Saturday, 2 February 2013

Κλισεδούρες

Ο παγκόσμιος κινηματογράφος είναι γεμάτος με κλισέ σκηνές που περνάνε στο σύστημά σου τόσο βαθιά, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να σου βγει υποσυνείδητα να τις αναπαράγεις. Ακόμα χειρότερα, υπάρχουν φορές που δεν γίνεται χωρίς να καταλαβαίνεις τι κάνεις, αλλά αντιθέτως, έχεις στήσει το σκηνικό με τρόπο τέτοιο, που να σου επιτρέπει να νιώσεις κι σταρ του κινηματογράφου, κι ας μην είσαι ο Ryan Gosling ή η Amanda Seyfried. Δεδομένου του ότι έχω δει αρκετές ταινίες, κι έχω βρει τα στανταράκια, μπορώ πλέον να τα εντοπίσω με τόσο μεγάλη ευκολία, που σκέφτομαι να αφήσω το Πολυτεχνείο και να γίνω κριτικός κινηματογράφου, με ειδικότητα στην αναζήτηση των ανελέητων επαναλήψεων σκηνών, ώστε να βλέπω ταινίες όλη μέρα και να παίρνω λεφτά γιαυτό, αλλά και να μπορώ να αμολάω το δηλητήριό μου και να μη μπορεί να μου πει κανείς τίποτα, μια και θα είναι η δουλειά μου.

Όταν, λοιπόν, εκεί που ίσα ίσα έχω  ξεκινήσει να πίνω το ποτό μου, σε τεταμένο μεν, αλλά όχι τόσο τραγικό κλίμα, και ο άλλος σηκώνεται, μου πετάει ένα δεκάευρο στη μάπα και φεύγει, οι σκέψεις που περνάνε από το μυαλό μου είναι με χρονική σειρά:

1. ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ! Το έζησα κι αυτό!
2. Αφού δε μου πέταξε το ποτό στη μάπα να μου γαμήσει τους φακούς, καλά είμαι
3. Τι σκατά; κανείς δεν πήρε χαμπάρι τι έπαιξε;
4. Θα τελειώσω και το δικό μου και το δικό του, θα την πέσω στον κόσμο δεξιά και αριστερά και θα πάω για ύπνο. Φτου, χάλια είναι όλοι. Τέλος τα gay friendly μπαράκια.
5. Μου άφησε λεφτά και έφυγε;  Θα του βάλω το δεκάευρο στον κώλο του μαλάκα. 
6. Πού είναι η τσάντα μου, γαμώ το κέρατό μου;
7. ΧΑΧΑΧΑΧΑ στις ταινίες έτσι σκέφτονται ή εγώ έχω χαζέψει;

Αφού έχω πληρώσει χαμογελώντας την έκπληκτη σερβιτόρα, παίρνω τον *κύριο* από πίσω -όχι τρέχοντας, μη μας πει ότι τον παρακαλάμε κιόλας!- βρίζοντας τον εαυτό μου που το έκανε, μια και ήξερα πως η σωστή αντιμετώπιση ήταν αυτή που μου είχε έρθει σε πρώτη φάση. Η κινηματογραφική παράνοια συνεχίζεται με καυγά από τη μεριά του σε άδεια πλατεία και εμένα να λέω ότι δεν είμαι σε θέση και φάση να αντέξω τέτοιες ιστορίες.

Κάπου εκεί, συνειδητοποιώντας πως ζω σε ταινία που το Rotten Tomatoes θα καταδίκαζε σε θάνατο, αποφάσισα να δώσω τέλος στον καυγά, για το καλό του παγκόσμιου κινηματογράφου, και της ψυχικής μου υγείας. 
Άντε και με Oscar!

7 comments:

Poe said...

Χε χε

μιας και μιλησες για κλισε

http://poexania.wordpress.com/2013/02/02/cliche-noir/

Akhlut said...

Δε νομίζω ότι υπάρχει πιο ενοχλητικό πράγμα από το να εντοπίζεις στιγμές στις οποίες η αληθινή ζωή αντιγράφει τη φθηνή mainstream "τέχνη".

Με κάνει να αναρωτιέμαι αν υπάρχουν αρκετές αυθεντικές προσωπικότητες για να προκύπτουν διαρκώς νέες εμπειρίες ή αν τελικά είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε στις καλοκαιρινές επαναλήψεις των σίριαλ.

black fairy said...

@Poe
Τα μεγάλα πνεύματα ;) Όμορφο κείμενο, btw :)

@Akhlut
Λένε συχνά πυκνά, ότι η τέχνη αντιγράφει τη ζωή. Έτσι, αυτό που έρχεσαι να υποθέσεις είναι ότι τα συνεχώς επαναλαμβανόμενα μοτίβα στις ταινίες, επαναλαμβάνονται και στη ζωή..

Akhlut said...

Η ζωή (θα έπρεπε να) είναι πιο πλούσια από την τέχνη. Απλά, δυστυχώς, πολλοί έχουν ταϊστεί τόσο έντονα τηλεόραση που αδυνατούν να σκεφτούν έξω από ένα ορισμένο πλαίσιο, το οποίο περιλαμβάνει τα γνωστά κλισέ που μετά πάλι θα αναπαραχθούν για να ικανοποιηθεί το κοινό (με την έννοια του μη διαφορετικού).
Φαύλος κύκλος;

Είναι κρίμα να περιοριζόμαστε στη ζωή μας σε χιλιοπαιγμένες σκηνές. Υπάρχουν άπειροι τρόποι να είσαι ότι θέλεις αλλά πολλοί διαλέγουν να είναι χαρακτήρες από Παπακαλιάτη που γυρίζουν το κεφάλι τους αργά στο πλάι πριν μιλήσουν στον καφέ του χωρισμού, φεύγουν στο δείλι με μια υποψία από δάκρυ περπατώντας δίπλα στη θάλασσα, τρέχουν στη βροχή να προλάβουν ένα λεωφορείο κλπ...

black fairy said...

@Akhlut
Α τώρα είσαι άδικος! και το λέω αυτό, επειδή κάποια από αυτά που λες, κάπως, τα έχω κάνει/ζήσει/.../ κι εγώ, κι όχι επειδή αντέγραφα κάτι, αλλά γιατί οι αποχωρισμοί, οι χωρισμοί και τα άλλα δράματα (και όχι μόνο) έχουν μια θεατρικότητα από τη φύση τους!

Akhlut said...

Έχεις δίκιο. Και δε θα ήθελα να χαθεί αυτή η θεατρικότητα. Τα δανεικά κλισέ θα ήθελα να αποφεύγονται.



Αλλά, από την άλλη, βέβαια, ποιος είμαι εγώ για να το παίζω σπουδαίος;

black fairy said...

@Akhlut
Είναι απίστευτα όμορφη η έκπληξη που προκύπτει από την πρωτοτυπία, όπως και να το κάνεις :)

Καμιά φορά, όμως, έχει πλάκα να νιώθεις πως ζεις σε ταινία (όμως... κωμωδία, ρομαντική, η κάτι ανάλογο, αλλά όχι τρόμου, ρε παιδί μου!)