πάει;!
Κι αν δεν κοκκινίσουν, να 'ναι καλά οι βαφέ στα φακελάκια, την οικολογία μου μέσα!

Ευχές και τέτοια δεν έχει, με ξέρετε τι σκατό είμαι! Adieu!

Thursday, 27 March 2014

she said, call me now, baby, and I'd come a running...

Το πόσο πολύ με εκνευρίζει/ξενερώνει/αποδιοργανώνει η αναμονή, οποιασδήποτε μορφής, το έχω αναλύσει κι εδώ κάποια στιγμή μέσα στα 7 (!!!) χρόνια που επιβιώνει τούτο το blog. Η παραπάνω κατάσταση επιδεινώνεται, όταν περιμένω τηλέφωνο, σε βαθμό τέτοιο, που οι λέξεις δεν είναι αρκετές για να τον περιγράψουν. Και να σου, να βρίσκομαι αυτήν την περίοδο σε μια κατάσταση, που κάθε βράδυ κατά τις 9, περιμένω να χτυπήσει το τηλέφωνο για να καθορίσω το πρόγραμμά μου για την επόμενη μέρα. Και το γαμημένο πρόβλημα είναι ότι, ενώ είμαι on-call εδώ και δυο μήνες σχεδόν, το τηλέφωνο δε χτυπάει! Ή... ακόμα χειρότερα, όταν χτυπάει, είναι για να μου πουν να περιμένω να χτυπήσει σε μια βδομάδα ή σε πέντε μέρες... και πάμε πάλι από την αρχή! Όχι τίποτα άλλο, νιώθω ότι δεν έχω έλεγχο της ζωής μου, ότι πάω όλο και πιο πίσω, και όλως περιέργως, τώρα, ΔΕ ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ. Ίσα ίσα, από τη μεριά μου, έχω γκαζώσει. Βασικά, για να είμαι απόλυτα ακριβής, είναι σαν να πατάω γκάζι χωρίς να έχω βάλει ταχύτητα, οπότε απλά κάνω βρρρ βρρρρ -τι καλά! Θα το προτιμούσα χίλιες φορές να με έστηνε γκόμενος. Τότε δε θα είχα, τουλάχιστον, αυτό το σάπιο σφίξιμο στην καρδιά, που είχα τις Κυριακές τα βράδια (αναφορά από μάλαμα, check!) όταν πήγαινα σχολείο! Οπότε, πάρε ρε άνθρωπε ένα τηλέφωνο μπας και ξεκινήσουμε γιατί τρελαίνομαι εδώ πέρα!!!!

black fairy out

Wednesday, 19 March 2014

Ιατρικό ανακοινωθέν

Η αλήθεια είναι ότι δεν σας καταλαβαίνω εσάς τους καλούς ανθρώπους. Αλλά μερικές φορές, μπορεί και να σας καταλαβαίνω..

Επειδή, λοιπόν, για κάποιο super περιεργο λόγο, κάποιοι από σας εκεί έξω ανησυχήσατε ότι ψοφάω -και σας ευχαριστώ πολύ γιαυτό, με συγκινήσατε, κι ας μη σας ξέρω- και με μέιλ ή σχόλια δείξατε το ενδιαφέρον σας, σας έχω νέα.. τελικά είμαι μια χαρά και θα ζήσω, κι απλά το σώμα μου, μου κάνει καψόνια, στο πνεύμα της περιόδου γενικότερης ταλαιπωρίας που διανύω. Μετά την ανακοίνωση των καλών νέων, η μάνα μου ήταν σαν να έχει καπνίσει όλο το παπόρι από την Περσία, ο γκόμενός μου ξενέρωσε που δεν θα είχε την ευκαιρία να μου πάρει δώρο με αφορμή την εγχείριση(wtf man?!), οι φίλες μου χαρήκαν, ντύνοντας τις αντιδράσεις τους με διαφορετικά επίπεδα χιούμορ, κι εγώ θα μείνω με την απορία πως θα μπορούσε να είναι το να είσαι ναρκωμένος. Α και φυσικά, όλοι ανακουφιστήκαμε.

Έτσι, θα σας προτείνω να οπλιστείτε με υπομονή, μια και θα συνεχίσω σε ακαθόριστα διαστήματα να παραληρώ από δω, και φυσικά, θα συνεχίσω να παραληρώ ΣΥΝΕΧΕΙΑ irl (την βάψατε οι κοντινοί).

