Monday, 15 October 2012

Ιστορίες για (εξ)αγρίους...

Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν τόπο όχι πολύ μακριά από δω, ζούσε μια βασίλισσα, που όταν ο λαός επαναστάτησε γιατί δεν είχε ούτε ψωμί για να φάει, αναρωτήθηκε γιατί δεν τρώνε παντεσπάνι. Όπως ήταν φυσικό, λίγο καιρό μετά η βασίλισσα αυτή, μπορούσε να βρίσκεται σε δυο μέρη ταυτόχρονα - αλλού το κεφάλι κι αλλού το σώμα της.

Σήμερα, στον τόπο αυτό που ζούμε, οι άνθρωποι που εκλέχθηκαν από το λαό για να υπερασπίζονται τα δικαιώματά του, και για να παίρνουν αποφάσεις γιαυτόν, τον προτρέπουν, αν δε μπορούν να αγοράσουν φαγητό, να παίρνουν τα ληγμένα, σε χαμηλότερες τιμές, από τα ράφια με την ειδική σήμανση (η είδηση εδώ). Αντί, λοιπόν, οι κύριοι του Υπουργείου να πάρουν μέτρα για να μπορούν όλοι να έχουν ασφαλή τρόφιμα στο τραπέζι τους, τους αναγκάζουν να αγοράζουν τα ληγμένα προϊόντα, τα οποία, ως τώρα, κάποιοι έπαιρναν δωρεάν απο τα σκουπίδια, και μάλιστα σε καιρό που και η αναζήτηση βοήθειας από κάποιο Νοσοκομείο, στην περίπτωση που κάτι πάει στραβά, είναι όνειρο θερινής νύχτας. Κι αντί οι υπεύθυνοι (όχι από αγνοια, αλλά από αδιαφορία) γιαυτήν την τραγελαφική ιστορία να φοβούνται να κυκλοφορήσουν στους δρόμους, για να γλιτώσουν τη μοίρα της προαναφερθείσας βασίλισσας, τολμάνε να το παίζουν και σωτήρες!
Αυτό, φίλοι μου, είναι πρόοδος! Αυτό είναι πολιτισμός.

Monday, 8 October 2012

Καρτεσιανό

"Το κέντρο του κόσμου σου πρέπει να είσαι εσύ."

Το 'χω ακούσει τόσο πολλές φορές, που στο τέλος το πίστεψα.


Ξέρεις, πάντα το είχα αυτό το πρόβλημα με τη μετατόπιση του κέντρου του κόσμου μου. Πάντα κάποιος άλλος ένιωθα πως το είχε περισσότερο ανάγκη να βρίσκεται εκεί, κι έτσι έσπρωχνα -λιγότερο ή περισσότερο- εμένα, για να κάνω χώρο για άλλους. Κάποιοι το απολάμβαναν, κάποιοι όχι, και τότε ήταν που άκουγα ξανά και ξανά την προτροπή να γυρίσω την αρχή των αξόνων στη σωστή της θέση. Κι έτσι, μετα από εσωτερικές διαδικασίες που κράτησαν μήνες (τουλάχιστον), βρέθηκα να στέκομαι στο (0,0), όμως αυτό δεν κάθεται καλά σε αρκετούς από αυτούς που απολάμβαναν τους προβολείς που είχα στρέψει πάνω τους. Είναι όμορφος αριθμός, βλέπεις, το μηδέν, όταν πρόκειται για συντεταγμένες, κι όχι για απόλυτη τιμή. Η αρχή των αξόνων, λοιπόν. Σε προκαλεί να πάρεις όλα όσα έχεις χτίσει ως τώρα και να τα γκρεμίσεις, για να μπορέσεις να κάνεις τα πάντα αλλιώς. Τολμάς να το κάνεις;

Thursday, 4 October 2012

Συνέντευξη για δουλειά

Ωραία. Μάλιστα.
Για μια δουλειά που μέσα σου στ'αλήθεια δε θες, και φοβάσαι ότι θα σπάσει κανένας διάολος το ποδάρι του και θα σε πάρουν. Έχεις εκτυπώσει το βιογραφικό, είναι στο φάκελο με τη συστατική. Έχεις διαλέξει τι θα βάλεις, έχεις ισιώσει τα μαλλιά σου, ξέρεις πως θα βαφτείς. Έχεις προετοιμαστεί, έχεις έτοιμο το γιατί (δεν) θες να δουλέψεις εκεί, τι προσδοκίες έχεις, πόσα λεφτά θες, ξέρεις ποια είναι τα δυνατά και τα αδύναμα σημεία σου και πως θα τα βελτιώσεις με το χρόνο.
Βρίζεις την άτιμη τη ζωή και την πουτάνα την κενωνία που σε έσπρωξαν να ψάχνεις μια κάποια, οποιαδήποτε, κωλοδουλειά για να μην είσαι βάρος στους γονείς σου, για να νιώσεις λίγο χρήσιμος, δημιουργικός, για να πας κι εκείνο το ταξιδάκι που θες. Προβάρεις πάλι το ψεύτικο, γεμάτο δυναμισμό και αυτοπεποίθηση χαμόγελό σου, και λες "θα κάνω ότι μπορώ, δε χάθηκε κι ο κόσμος αν δε με πάρουν, δε θα πεινάσω, ούτε θα μείνω άστεγη" και πολύ βαθιά μέσα σου ελπίζεις κάτι να πάει στραβά.
Μάλιστα. Ωραία.