Friday, 15 February 2013

here's to not being an adult!!

(Ξέρω ότι θα σκάσουν τόνοι hate mail, αλλα... χμ! δεν πειράζει, πάμε:)

Ο λόγος που έψαχνα δουλειά ήταν όχι ότι δεν είχα να φάω, αλλά ότι ήθελα να βγαίνω πιο πολύ, να κάνω ψώνια και να πάω και κανένα ταξίδι, μια και έχω σαπίσει στο μεγαλονήσι. Ήθελα, εν ολίγοις, μια λίγο καλύτερη ποιότητα ζωής, να περνάω καλά ρε παιδί μου.

Όταν, λοιπόν, βρίσκοντας δουλειά, το μόνο που κατάφερα ήταν να κλαίω δυο φορές τη μέρα (μια πριν να πάω και μια γυρίζοντας), επειδή δεν άντεχα την ψυχολογική βία* που μου ασκούνταν καθημερινά, γκρίνιαζα όλη μέρα, ήμουν κουρασμένη, όχι από την αυπνία, αλλά από το ψυχολογικό βάρος, και δεν είχα όρεξη για τίποτα, η ποιότητα ζωής μου, όχι μόνο δεν είχε βελτιωθεί, αλλά είχε υποβαθμιστεί σημαντικά, και έμπαινε σε κίνδυνο και η υγεία μου (μια και σαν κλασικό μαλακισμένο, το στομάχι μου δε δεχότανε φαγητό, επειδή δεν ήμουνα καλά).

Έτσι, δεδομένων των παραπάνω, έσωσα εμένα από την τυρρανία, αυτούς από μια κακή υπάλληλο, και κάποιον άλλον, που ενδεχομένως το έχει περισσότερη ανάγκη, από την ανεργία, κι έτσι νομίζω ότι έστω σε έναν απειροελάχιστο βαθμό, έδειξα μια κάποια υπευθυνότητα. Κι όχι ότι είμαι υπεράνω χρημάτων, τα θέλω, και μάλιστα πολύ, κι ειδικά τώρα που υποψιάζομαι ότι ψοφήσει για πάντα το κινητό μου, και αναγκαστώ να επιστρέψω στο 3310 που έχω κρυμμένο σε κάποιο συρτάρι. Αλλά συνειδητοποιώ, περισσότερο από ποτέ, (όσο κακομαθημένη και ίσως προκλητική κι αν είναι σα νοοτροπία αυτή σε μια εποχή πολύς κόσμος πεινάει) ότι τα λεφτά δεν αξίζουν τόσο, ώστε να καταβάλλεις τόσο πολύ τον εαυτό σου, εκτός και αν τα έχεις απίστευτα πολύ ανάγκη -γιατί εκεί πήγα με τη λογική ότι απλά θα παίρνω λεφτά και μια προϋπηρεσία σε μια δουλειά χωρίς νόημα και προοπτική και σημασία.

Από σήμερα, λοιπόν, μπορείτε να φωνάζετε Μαρία Αντουαννέτα, αλλά στην τελική, από όλη αυτή την ιστορία έφυγα πιο χαρούμενη και σίγουρα πιο σοφή, άρα εκ του αποτελέσματος, θεωρώ ότι βγήκα κερδισμένη.

*η χειρότερη ψυχολογική βία δεν είναι να ξυπνήσει μια μέρα το αφεντικό σου και να σε τρέχει επειδή του καύλωσε να σου κάνει καψόνια, αλλά να σου συμπεριφέρεται σα σκουλήκι επειδή νομίζει ότι το γεγονός ότι έχει το δικαίωμα να ασκεί μια κάποια εξουσία πάνω σου λόγω, όχι τόσο ιεραρχίας, άλλα δικής σου ανάγκης. και στην τελική, ο μόνος λόγος που αυτός είναι αφεντικό κι όχι εσύ, μπορεί να είναι ότι οι γονείς του είχαν λεφτά και έτσι είχε την πολυτέλεια να ξεκινήσει να δουλεύει σαν αφεντικό, ή ότι στάθηκε τυχερός. και αν το έχει ο άλλος μέσα του να είναι αρχίδι, είναι αρχίδι, τέλος. ο σεβασμός ή υπάρχει ή δεν υπάρχει στον πυρήνα του κάθε ατόμου.