(πάρτε κι ένα καινούριο Sivert, που οκ σ'αυτό το δίσκο αν και δεν έδωσε την επόμενη 7η, έχει γράψει στιχάρες:)



Monday, 17 March 2014

Το χειρότερο πράγμα στις φάσεις που μισείς τον εαυτό σου, είναι που γίνεσαι σκατάνθρωπος. Γιατί τότε, δε σιχαίνεσαι μόνο εσύ τον εαυτό σου, έχεις και τους άλλους να σου λένε συχνά πυκνά πόσο για τον πούτσο είσαι. Και δεν είναι ότι δεν ξέρεις ότι είσαι για τον πούτσο, αλλά ότι, όσο πιο πολύ το ακούς, πείθεσαι ότι έχεις δίκιο, κι έτσι όοοολο και βουτάς στο βούρκο της αυτοσιχασιάς *πως σκατά το λέτε το self-loathing εδώ στο Ελλάδα;*, και ξέρεις τώρα πως πάει από δω και πέρα... γίνεσαι ακόμα χειρότερος! Και το θέμα είναι, ότι κάθε φορά, γεννιέται μέσα σου η απορία "γιατί στο διάολο με κάνουν ακόμα παρέα;" κι αναρωτιέσαι μήπως δεν έχεις απομακρύνει αρκετό κόσμο. Όχι για να τους τιμωρήσεις, αλλά για να τους προστατεύσεις.. Γιατί, ξέρεις, κάποια πράγματα είναι πιο μολυσματικά και από τις αρρώστιες.. και γαμώτο, δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα το εμβόλιο! Είμαι αρκετά σίγουρη, δηλαδή, ότι πολύς κόσμος το έχει στην άκρη της γλώσσας του το γαμωσταυρίδι, αλλά κρατιέται, γιατί.. Γιατί πλάκα πλάκα; Είναι που με λυπούνται για την αιώνια και ατέλειωτη εφηβεία μου, που έχει αρχίσει να κακοφορμίζει; Είναι που ελπίζουν ότι κάποια επιπλοκή στην μικροεπέμβαση τον επόμενο μήνα θα τους βοηθήσει να με ξεφορτωθούν; Μην είναι η δύναμη της συνήθειας; Γιατί, κακά τα ψέματα, χωρίς εμένα, ποιός θα απλώνει σκατά, αίμαι και εμετό σε κάθε μικρούτσικη ακτίδα φωτός στη ζωής του, με την λεκτική ακράτεια και τον σάπιο κυνισμό και την αθεράπευτη απαισιοδοξία του; Ακόμα και η γαμημένη η αγάπη κάποια στιγμή σηκώνει τα χέρια ψηλά και παραιτείται. Πόσο να αντέξει κρεμασμένη στα κρόσσια του παρελθόντος; Και η αλήθεια είναι, ότι μόλις συνειδητοποιήσουν τι παίζει και αρχίσουν να τρέχουν, δε θα θυμώσω καν μαζί τους. Ίσα ίσα, θα τους καταλάβω, κι ίσως μέσα μου, ζηλέψω και λίγο, που δεν μου είναι εξίσου εύκολο να με αφήσω πίσω μου...

Wednesday, 5 March 2014

Η κοινή λογική, αλλά και οι στοιχειώδεις καλοί τρόποι, όταν έχεις κάτι και θες να πας σε ένα γιατρό, είναι να πάρεις ένα τηλέφωνο και να κλείσεις ένα ραντεβού. Όπως κάνω, για παράδειγμα, εγώ. (yay me!)
Εκτός κι αν πεθαίνεις. Tότε πάσο. Μπορείς να μπεις μέσα στο ιατρείο αιμορραγώντας και τσιρίζοντας, σαν να 'ναι το τέλος του κόσμου. Γιατί, οκ, τότε για σένα, ΕΙΝΑΙ το τέλος του γαμημένου κόσμου. 

Σε περίπτωση, δε, που ο καλός γιατρός σου πει να περάσεις από το ιατρείο, δε σημαίνει πως τη στιγμή που η κωλάρα σου θα περάσει επιτέλους την πόρτα, θα πετάξει τον ασθενή που έχει ήδη μέσα, θα στρώσει το κόκκινο χαλί και όλο συγκίνηση από την τιμή που του έκανες, θα αρχίσει να σε εξετάζει με δάκρυα στα μάτια. Άσε που τα δάκρυα μπορεί να τον οδηγήσουν σε λάθος διάγνωση.


