Saturday, 6 April 2013

Αυτή η άνοιξη καθόλου δε μ'αγγίζει...

Έχω την αίσθηση πως φέτος, ο κόσμος είναι περισσότερο από ποτέ ένα άσχημο, μίζερο και τρομακτικό μέρος. Άλλες χρονιές, τέτοια εποχή, καθώς οι μέρες μεγάλωναν, ένιωθα πως όλα με ένα μαγικό τρόπο θα πάνε καλά, τώρα κάθε λεπτό που αργεί να σκοτεινιάσει, για κάποιο λόγο νιώθω πως απλά κάνει τα πράγματα γύρω μου να μαυρίζουν όλο και πιο πολύ. Είναι οι αλλαγές, το ξέρω. Και δεν είναι καν τίποτα τεράστιες, κάτι μικρές είναι, που, όμως, λίγο από δω, λίγο απο κει, με τον καιρό καταφέρνουν να γαμάνε το σύμπαν σε βαθμό που να μην είμαι σίγουρη πια αν παλιά ήταν όλα κάπως αλλιώς. Αυτή είναι η αηδία της ομαλής μετάβασης. Χάνεις το σοκ που σε ξυπνάει. Το χειρότερο είναι πως δεν αλλαζει μόνο το κλίμα, ούτε ξαφνικά εξαφανίζονται τα λεφτά, αυτά τα παλεύεις με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Αλλάζουν και εξαφανίζονται οι άνθρωποι. Αυτοί που πίστευες ότι θα βασιζόσουν πάνω τους, κι αυτοί πάνω σε σένα. Κι έτσι σιγά σιγά αραιώνει η δομή του κόσμου σου, κι αρχίζουν να γλιστράνε πράγματα, μέσα από τα χέρια, μέσα από τις ενώσεις του εγκεφάλου: αναμνήσεις, εικόνες, μουσικές, ιδέες, φιλοδοξίες, συναισθήματα, σε σημείο που να φτανεις να αναρωτιέσαι αν είσαι πια εσυ, ή αν πάντα ήσουν "αυτό"..