Sunday, 26 August 2012

Police Report

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Απόψε το βράδυ, μετά από την έξοδό μας, η τεράστια παρέα μου χωρίστηκε στα δυο, και κάποιοι από εμάς, αποφασίσαμε να συνεχίσουμε για λίγο ακόμα με μια δόση βραδινού γύρου, σε σουβλατζίδικο στο κέντρο της πόλης.


ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ

Μέσα στο σουβλατζίδικο, βρισκόταν ένα τιγρέ καφέ πίτμπουλ (ή κάποιο μπαστάδεμά του). Αγνοώντας το γεγονός ότι η ύπαρξη του οποιοδήποτε ζώου μέσα σε χώρο εστίασης θεωρείται υγειονομική παράβαση, μια και το σκυλί δεν ήταν κάπου που θα μπορούσε να έρθει σε επαφή με το φαγητό, δεν έδωσα περαιτέρω σημασία. Όταν, όμως, εμπόδιζε την είσοδο στην τουαλέτα, μία από τις σερβιτόρες ζήτησε από κάποιον από την παρέα μου να το βγάλει έξω, κι εκείνος, γνωστός φιλόζωος, τραβώντας το απαλά από το περιλαίμιο, το έκανε, κι ύστερα έπιασε την κουβέντα με τον ιδιοκτήτη για λίγο.
Περιμένοντας το φαγητό να ετοιμαστεί, κι ενώ επέμενα ότι όπως και να έχει είναι λάθος το να κάνεις το οτιδήποτε υπό οποιεσδήποτε συνθήκες σε κάποιο ξένο ζώο, ο τεράστιος μουσάτος ιδιοκτήτης του σκυλιού, ο οποίος στο μεταξύ είχε απομακρυνθεί, επιστρέφει, και μέσα στις φωνές, επιτίθεται στο φίλο μας που είχε βγάλει το σκυλί έξω, και σε όποιον άλλο βρισκόταν στο δρόμο του, όχι μόνο λεκτικά. Κατάφερε, μάλιστα, να τον χτυπήσει στο πρόσωπο, και απομακρύνθηκε, μόνο όταν ένα τσούρμο έπεσε πάνω σε εκείνον και στον άλλο αντίστοιχο μαλάκα που ήταν μαζί του.


ΟΙ ΕΝΙΣΧΥΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΦΤΑΣΑΝ ΠΟΤΕ

Αγνοώντας τον Αγγελάκα που στο χαμένο που τα παίρνει όλα αναφωνεί πως όλοι για τους μπάτσους δουλεύουμε σ'αυτή τη χώρα, όσο συνέβαιναν τα παραπάνω, πήρα τηλέφωνο το 100 για να αναφέρω το γεγονός και να ζητήσω βοήθεια. Προφανώς και μέσα σε όλο αυτό το χαμό, δεν ήμουνα 100% ψύχραιμη, και μέχρι να εξηγήσω τί έγινε, πού, κλπ κλπ κλπ, στον, κάπως εκνευρισμένο που του διέκοψα το ξύσιμο, κωλόμπατσο στο τηλέφωνο, η απάντηση που πήρα ήταν πως δεν μπορούσε να κάνει τίποτα, γιατί δεν είχε περιπολικά. Κι αυτό σε σημείο, που υπό φυσιολογικές συνθήκες, απέχει 25 μέτρα από ένα από τα 100 υπαίθρια μέρη που ξύνουν τα παπάρια τους ολημερίς μπάτσοι με μηχανές. Η πρόταση να γίνει μήνυση απορρίφθηκε, γιατί "τί θα πάθει κι άμα του κάνω μήνυση;", μια λογική που τη θεωρώ απόλυτα λανθασμένη, για πολλούς και διάφορους λόγους. Ίσως, βέβαια, να φταίει που μετά από το περιστατικό στο Ρέθυμνο, ειδικά εδώ στα Χανιά έχουμε μια ευαισθησία παραπάνω. Εμένα, σίγουρα, το γεγονός μου ξύπνησε μνήμες.


ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ - ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Παντού στον κόσμο, κυκλοφορούν ανεγκέφαλοι νταήδες, οι οποίοι νομίζουν πως ο κόσμος τους ανήκει, και πως έχουν το δικαίωμα να απλώνουν τα χέρια τους και να χτυπάνε τον οποιοδήποτε για το παραμικρό. Για κάποιο περίεργο λόγο, εδώ στην Κρήτη ειδικά, έχουν μπερδέψει αυτού του είδους τις συμπεριφορές (και την υπερκατανάλωση αλκοόλ και ναρκωτικών, και τους άσκοπους πυροβολισμούς, και τη βία ενάντια σε ανυπεράσπιστα ζώα, και.. και... και.....) με τη λεβεντιά και τον ανδρισμό του Καπετάν Μιχάλη. Για το λόγο, αυτό, όμως, υποτίθεται ότι υπάρχουν τα σώματα ασφαλείας, κι όχι για να κυκλοφορούν με τα μηχανάκια και να κάνουν σούζες, και για να πίνουν καφέδες και να τρώνε τοστάκια και παγωτάκια. Ίσως και να μην ήμουν τόσο τσατισμένη, αλλά μόνο απορημένη, από το σκηνικό αυτό, αν δεν είχα βρεθεί πριν λίγα χρόνια μπροστά σε αντίστοιχο σκηνικό στο παλιό λιμάνι, το οποίο εγώ το κοιτούσα σοκαρισμένη και ανήμπορη, και οι "προστάτες της τάξεως και της ασφάλειας" χαζογελώντας. Δικαιολογίες του στυλ "δε θα ρισκάρω τη ζωή μου εγώ για αυτούς" δε δέχομαι, συγγνώμη, γιατί κανείς δε γίνεται μπάτσος κατά λάθος. Είναι μια από τις εντελώς συνειδητές επιλογές που κάνεις, έχοντας υπόψιν σου και τα προφανή ρίσκα που αυτή συνεπάγεται. Και κατά τα άλλα, μας φταίνε οι μετανάστες για τα φαινόμενα βίας....


