Wednesday, 24 July 2013

Έρχεται κάποια μέρα, που το μαλλιαρό, αυθάδικο και φωνακλάδικο κουτάβι που ένα κρύο απόγευμα αποφάσισε ότι θα είσαι το αφεντικό του -κι όχι το ανάποδο- εμφανίζει ένα σάρκωμα, σε σημείο που δε μπορεί να αφαιρεθεί. Και που ακόμα κι αν κάποιος κτηνίατρος αναλάβει να προσπαθήσει, υπάρχει ο κίνδυνος να μην ξυπνήσει ποτέ από τη νάρκωση, γιατί, όπως και να το κάνεις, τα 13 του χρόνια τον καθιστούν ασθενή υψηλού κινδύνου. Έτσι, όταν έχεις να αποφασίσεις ανάμεσα στο να χάσεις το σκυλί- μικρό και καθυστερημένο παιδί (ή αδερφάκι) σου, επιλέγεις προφανώς το να το αφήσεις μέχρι να μην πηγαίνει άλλο. Δυο χρόνια σχεδόν μετά, κι ένα χρόνο ήδη καθυστερημένα, το σκυλί φτάνει σε σημείο να μην μπορεί να φάει, να κατουρήσει, να αναπνεύσει καλά, κι όμως, επειδή η φύση του ανθρώπου είναι απίστευτα εγωιστική, το κρατάς ζωντανό με αντιβιώσεις και αντιφλεγμονώδη και αντισηπτικά, μέχρι που κάποια μέρα συνειδητοποιείς -σχεδόν- τι κάνεις, και αποφασίζεις να κάνεις αυτό που έπρεπε να έχει γίνει από καιρό. Όχι μια, αλλά πέντε - έξι - δέκα φορές. Μέχρι που κάποια στιγμή, το παίρνεις -σχεδόν- απόφαση. Κλαίγοντας φτάνεις στο κτηνιατρείο (κάποιοι άλλοι εκφράζουν τον πόνο τους με φωνές, άλλοι τρώγοντας, άλλοι κάνοντας απεγνωσμένο σεξ, δεν έχει σημασία ο τρόπος), και ότι είναι να γίνει γίνεται. Κάνεις ό,τι είναι να κάνεις με το σώμα* και γυρίζεις σπίτι. Μαζεύεις τα πράγματά του, άλλα τα δίνεις, άλλα τα πετάς, άλλα τα κρύβεις για να μπορείς να τα αντιμετωπίσεις με αγάπη και νοσταλγία, όταν ο πόνος θα είναι λιγότερος. Όμως έρχεται η στιγμή που χτυπάει η πόρτα, και το επί 15 χρόνια αυτονόητο γάβγισμα δεν έρχεται. Κάθεσαι να φας, και κανείς δε σε κοιτάει σαν να είναι νηστικός τα τελευταία 3 χρόνια. Κανείς δεν ανεβοκατεβαίνει στο κρεβάτι και στους καναπέδες κάνοντας σαν χαλασμένη καφετιέρα, και μπορείς να περπατήσεις στα σκοτεινά, χωρίς να φοβάσαι πως η ζωντανή τρικλοποδιά περιμένει σατανικά απλωμένη φαρδιά πλατιά στη μέση του διαδρόμου, για να εκβιάσει τη λύπηση και το επακόλουθο τάισμα από τη μεριά σου. Το φαγητό που λείπει από το ψυγείο το έχεις φάει εσύ, και δεν μπορείς να τα ρίξεις με ανθρωπομορφικές κατηγορίες στο σκυλί, και οι πόρτες μένουν κλειστές, μια και κανείς δεν τις σπρώχνει με το κεφάλι του και δεν τις ξύνει για να ανοίξουν. Σκέφτεσαι μήπως θα μπορούσες να είχες κλέψει λίγο χρόνο ακόμα, όμως το λογικό κομμάτι του εαυτού σου ξέρει, πως είχες ήδη περισσότερο από όσο ήταν καλό για το ζώο. Προσπαθείς, λοιπόν, να προσαρμοστείς στην ιδέα, πως από σήμερα, το σπίτι σου θα είναι ένα σπίτι όπως όλα τα άλλα: χωρίς γαβγίσματα, χωρίς ψίχουλα στο πάτωμα, χωρίς μπεζ φουντίτσες κρυμμένες στη γωνία για να παίξετε κυνηγητό, κάθε φορά που σκουπίζεις.

* Η ταφή, σα λογική και σαν έθιμο, στο κεφάλι μου δεν είναι τίποτα πέρα από ένα απαρχαιωμένο και σαδιστικό έθιμο, που, όχι δε δείχνει σεβασμό στο νεκρό -άνθρωπο, ζώο, δεν έχει την παραμικρή σημασία-, γιατί ο σεβασμός σου φαίνεται από τον τρόπο που θα τον θυμάσαι, κι όχι από το τι θα κάνεις ένα μολυσματικό και αηδιαστικό άψυχο σώμα, κι από την προθυμία να πηγαίνεις λουλούδια και παπάδες για μνημόσυνα σε έναν τάφο. Όσο και ψυχρό και αναίσθητο κι αν φαίνεται στον πολύ κόσμο, θα προτιμούσα χίλιες φορές το πτώμα μου να καεί ή να πεταχτεί στα σκουπίδια, από το να υποβάλλω στο μαρτύριο που συνεπάγεται η όλη διαδικασία τους ζωντανούς, που σε αντίθεση με μένα, έχουν ακόμα την ικανότητα να υποφέρουν.