Έτσι, λοιπόν, σήμερα το απόγευμα, κι ενώ περίμενα όμορφα και υπομονετικά την ώρα του μαρτυρίου μου, περνάει την πόρτα ΑΥΤΗ (έτσι θα τη λέμε από δω και πέρα). Λέει το όνομά της στη γραμματέα με ύφος "άει μαρή που θα τολμήσεις να μου απευθύνεις το λόγο" και προσθέτει ένα κοφτό "μου είπε ο γιατρός να έρθω". Κάθεται στην καρεκλίτσα δίπλα μου με ύφος 12 καρδιναλίων, κι όσο αυτή κοίταζε με το στόμα της σουφρωμένο όλο στόμφο σε φάση "πωπω είμαι και γαμώ κι επιπλέον, super busy", το iphone και το σημειωματάριο στο οποίο κρατάει hard copies των ραντεβού της Αυτού Μεγαλειότητάς της, εγώ την περιεργαζόμουνα.. Η μάνα μου δίπλα κρατιότανε να μη γελάσει. Το iphone το έχω ήδη αναφέρει. (Το τί πιστεύω για το 99% των ιδιοκτητών των συγκεκριμένων κατασκευασμάτων του σατανά είναι γνωστό, κι αυτή ήταν η ενσάρκωσή της πεποίθησής μου σε όλο της το μεγαλείο.) Το επώνυμο κολάν διέγραφε την κωλάρα, ενώ το σύνολο συμπληρωνόταν από εντόνου χρώματος μπλούζα, φουσκωτό καπιτονέ μπουφάν (oh mon dieu) και μια τσάντα Chanel, που η μικρή μου εμπειρία, σε συνδυασμό με τον όλο νεοπλουτισμό και το ψώνιο που η κυριούλα απέπνεε, με έπειθαν ότι είναι αυθεντική (κρίμα την τσάντα, κρίμα, γύρνα Coco στον τάφο σου). Εκεί που περιμένουμε όμορφα και καλά, η μάνα μου χαζεύοντας την τηλεόραση, εγώ κοιτώντας τα αυτοκίνητα να περνάνε από κάτω -και γράφοντας στο μυαλό μου το ποστ τούτο, χωρίς να ξέρω πόσο καλό θα καταλήξει- κι ΑΥΤΗ κάνοντας τα τηλεφωνά της, μιλώντας δυνατά κι όλο ψεύτικη γλύκα στους έρμους ανθρώπους που έχουν την ατυχία να την συναναστρέφονται, κλείνει το τηλέφωνο και απευθύνεται ξανά στη γραμματέα: "Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΞΕΡΕΙ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ;". Η καημένη εργαζόμενη, σκεφτόμενη μάλλον πως είναι δύσκολες μέρες για να ψάχνει κανείς για καινούρια δουλειά, της απαντάει πως θα την δεχτεί μόλις βγει η κοπέλα που είναι ήδη μέσα. Εγώ σκέφτομαι "μωρή πουτάνα i'll mess you up, έχω ραντεβού κι έχω ήδη αργήσει, που να σε πάρει και να σε σηκώσει κι εσένα και τη μύτη και την κωλάρα σου" κι η μάνα μου γουρλώνει τα μάτια για να στεγνώσουν τα δάκρυα που μαζεύονται, σαν αποτέλεσμα της προσπάθειάς της να μη βάλει τα γέλια. ΑΥΤΗ ησυχάζει λίγο. Ξεφυλλίζει ένα περιοδικό μόδας. Εγώ φορτώνω. Ξεφυλλίζω το υπερcreepy και σιχαμένο βιβλίο με φωτογραφίες από το εσωτερικό του σώματος. (έχουμε και μια διαφορά επιπέδου να τονίσουμε, goddamit!!!). Ανοίγει η πόρτα, και πάνω που πάω να ανοίξω το στόμα μου, με πιάνει η μάνα από το χέρι. Η φλέβα στο κούτελό μου με πρόδωσε πάλι, γαμώ το κέρατό μου; ΑΥΤΗ χάνεται πίσω από την πόρτα κι εγώ έχω μείνει να την κοιτάω αποσβολωμένη από το αηδιαστικό θράσσος του κόσμου....

