Sunday, 30 September 2012

How to lose friends and alienate people

Ενας ιστορικός χώρος, ο "Φιλολογικός Σύλλογος Παρνασσός" ανοίγει την κεντρική του αίθουσα για να φιλοξενήσει έναν μοναδικό καλλιτέχνη σε μια κατάθεση ψυχής. Τα εισιτήρια είναι περιορισμένα ! Μη χάσετε την ευκαιρία να γίνετε συμέτοχοι της μυσταγωγίας. Στις 29 Νοεμβρίου, στην Αιθουσα Τελετών στο Φιλολογικο Συλλογο Παρνασσος στην Πλατεία Καρύτση ο Sivert "madrugada" Hoyem θα σας μαγέψει !!! Τα πνεύματα των μεγάλων Ελλήνων ποιητών, περιμένουν τον καταραμένο τροβαδούρο, σε μια βραδιά που θα χαραχτεί στη μνήμη. Να είστε εκεί!

(από εδώ)

Sivert μου, 
σ'αγαπώ, σ'εκτιμώ, αλλά μετά από αυτό, με τεράστια θλίψη, σου ανακοινώνω πως δε θα έρθω, αν και το σκόπευα. Και πως με ξενερώνεις, και σκέφτομαι να σε χωρίσω.
Αντίο


Update-ΥΓ: Το ότι ολόκληρος φιλολογικός σύλλογος δεν έχει έναν άνθρωπο να κοιτάξει τα κείμενα που τον αφορούν για ορθογραφικά *συμέτοχος*, είναι καλό;

Saturday, 22 September 2012

Το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο είναι να φορτώνεις τις ευθύνες σου σε άλλους, ώστε μπορείς εσύ να κοιμάσαι ήρεμα τα βράδια. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι ένας άνθρωπος με την τάση να νιώθει τύψεις για τα πάντα, ακόμα και όταν δε φταίει. Δεν είναι πολλοί, αλλά είναι σίγουρα χρήσιμοι, κι όταν βρεις κάποιον με αυτό το μοναδικό χάρισμα, πρέπει να κάνεις τα πάντα για να μη σου φύγει, ακούς; Και να τον εκμεταλλευτείς όσο περισσότερο μπορείς. Φόρτωνέ τον, με κάθε μικρό ή μεγάλο σφάλμα σου, πρόβαλλε πάνω του όλες τις αδυναμίες και τις ανασφάλειές σου, λύγισέ τον, μέχρι να σπάσει. Δεν είναι άνθρωπος, δεν σκέφτεται, δε νιώθει, δε θέλει, δεν έχει όρια και αντοχές. Είναι απλά ένα δοχείο, για τα πράγματα που θες να αποβάλεις. Αν, μάλιστα, αυτός τυχαίνει να βρίσκεται μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, να είναι ο πατέρας, η κόρη, ο αδερφός σου, τόσο το καλύτερο! Έχει το πλεονέκτημα να είναι ανά πάσα στιγμή διαθέσιμος, και την υποχρέωση να είναι εκεί, γιατί, όπως και να το κάνεις, οι δεσμοί αίματος, είναι οι ισχυρότεροι. Όλα αυτά, μονόπλευρα. Δεν έχει σημασία αν έχει το περιθώριο να φορτωθεί κι άλλα, δεν έχει νόημα να του δώσεις τη μίση ώρα που σου ζητάει όταν έρχεται να σου πει ότι δεν είναι καλά, δεν έχει το δικαίωμα να ζητάει την κατανόησή σου με τον οποιονδήποτε τρόπο. Ο μόνος λόγος που τον ανέχεσαι ακόμα, είναι για να τον χρησιμοποιείς, ξανά και ξανά και ξανά. Γιατί, βέβαια, βία ασκείς μόνο όταν σηκώνεις το χέρι σου σε κάποιον. Άντε κι άμα του βάλεις τις φωνές. Δεν υπάρχει τρόπος να κακοποιήσεις κάποιον μη λεκτικά ή χωρίς να χυθεί αίμα. Του κάνεις τη χάρη να τρώει δίπλα σου στο τραπέζι, να πλένεται στην ίδια μπανιέρα, να κοιμάται λίγα μέτρα δίπλα από το τεράστιο εγώ σου. Τί άλλο μπορεί να ζητήσει κάποιος, πέρα από αυτή την τιμή; Κι όπως και να το κάνεις, ο σεβασμός είναι υπερτιμημένος. Α, και μην ξεχάσεις, όταν βρεις κάποιο ελάττωμα, όσο μικρό ή μεγάλο κι αν είναι, να του το χτυπήσεις ξανά και ξανά, μέχρι να το χωνέψει ότι κανείς -πέρα από σένα- δεν είναι τέλειος.

Tuesday, 11 September 2012

Κώλοι και κώλοι

Βλέποντας επιτέλους τους Avengers έχω να δηλώσω αποκλειστικά και μόνο δύο πράγματα:

1. Άντρες! Δεν καταλαβαίνω γιατί τόση λύσσα με τη Scarlett, ρε παιδιά! Η γκόμενα είναι υπερπληθωρική με χείλια που μοιάζουν με κακιά πλαστική, και χωρίς βυζί. WTF?

2. Γυναίκες! Με τη συγκεκριμένη, ασφυτικά στενή και από παχύ ελαστικό υλικό, στολή, ΟΛΕΣ, κι εγώ μαζί, *που είμαι εύκολα ο πιο κομπλεξαρισμένος άνθρωπος στο σύμπαν* κορμάρα θα είχαμε.

PS: Και ειδικά σε ταινία που εμφανίζεται, έστω και λίγο, η θεά Cobie Smulders!

Disclaimer: Η παρούσα ανάρτηση δεν είναι αποτέλεσμα του συνδρόμου "όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια", αλλά αντικειμενική παρουσίαση της άποψής μου. Συμφωνείτε, διαφωνείτε.. ε δε θα σκάσω κιόλας.