Thursday, 11 July 2013

Κεκτημένη ταχύτητα..;

Δεν μπορώ να ηρεμήσω. Δεν φτάνει το αλκοόλ. Δεν φτάνει η ηρεμία. Δε φτάνει η μουσική. Κι ο ύπνος... δεν έρχεται αρκετά νωρίς, και δεν φεύγει όσο αργά θα ήθελα.
Γαμώ το μυαλό μου, όμως.. Η εξεταστική τελείωσε, και πήγε καλά. Το ξέρω κι ας μην έχουν βγει όλα τα μαθήματα. Λες το Σεπτέμβρη να γίνει η καλή και να ξεμπερδέψω; Πληρώθηκα μετά από δυο μήνες. Τα καθήκοντά μου σαν dog sitter ολοκληρώθηκαν με επιτυχία, και εγώ και το σκυλί είμαστε ζωντανοί, αυτός δεν έπαθε κατάθλιψη κι οι μελανιές και οι ουλές μου δεν είναι μόνιμες. Οι ξενιτεμένοι γύρισαν από τη Ρώμη, το αεροπλάνο της Ryanair όχι μόνο δεν έπεσε, έκανε και καλή προσγείωση. Αποχαιρέτισα τον άλλον που έφευγε πάλι για Καναδά. Θα 'πρεπε λίγη από τη φόρα, την ένταση και το άγχος των ημερών να έχει φύγει.
Μένουν κι άλλες εκκρεμότητες. Πάντα έτσι δεν είναι; Κάνω τη λίστα. Οι γάμοι. Χέστηκες, στη χειρότερη δεν πας, δε θα πάθεις κατάθλιψη που δε σου βγαίνει ο λογαριασμός για ρούχα και παπούτσια. Δεν είναι καν δικοί σου οι προς κρέμασμα. Δουλειά θα βρεις. Στείλε δυο βιογραφικά ακόμα, δεν έχεις σπαμάρει όλο το σύμπαν. ΑΚΟΜΑ. Η εξάτμιση. Ντάαααξει ρε παιδί μου, και τι πως κάνει σαν να έβαλαν τρένο στα Χανιά; Θα το πάει ο πατήρ στο συνεργείο το αμάξι! Όταν ένας άντρας είπε ότι θα κάνει κάτι, θα το κάνει, δε χρειάζεται να του το λες κάθε έξι μήνες! Η εξεταστική του Σεπτέμβρη. You've got it in the bag λέμε, μην αγχώνεσαι μωρή. Οι άνθρωποι κι οι σχέσεις τους αλλάζουν, χωνεψέ το! Για δυο βδομάδες θα είσαι μια καλή νοικοκυρά, δούλα και κυρά. Το έχεις ξανακάνει, τι σκάς; Και προφανώς και κυρίως, το σκυλί... το σκυλί είναι μεγάλο. Αντί να λες ευχαριστώ για τα 15 χρόνια που σου έπρηζε με αγάπη και χαριτωμενιά τα παπάρια, σκέφτεσαι πως θα παρθεί η απόφαση για την ευθανασία. Εσύ δεν ήσουν πάντα η πιο σκληρή, η πιο ψύχραιμη του σπιτιού;
Είπα ότι κάπως έτσι δεν έχω όρεξη για διακοπές (πέρα από τα γαμωλεφτά, προφανώς); Είπα ότι κάπως έτσι το αλκοόλ δεν είναι ποτέ αρκετό για να ξεχάσω όσα με κυνηγάνε; Είπα ότι κάπως έτσι μου κόβεται η ανάσα καμιά φορά, και βλέπω τον κόσμο να με προσπερνάει με ταχύτητες που δε μπορώ με τίποτα να προλάβω;




Friday, 5 July 2013

Είμαι μαλάκω. Το ξέρω, το ξέρεις, όποιος με έχει γνωρίσει ποτέ, έχει μια υποψία, αν όχι τη βεβαιότητα. Περνάω άπειρο καιρό κλεισμένη στο σπίτι και στον κόσμο μου, κι αυτό ενοχλεί τους εκτός. Δε σηκώνω το τηλέφωνο, ούτε για να πάρω, και συχνά, ούτε κι όταν με παίρνουν. Σκέψου ότι έχω εξαφανιστεί μέχρι κι από δω, που υποτίθεται πως είναι το μέρος που αδείαζω τα σκατά που έχω στο κεφάλι μου. Παρ'όλα αυτά, οι άνθρωποι που με ξέρουν, και που μ'αγαπάνε, το κάνουν επειδή για κάθε ένα από τα μαλακισμένα μου, έχω ένα αντίστοιχα απίθανα καλό χαρακτηριστικό, για να το εξισορροπώ ("είσαι πολύ εγωίστρια και πολύ δοτική, ταυτόχρονα" μου είπαν πρόσφατα, για παράδειγμα). Και δε λέω πως για ό,τι και να πάει στραβά δε φταίω, αλλά σε όλα φταίνε κι οι δυο. Γι αυτό το ξαναλέω: είμαι μαλάκω.  Να το θυμάσαι.