(το κομμάτι άσχετο, μεν, σχετικό δε, αλλά έχει μπαμπά Skarsgard, που έχοντας πια ξεπεράσει το breaking the waves τον ξανα-αγαπώ.. να 'ταν άραγε η σκηνή με το βρακί στο Τhor το δεύτερο;)



Thursday, 27 February 2014

The one where black fairy dies

Όταν δεν είμαι στα καλά μου, αναφέρομαι πολύ απλά και σύντομα στον ψόφο μου. Ψοφάω από την κούραση, ψοφάω από κρύωμα, ψοφάω από περίοδο, ψοφάω από τις κουτουλιές που ρίχνω συχνά πυκνά από δω κι από κει. Και όταν πρόκειτα για όλα αυτά, κανείς δεν ασχολείται με την πάρτη μου, και ίσα ίσα κάνουν σχέδια για να γίνει το δωμάτιό μου playroom και γραφείο της μάνας μου, για να πετάξει o πατέρας μου το αμάξι του, να πάρει της μάνας μου κι εκείνη το δικό μου.
Στη φάση αυτή που 1. αποφάσισα μόνη μου 2. άμεσα και 3. σχεδόν υστερικά, να κάνω μια επίσκεψη σε γιατρό, η μάνα μου ανησύχησε, η αλήθεια είναι, αλλά όχι τρομερά, σε πρώτη φάση. Όταν, δε, δεν ήμασταν απόλυτα σίγουροι τί σκατά μου συμβαίνει, αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε και άλλο γιατρό και συνεχίσαμε να ισορροπούμε πάνω σε μια λεπτή γραμμούλα που χωρίζει το random γεγονός με το standard -αλλά εύκολα, με μια επέμβαση ρουτίνας, διορθώσιμο- πράγμα που κάποια στιγμή -αργότερα όμως- θα εμφάνιζα λόγω των γαμημένων γονιδίων, που η ίδια είχε την ευγενή καλοσύνη να μου δώσει (μαζί με την τεράστια μυωπία, την τραγική μνήμη, την περίεργη μύτη και το ουφ-στο-τσακ-γλίτωσα-το-νανισμό ύψος), η αγαπητή μανούλα μου άρχισε να πανικοβάλλεται. Και σαν αποτέλεσμα αυτού, κάθε αναφορά σε ψόφο απαγορευτηκε δια νόμου.
Δε γαμιέται, είπα μέσα μου, δε θα κάνω πλάκα μπροστά στη μάνα μου, θα κάνω με τους φίλους μου.. Η παραδόξως υψηλή συχνότητα στη φωνή της Ε. στο τηλέφωνο χτες, όταν της έλεγα πως δεν θα νιώθει καλά γνωρίζοντας ότι το τελευταίο πράγμα που μου είπε ποτέ είναι ότι είμαι ηλίθια, με έκανε να το κόψω εντελώς. Δε θέλω να τους κάνω να ψοφήσουν πριν από μένα από το άγχος τους. ΠΟυ θα λέω ότι ψοφάω μετά;
Το θέμα είναι, ότι οκ, ξεπέρασα το πρώτο σοκ που ακολούθησε την ανακοίνωση από το γιατρό, θυμήθηκα πως είναι να οδηγείς κλαίγοντας και να κλαις μέχρι να μην μπορείς να πάρεις ανάσα από τη μύξα, αλλά ο αυτοσαρκασμός και οι αναφορές στον ψόφο, με βοηθούν να βλέπω τα πράγματα με μια ευθυμία που διώχνει τον πανικό του ιατροφοβικού ανθρώπου που το πιο επεμβατικό πράγμα, από ιατρικής άποψης, που έχει κάνει ποτέ είναι το ράμμα στο άνω χείλος στα 3 του.
Άμα δεν ψοφάω, θα ψοφήσω λέμε!!!

Monday, 24 February 2014

Παράτα ότι κάνεις και τρέχα να δεις το "Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί"!