Wednesday, 13 February 2013

welcome to adulthood, child

Ύπνος από τις 12, και μυαλό σούπα που ρέει σταγόνα σταγόνα από τα αυτιά σου μετά από το 8ωρο στον υπολογιστή, με τη φωνή από πίσω σου να διορθώνει τα σωστά και να γαυγίζει μόνο ασαφείς εντολές και σαφέστατες αποδοκιμασίες; Νύστα όλη μέρα και ατέλειωτες αντίστροφες μετρήσεις για το απόγευμα της Παρασκευής, μέχρι να ξεκινήσει η θλιβερή, αυτή τη φορά, αντίστροφη μέτρηση για το βράδυ της Κυριακής, και πάλι από την αρχή; Iq που δοκιμάζεται, αμφισβητείται και τελικά μειώνεται λεπτό το λεπτό;

Καλώς ήρθες, παιδί μου, στην πραγματικότητα. Να λες κι ευχαριστώ που έχεις δουλειά, ακούς; 

Saturday, 2 February 2013

Κλισεδούρες

Ο παγκόσμιος κινηματογράφος είναι γεμάτος με κλισέ σκηνές που περνάνε στο σύστημά σου τόσο βαθιά, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να σου βγει υποσυνείδητα να τις αναπαράγεις. Ακόμα χειρότερα, υπάρχουν φορές που δεν γίνεται χωρίς να καταλαβαίνεις τι κάνεις, αλλά αντιθέτως, έχεις στήσει το σκηνικό με τρόπο τέτοιο, που να σου επιτρέπει να νιώσεις κι σταρ του κινηματογράφου, κι ας μην είσαι ο Ryan Gosling ή η Amanda Seyfried. Δεδομένου του ότι έχω δει αρκετές ταινίες, κι έχω βρει τα στανταράκια, μπορώ πλέον να τα εντοπίσω με τόσο μεγάλη ευκολία, που σκέφτομαι να αφήσω το Πολυτεχνείο και να γίνω κριτικός κινηματογράφου, με ειδικότητα στην αναζήτηση των ανελέητων επαναλήψεων σκηνών, ώστε να βλέπω ταινίες όλη μέρα και να παίρνω λεφτά γιαυτό, αλλά και να μπορώ να αμολάω το δηλητήριό μου και να μη μπορεί να μου πει κανείς τίποτα, μια και θα είναι η δουλειά μου.

Όταν, λοιπόν, εκεί που ίσα ίσα έχω  ξεκινήσει να πίνω το ποτό μου, σε τεταμένο μεν, αλλά όχι τόσο τραγικό κλίμα, και ο άλλος σηκώνεται, μου πετάει ένα δεκάευρο στη μάπα και φεύγει, οι σκέψεις που περνάνε από το μυαλό μου είναι με χρονική σειρά:

1. ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ! Το έζησα κι αυτό!
2. Αφού δε μου πέταξε το ποτό στη μάπα να μου γαμήσει τους φακούς, καλά είμαι
3. Τι σκατά; κανείς δεν πήρε χαμπάρι τι έπαιξε;
4. Θα τελειώσω και το δικό μου και το δικό του, θα την πέσω στον κόσμο δεξιά και αριστερά και θα πάω για ύπνο. Φτου, χάλια είναι όλοι. Τέλος τα gay friendly μπαράκια.
5. Μου άφησε λεφτά και έφυγε;  Θα του βάλω το δεκάευρο στον κώλο του μαλάκα. 
6. Πού είναι η τσάντα μου, γαμώ το κέρατό μου;
7. ΧΑΧΑΧΑΧΑ στις ταινίες έτσι σκέφτονται ή εγώ έχω χαζέψει;

Αφού έχω πληρώσει χαμογελώντας την έκπληκτη σερβιτόρα, παίρνω τον *κύριο* από πίσω -όχι τρέχοντας, μη μας πει ότι τον παρακαλάμε κιόλας!- βρίζοντας τον εαυτό μου που το έκανε, μια και ήξερα πως η σωστή αντιμετώπιση ήταν αυτή που μου είχε έρθει σε πρώτη φάση. Η κινηματογραφική παράνοια συνεχίζεται με καυγά από τη μεριά του σε άδεια πλατεία και εμένα να λέω ότι δεν είμαι σε θέση και φάση να αντέξω τέτοιες ιστορίες.

Κάπου εκεί, συνειδητοποιώντας πως ζω σε ταινία που το Rotten Tomatoes θα καταδίκαζε σε θάνατο, αποφάσισα να δώσω τέλος στον καυγά, για το καλό του παγκόσμιου κινηματογράφου, και της ψυχικής μου υγείας. 
Άντε και με Oscar!