Friday, 5 July 2013

Είμαι μαλάκω. Το ξέρω, το ξέρεις, όποιος με έχει γνωρίσει ποτέ, έχει μια υποψία, αν όχι τη βεβαιότητα. Περνάω άπειρο καιρό κλεισμένη στο σπίτι και στον κόσμο μου, κι αυτό ενοχλεί τους εκτός. Δε σηκώνω το τηλέφωνο, ούτε για να πάρω, και συχνά, ούτε κι όταν με παίρνουν. Σκέψου ότι έχω εξαφανιστεί μέχρι κι από δω, που υποτίθεται πως είναι το μέρος που αδείαζω τα σκατά που έχω στο κεφάλι μου. Παρ'όλα αυτά, οι άνθρωποι που με ξέρουν, και που μ'αγαπάνε, το κάνουν επειδή για κάθε ένα από τα μαλακισμένα μου, έχω ένα αντίστοιχα απίθανα καλό χαρακτηριστικό, για να το εξισορροπώ ("είσαι πολύ εγωίστρια και πολύ δοτική, ταυτόχρονα" μου είπαν πρόσφατα, για παράδειγμα). Και δε λέω πως για ό,τι και να πάει στραβά δε φταίω, αλλά σε όλα φταίνε κι οι δυο. Γι αυτό το ξαναλέω: είμαι μαλάκω.  Να το θυμάσαι.