Ρε, μην είστε μαλάκες και ανοίξτε τα βλαμμένα σας μυαλά. Πηγαίνετε να δείτε το Only lovers left alive. Δεν πειράζει που δε γουστάρετε τα βαμπίρια. Θα μπορούσαν να είναι ναρκομανείς που ψάχνουν καλό stuff. Ο Jarmush; Δε σας κάνει κάτι; Δεν πειράζει αν δεν σας άρεσαν τα Τσακισμένα Λουλούδια, κι ας μη σας καταλαβαίνω, μια κι εγώ κυκλοφορούσα με θαυμαστικό πάνω από το κεφάλι μου όταν τα είχα δει. Ούτε το Καφές και Τσιγάρα; Αν μη τι άλλο... Έχει Iggy και Waits. Γάμα το θεούλη τον Buscemi που είναι το πιο ταλαντούχο gollum του σύμπαντος, αλλά αν ούτε ο Iggy με το Waits δε σας ψήσανε, φύγετε από δω ΤΩΡΑ. Θέλετε κι άλλα; Η απίθανη Tilda και ο καύλας ο Hiddleston αναμαλλιασμένοι στα μισοσκόταδα φορώντας δερματινα γάντια και παίζοντας μουσική; Και μια και είπα μουσική.. ΤΡΟΜΕΡΟ soundtrack. Το ακούω ενώ γράφω, και τις προηγούμενες δυο ώρες που γούσταρα μόνη μου. Λίιιγη εμπιστοσύνη δε μου έχετε; Μην ακούτε τον κακό κόσμο, ρε. Δεν πειράζει που δεν έχει δράση και ξύλο με λυκανθρώπους και τα ρέστα. Έχει όμορφες εικόνες, και  όμορφες ρομαντικές ιδέες και αγάπες που κρατάνε για εκατοντάδες χρόνια... Έλιωσε μέχρι και η δική μου παγωμένη καρδιά! Το κλείσιμο του ματιού στον Tesla το θεό το ανέφερα; Δεν το ανέφερα! Και τον Poe και τον Wilde καδραρισμένους στον τοίχο, επίσης;
Only lovers left alive. Στο σπίτι σου. Στο σινεμά. Όπου θες και με όποιον θες. Δε θα το μετανιώσεις. (πάω να πάρω τα λεφτά από την εταιρεία διανομής. talk to you soon)

Tuesday, 18 February 2014

Πρόσφατα, συνειδητοποίησα κάτι, που σίγουρα δεν είναι καινούριο στη ζωή μου. Περνάω το χρόνο μου, λες και περιμένω σε ένα σταθμό του ΚΤΕΛ. Όχι σε αεροδρόμιο, με τον ενθουσιασμό που θα μου προσέφερε η προοπτική του ταξιδιού, αλλά ούτε και σε λιμάνι, με την πρώιμη ναυτία του "θαλασσόλυκου" που αναγουλιάζει στα 2.3 μποφώρ. Νιώθω λες και απλά περιμένω βαριεστημένη να έρθει το λεωφορείο για να με πάει σε ένα άλλο, ίσως εξίσου βαρετό ή και ακόμα χειρότερο μέρος. Κανένας ενθουσιασμός, καμιά χαρά, αλλά και κανένας πανικός. Μια αγωνία μόνο, που πιο πολύ φέρνει σε φόβο για το ενδεχόμενο, με το τέλος της αναμονής, να έχεις καταλήξει στα ίδια, αλλά υπό διαφορετικές, και -ποιός ξέρει- πιο δύσκολες συνθήκες. Στην αρχή, νόμιζα πως ήταν η αντίστροφή μέτρηση για το πτυχίο που μου προκαλούσε αυτή τη δυσφορία - η ανάγκη να περάσει όσο πιο γρήγορα γίνεται ο καιρός, με όλες τις αγγαρείες της διπλωματικής, και τα περασμένα μαθήματα, πίσω μου. Η ανάγκη για μια καινούρια αρχή. Για μετακομίσεις και συνεντεύξεις για δουλειά και νέα δεδομένα. Μετά, μου ήρθαν στο μυαλό η αγωνία και η αναμονή για τα αποτελέσματα της εξεταστικής. Όχι όχι, ούτε κι αυτό.. Κι όλο πήγαινα πίσω, κι ακόμα πιο πίσω, κι όλο έβρισκα μικρότερες ή μεγαλύτερες αντίστροφες μετρήσεις, και κάθε μια από αυτές, από τη γνωστή αναμονή στο φανάρι δίπλα στο σπίτι μου -ανάβει το απέναντι, ανάβει το αριστερά, γίνεται κόκκινο για τους πεζούς, 3, 2, 1.., ξεκινάω- μέχρι αυτήν με το μικρότερο δυνατό προβλεψιμότητας: πότε θα χτυπήσει το γαμήδι το τηλέφωνο. Από τα 2 λεπτά για να βγάλω το θερμόμετρο, μέχρι την ώρα που πήρε για να μάθω ότι όντως το σκυλί μου ήταν πια παρελθόν.. Κι ακόμα πιο πίσω, και περνάω στο μυαλό μου φίλους και γκόμενους  και καταστάσεις χαμένες, και όλο περιμένω κάτι, που δεν μου κάνει τη χαρη να έρθει. Ξέρω ότι διαβάζοντας τα παραπάνω, κάποιος θα έλεγε -όπως έχω ακούσει και από φίλες μου μια δυο φορές- ότι περιμένω να ξεκινήσει η ζωή μου. Όμως, ακόμα κι αυτή η αναμονή, η ζωή μου δεν είναι; Από τη στιγμή που κάτι έκανε τσα! στη μήτρα της μαμάς μου ως τώρα, και ό,τι άλλο έχω ακόμα μπροστά μου, αυτό δεν είναι η ζωή μου; Δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή που να χωρίζει την "πρόβα" από την "κανονική ζωή". Κι όλο κοιτάω στον ορίζοντα, και το λεωφορείο δε λέει να φανεί. Ρίχνω μια ματιά στο κινητό, πίνω ένα καφέ, μασάω μια τσίχλα και κατουράω δυο φορές, όμως όλα αυτά είναι η προσπάθεια να κάνεις την αναμονή πιο ευχάριστη, όχι πιο σύντομη, ούτε και πιο σαφή..

