Saturday, 19 January 2013

Ανορθογραφίες

Είναι γνωστό πως είμαι περίεργος άνθρωπος, και πως αν κολλήσει κάπου το μυαλό μου, δεν ξεκολλάει, αν δεν εκφράσω αυτό που με βασανίζει. Επειδή, λοιπόν, αν πιάσω τώρα την κουβέντα, την πάτησα, γιατί θα αναγκαστώ να κουνήσω το λευκό μου μυξομάντηλο στο διάβασμά μου για σήμερα, και δεν θα ήτο φρόνιμο, θα εκφράσω τη δυσαρέσκειά μου χωρίς πολλά πολλά, εδώ.

Υπάρχει, λοιπόν, στη χώρα μας, ένας -για κάποιο ανεξήτητο λόγο- αξιοσέβαστος εκδοτικός οίκος, με εξειδίκευση στα επιστημονικά βιβλία (όπως αυτά που μας βάζουν να διαβάζουμε με το ζόρι στη σχολή, για παράδειγμα), που ενώ χρεώνει τα προϊόντα του από 25 έως 70 €, δεν κάνει τον κόπο να ασχοληθεί αρκετά ώστε:

  • να μην περιέχουν ορθογραφικά λάθη
  • να βρίσκεται το σχήμα 2.6 που αναφέρεται στη σελίδα 30 σ'αυτήν, ή στην 31 ρε παιδί μου, κι όχι 2-3 σελίδες παρακάτω για να ψάχνεσαι
  • να μην υπάρχουν σελίδες 2 φορές
  • να είναι κομμένες οι σελίδες σωστά και όχι όπως να 'ναι.
  • Το άλλο τους σταθερό πρόβλημα, είναι τα τριτόκλιτα, που είναι σταθερά ΛΑΘΟΣ. Σε περίπτωση που κάποιος δεν ξέρει τί είναι και πως κλίνονται, ακολουθεί παράδειγμα. ΜΑΘΕ:

ΕΝΙΚΟΣ

ο αδαής               η αδαής               το αδαές
του αδαούς         της αδαούς          του αδαούς
τον αδαή             την αδαή              το αδαές
- αδαή                - αδαή                   - αδαές


ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟΣ

οι αδαείς               οι αδαεις               τα αδαή
των αδαών            των αδαών            των αδαών
τους αδαείς           τις αδαείς             τα αδαή
- αδαείς                 - αδαείς                - αδαή

(αν είσαι άντρας δε -για κάποιο λόγο αυτοί αρνούνται πεισματικά να τα χρησιμοποιήσουν σωστά- να ξέρεις ότι είναι τεράστιο turn-off για τις γυναίκες το να λες "της αδαής").
Και οκ, μας είπαν κάποτε πως αν ξέρουμε να λύνουμε διπλό ολοκλήρωμα, δεν πειράζει άμα δεν γράφουμε σωστά το όνομά μας, αλλά ΕΛΕΟΣ υποτίθεται πως πριν πάει ένα βιβλίο στο τυπογραφείο, αυτά έχουν ελεγχθεί. Πληρώνουν κόσμο γιαυτές τις δουλειές!
  
Τώρα που τα 'βγαλα από μέσα μου, πάω να συνεχίσω. ΑΝΤΙΟ.

Tuesday, 1 January 2013

Ποδαρικό


Μην τα βλέπεις χαμογελαστά και λες "α τι όμορφη παρέα!". Αν κοιτάξεις πιο προσεκτικά, το γκρί έχει σατανικό χαμόγελο και το κόκκινο (το δικό μου) υπομένει στωικά τον πόνο που προέκυψε από το τρακάρισμα. Γιατί, όχι αγαπητέ μου αναγνώστα, δεν είναι δίπλα δίπλα, είναι ένα συσσωμάτωμα, που λέγαμε κάποτε στη φυσική. Το πιο random και άκυρο σκηνικό; Μάλλον.

Κατέβαινα τραγουδώντας υπό καταρρακτώδη βροχή προς το σπίτι μου από εκεί που γιορτάζαμε χτες την άφιξη του νέου έτους, και σκεφτόμουνα από μέσα μου τί καλά που είχα πάρει το αυτοκίνητο της μάνας μου, που όπως και να το κάνεις είναι λιγότερο λεπτεπίλεπτο από το δικό μου, και πιο ταιριαστό σε κακουχίες, όταν μπαίνοντας στο στενό μας, παίρνω χαμπάρι ότι στη μέση του δρόμου είναι ένα αυτοκίνητο σταματημένο. Για να παραλάβει ή να αφήσει κάποιον, σκέφτηκα. Πλησιάζοντας ακόμα περισσότερο, συνειδητοποιώ ότι είναι ένα γκρι 107 δίπλα στο κόκκινο δικό και χαμογελάω, γιατί τα αγαπάω όλα (εκτός από αυτό το κακιασμένο πλέον) και όταν μπορώ να το παρκάρω δίπλα σε άλλο ένα για να ανέβει το επίπεδο της χαριτωμενιάς, το κάνω. Περνώντας δίπλα του, παίρνω χαμπάρι τι παίζει. Δεν ήταν παρκαρισμένο δίπλα στο αυτοκινητό μου, ήταν στουκαρισμένο πάνω του. Ευχόμενη καλή χρονιά στον εαυτό μου, παρκάρω και κατεβαίνω κάτω, για να συνειδητοποιήσω πως το αυτοκίνητο ήταν παρατημένο εκεί, ξεκλείδωτο, με το κλειδί στη μηχανή. Ήταν εκεί ολόκληρη τη νύχτα σχεδόν. Είχε και ένα μπουκάλι ουίσκι μέσα.

Ντρέπομαι να ομολογήσω πως πρώτα πήρα τη μαμά μου και μετά την τροχαία. Ντρέπομαι να ομολογήσω πως παρά το γεγονός ότι ξενέρωσα άπειρα, το έβρισκα τόσο ελεεινά αστείο που με είχε πιάσει νευρικό γέλιο. Ντρέπομαι να ομολογήσω πως θέλω, όταν επιτέλους καταφέρουμε να έρθουμε σε επαφή με τον ιδιοκτήτη να το βάλω κάτω και να τον αρχίσω στις μπουνιές μέχρι να φτύσει τα δόντια του ένα ένα. Τέλος, ντρέπομαι που απορώ αν θα ήταν τόσο ευγενικοί και υπομονετικοί οι (σεξιστές nontheless) μπάτσοι, αν δεν ήμουνα εκεί ντυμένη βαμμένη για "ρεβεγιόν".

Και του χρόνου, βρε!