Friday, 17 August 2012

Η γιαγιά στην καρέκλα

Στην απέναντι πολυκατοικία, πάνω από τη χοντρή, μεσήλικη γειτόνισσα που καθαρίζει φορώντας μόνο τα εσώρουχά της και το άρωμα του εκάστοτε καθαριστικού, έβλεπε κανείς συχνά τα καλοκαίρια τη γιαγιά στην αναπηρική καρέκλα. Άλλοτε με τα μάτια κλειστά, κι άλλοτε ανοιχτά, μια να κοιτάει ανέκφραστα στο κενό το ένδοξο παρελθόν ή το σκοτεινό μέλλον της, και μια να λαγοκοιμάται. Δεν είχε σημασία αν έξω είχε 40 ή 20 βαθμούς, κι η ξένη γυναίκα που την πρόσεχε ήταν μέσα στο σπίτι, με το καλοριφέρ ή το κλιματιστικό αναμμένο, η γιαγιά ήταν πάντα εκεί, ακίνητη. Κάποιοι ίσως να έχουν μνήμες από την εποχή που μπορούσε να βγει μόνη της στο μπαλκόνι, περπατώντας, να ποτίσει τα λουλούδια ή να κάτσει να πιεί καφέ στο τραπεζάκι που τώρα κάθονται οι θλιμμένοι και σιωπηλοί επισκέπτες που καμιά φορά δέχεται, οι πιο πολλοί μάλλον όχι. Κανείς, λοιπόν, δεν περίμενε πως ο θόρυβος που αναστάτωσε κάποιο μεσημέρι την περιοχή, θα ήταν η γιαγιά που αποφάσισε να σηκωθεί από κει, και να κάνει ένα βήμα μπροστά...

Thursday, 16 August 2012

Παγωμένες κινούμενες αγάπες

Είναι γνωστό σε όσους με ξέρουν, περισσότερο ή λιγότερο, ότι έχω τεράστια καύλα με τα "παιδικά". Αγαπάω το Wall-e, ξέρω απ'έξω τους διαλόγους του Finding Nemo, πετάω κακάκια μαζί με τους πιθήκους από το Madagascar, και φυσικά, μοιράζομαι την απίστευτη λαχτάρα του Scrat για το φουντούκι του. 
Ο Scrat, οφείλω να ομολογήσω πως είναι η τεράστια animated αγάπη, και σαν κακιά ζηλιάρα που είμαι, χάρηκα που δεν έβγαλε πουθενά το ειδύλλιο με την σκιουρίνα 1-2-...-100 ταινίες πριν. Η ακόμα πιο πικρή αλήθεια είναι ότι, παρά το γεγονός ότι την περίμενα με ανυπομονησία, η πιο πρόσφατη (κι ελπίζω τελευταία) συνέχεια των Ice Age με άφησε λίγο... παγωμένη. Και έχει λογική, αν το σκεφτεί κανείς. Πέρα από το γεγονός ότι είχαν δημιουργήσει τεράστιες προσδοκίες με το teaser πέρσι το καλοκαίρι, οι δημιουργοί έχουν ξεμείνει πια. Δεν αντιλέγω, λογικό είναι, όταν έχεις μια παραγωγική ιδέα, την ξεζουμίζεις μέχρι την τελευταία σταγόνα αξιοπρέπειας, αλλά.... όχι έτσι. Θα ήμουνα απόλυτα ευχαριστημένη αν ο τελευταίος χαρακτήρας που γνώρισα (και αγάπησα) από τη σειρά ήταν ο Buck. Αλλά όχι, έπρεπε να εμφανιστούν άλλοι διακόσιοι ακόμα, πριν απογοητευτώ. Αυτός ο Gutt ρε παιδί μου, πόσο τραγικός, πόσο (sorry, Dirklage, ξέρεις ότι σε αγαπώ, σε εκτιμώ, ότι θεωρώ ότι είσαι από τα ατού του Game of Thrones, αλλά κάπου το γαμησες)...
Έτσι, λοιπόν, λέω να πάρω το χαρούμενο λούτρινο Scrat μου αγκαλιά, και να ονειρευτώ ότι το sequel του Despicable me θα αξίζει περισσότερο από τα 3 λεπτά που θα έχει μέσα τα minions...

Thursday, 9 August 2012

Είναι δυνατό, όταν ο κόσμος γύρω σου καταρρέει, να σταματήσεις και το μέσα κόσμο σου από την αναπόφευκτη πορεία προς την (αυτο)καταστροφή;