Wednesday, 29 January 2014

Acute confusional state

Θυμάμαι όταν έβλεπα πριν χρόνια το Insomnia και το Μachinist σκεφτόμουνα -πέρα από το κρίμα το παιδί για τον Christian- ότι το να μη σε σκοτώνει κάτι το οποίο καταστρέφει ένα ένα τα όργανά σου, και ακόμα χειρότερα, γαμάει το μυαλό σου, είναι από τα μεγαλύτερα bugs της φύσης - μετά την περίοδο, φυσικά. Βλέποντας τους δράκους της Daenerys να κόβουν βόλτες πάνω από το κεφάλι μου, χτυπάω τον ανήλικο εαυτό μου φιλικά στην πλάτη και μου λέω "μπράβο καλά τα λες, μη μεγαλώσεις ποτέ, με τα χρόνια και τις καταχρήσεις χαζέυεις. Άντε για ύπνο τώρα, το Γενάρη του 2014 θα τον χρειαστείς."
Ο ελεεινός αυτός μήνας, λοιπόν, φιλοξενούσε αυτή που -λανθασμένα- θεωρούσα ότι θα ήταν η τελευταία μου εξεταστική -παίρνω πτυχίο bitches (σχεδόν)! Στα πλαίσια, λοιπόν, του προγράμματος: διάβασμα, project, άυπνο βράδυ, repeat, έμαθα ότι με μισούν οι εκτυπωτές, και μια δε μου εκτυπώνουν, μια μου εκτυπώνουν αλλά αντί για γράμματα έχουν κουτάκια, μια μου φτύνουν το χαρτί σε σχήμα βεντάλιας, προκαλώντας με να παλέψω μαζί τους, για να απομακρύνω τα υπερτοσοδούλια κομματάκια χαρτιού που έχουν αποφασίσει να κρύψουν στην κοιλιά τους. Επίσης, με μισούν τα προγράμματα: ο compiler της Fortran τον παίζει ανεξήγητα για την πάρτη μου και μόνο, και δεν μπορώ να κάνω δουλειά, ο Surfer ναι μεν κατασκευάζει το χάρτη που θέλω, αλλά δεν μου τον δείχνει, τραγουδώντας μου "νια, νια, νιανιανια!". Τέλος, είμαι διχασμένη προσωπικότητα: από τη μια μέλος του House of the Flying Daggers, κι από την άλλη ο Neo ο εκλεκτός himself, καθώς διαθέτω τα αντανακλαστικά και την ταχύτητα που απαιτούνται για να αποφεύγω τα μαχαίρια που εκτοξεύω εναντίον μου, τραβώντας από το πιατοστεγνωτήρι μια κουτάλα! Κι ακόμα, κανείς και για κανένα λόγο, δε μου επιτρέπει να κοιμηθώ, ναι, ακόμα και μετά το πέρας της εξεταστικής, που ο πανικός και το άγχος έχουν καταλαγιάσει, το σύμπαν απλά μου κάνει καψώνια, ψιθυρίζοντας μου με μακιαβελλικό ύφος στο αυτί "enjooooy".
Άντε φεύγω τώρα γιατί έχω και δουλειές...!

Friday, 3 January 2014

Το δώρο σας για την αρχή του χρόνου..

Λοιπόν αγαπητά μου παιδιά, που από ότι βλέπω για κάποιο λόγο με διαβάζετε ακόμα -και δεν είστε οι 2-3 φίλες μου που κάνουν τον κόπο να περνάνε μια βόλτα και απο δω ή ο γκόμενός μου-, για να δείτε πόσο σας εκτιμάω, θα μοιραστώ μαζί σας το πρώτο σάπιο μου όνειρο για το 2014. Δεν είμαι σίγουρη γιατί, αλλά αυτά τα σούπερ περίεργα τα βλέπω στους μεσημεριανούς μου ύπνους, και θα παρακαλούσα, αν κάποιος ξέρει γιατί μου συμβαίνει αυτό, να μου πει με σχόλιο ή με μέιλ. Κατά τα άλλα, αποδίδω αυτήν την παράνοια λίγο στα χτεσινά τζιν που δεν είχα μεταβολίσει ακόμα 100% και λίγο στον πρόσφατο μαραθώνιο Harry Potter.
Καθίστε αναπαυτικά... ξεκινάμε.

Κάπου στο ακρωτήρι των Χανίων, ένας δρόμος κάνει μια διχάλα, που από τη μια οδηγεί στο αεροδρόμιο και από την άλλη στο ΧΥΤΑ. Στο όνειρό μου όμως, αντί για ΧΥΤΑ υπάρχει εκεί κάτι πιο γαμάτο, ο Λευκός Οίκος.
Φεύγοντας από το αεροδρόμιο, βλέπω μπροστά μου ένα τεράστιο μαύρο αγροτικό αυτοκίνητο με φιμέ τζάμια, να παίρνει απότομα τη στροφή προς το Λευκό Οίκο, και να συνεχίζει σαν τρελό την πορεία του, μέχρι τη στιγμή που απλά ανατινάχθηκε από το πουθενά, με αποτέλεσμα να αρπάξει φωτιά όλη η άσφαλτος (because fuck you that's why). Στην προσπάθειά μου να αποφύγω το ολοκαύτωμα και το μαρτυρικό θάνατο, βλέπω στην άκρη του δρόμου τον Ομπάμα να κάνει οτοστόπ, οπότε σε μια κρίση καλοσύνης, που μόνο στον ύπνο μου θα μπορούσα να έχω, τον παίρνω στο σπίτι μου, αποφασισμένη να τον προστατευσω. 
Η αποτυχημένη, όμως, προσπάθεια δολοφονίας του, προφανώς και δεν ήταν η τελευταία, και φυσικά, ούτε η πιο δημιουργική. Μαυροπουκαμισάδες που ανατινάζονται; πφφφ παντού και πάντα. Οι εχθροί του Μπαράκ, αυτή τη φορά έχουν μαγέψει την ηλεκτρική μου σκούπα, η ξαφνικά οποία πετάει γύρω γύρω σαν τρελή, κυνηγώντας τον και προσπαθώντας να τον ρουφήξει. Με πολύ κόπο και προσπάθεια, και ένα σπαθί (αλά sword of griffindor), η σκούπα μας αφήνει επιτέλους ήσυχους, δίνοντας, όμως, τη θέση της σε ένα αντίστοιχα μαγικό σεντόνι που προσπαθεί να τον στραγγαλίσει. Κι εμένα μαζί, που μπήκα στη μέση. Ένα ψαλίδι και πολλή δουλειά αργότερα, αποφασίζω πως ήρθε η ώρα να βάλω μεγάλα μέσα και να πάρω τηλέφωνο τη McGonagall, που όπως και να το κάνεις είναι πιο αρμόδια στον τομέα μαγεία από μένα. 
Λίγη ώρα μετά, παρέα με τον Ομπάμα, χτυπάμε την πόρτα του Hogwarts, την οποία μας ανοίγει ο καινούριος διευθυντής, που δεν είναι άλλος από τον Gimli του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών...

Κάπου εκεί, μέχρι και το δικό μου μυαλό είπε enough's enough, και ξύπνησα, και μια σχετική αναζήτηση με οδήγησε στο συμπέρασμα πως ο PotUS είναι ακόμα ζωντανός, πράγμα που σημαίνει πως τελικά η αποστολή μου στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία...