Wednesday, 13 June 2012

Punishment gone wrong!

Η, μάλλον, πρωτότυπη τιμωρία της μάνας μου, όταν -κατά τη γνώμη της- είμαι κακιασμένο, εγωιστικό, κακομαθημένο κωλόπαιδο (από μόνη μου έγινα;), είναι να με στέλνει στο σούπερ μάρκετ. Κι αυτό, γιατί ξέρει ότι είμαι αγοραφοβική και μου τη σπάει όσο τίποτα η συναναστροφή με γιαγιάδες και παιδιά που κλαίνε γιατί δεν τους παίρνουν σοκολάτες, και η αναμονή σε ουρές, κι όλα τα όμορφα που συνεπάγεται μια βόλτα για ανεφοδιασμό του σπιτιού.
Έτσι, το γεγονός ότι χτες δεν της ίσιωσα τα, άπειρα σε μήκος, πλήθος τριχών και σκληρά σαν γουρουνότριχες από την επί χρόνια κακομεταχείριση, μαλλιά, γιατί έλειπα από το σπίτι, και γιατί διαθέτω μια τεράστια επίπονη φούσκα στο χέρι μου από το προηγούμενό μου έγκαυμα, την έκανε να με αναγκάσει να παρατήσω την εργασία που έκανα στη μέση και να με εφοδιάσει με μια τεράστια λίστα, με την απαίτηση να έχω εγκαταλείψει το σπίτι εντός 10λέπτου, για να προλάβει να μαγειρέψει και να φύγει κι αυτή μετά!
Σήμερα, όμως, της την έκανα! Όχι μόνο το σούπερ μάρκετ ήταν σχεδόν άδειο, με την εξαίρεση μιας τρελής που δε μπορούσε να διαλέξει ποιο γαμημένο αλλαντικό θέλει να έχει μέσα το τοστ της, που η μοίρα την ήθελε μπροστά μου, αλλά και κατάφερα να ακολούθησω το, σχεδόν αυτιστικό, σχέδιο, που κατέστρωνα στη διαδρομή, με θρησκευτική ευλάβεια, πράγμα που μου επέτρεψε να πάρω τα 23864078367 αντικείμενα της λίστας σε χρόνο μικρότερο των 10 λεπτών, και σε 15 να είμαι πίσω σπίτι, προς μεγάλη της απογοήτευση, με την επιπλέον ευτυχία ότι δεν είχε σκιστεί καμιά τσάντα στο δρόμο, κάνοντάς με συνεχιστή του έργου του κοντορεβυθούλη!
Και σαν bonus, για κάποιο λόγο, σήμερα έκανα τα ψώνια της οικογένειας σαν καλός κουβαλητής, όχι υπό τη συνοδεία της κλασσικής σουπερμαρκετικής μουσικής, αλλά ακούγοντας watching over me και sweet dreams στη Manson εκτέλεση!

Friday, 8 June 2012

Σε είδα...

Πάνω στο μηχανάκι, με το τσέλο μέσα στη θήκη στερεωμένο στην πλάτη σου, ζήλεψα και θυμήθηκα αυτό...


Tuesday, 5 June 2012

Διακοπές στα Χανιά

Παγωτό μηχανής σε χωνάκι, στη μύτη μου, στα μουστάκια του, στο δρόμο..
   ..περπάτημα στα στενά και στους επεκτεινόμενους πεζόδρομους...
         ...τάβλι που χάνω και καφές και μπύρες κάτω από τα δέντρα....
               .... μπύρες και κουβέντα με τις ώρες και πολιτισμικά σοκ που τα γυφτάκια στο                                          δρόμο έχουν smartphone κι εμείς όχι...
                       

                                              Ποιός είπε ότι οι διακοπές πρέπει να είναι κάπου μακριά;
  

Friday, 1 June 2012

Η ομορφιά του να φοράς σορτσάκια...

Κι εκεί που κάθεσαι μπροστά στην οθόνη σου ωραία και καλά, με ένα βουνό βιβλία στα πόδια, στο πάτωμα, στο γραφείο σου, κάποια στιγμή κοιτάς κάτω και το μάτι σου πέφτει πάνω στην περιοχή του μπουτιού σου που ακουμπάει η γωνία του βιβλίου και συνειδητοποιείς ότι κάνει κυματισμούς... Καταριέσαι για λίγο τα γονίδια, που ήξερες ότι θα συ γαμούσανε κάποια στιγμή τη ζωή, τη σχολή που δε λέει να τελειώσει και απαιτεί να είσαι καθισμένη για να παρακολουθήσεις τα τελευταία μαθήματα, για να διαβάσεις, για να κάνεις εργασίες, τη μάνα σου που σου φέρνει φαγητό συνέχεια κι εσύ το τρως, το στομάχι σου, που σε αντίθεση με τα παντελόνια σου, χωράει μέσα του τα πάντα, και παθαίνεις μια κρίση πανικού. Μετά λες "δε γαμιέται, το πτυχίο θέλει θυσίες" και για περίπου μισό δευτερόλεπτο υπόσχεσαι στον εαυτό σου ότι μόλις πάρεις πτυχίο θα γίνεις πάλι 40 κιλά να γουστάρεις, κι ο κεραυνός πέφτει πάνω στο κεφάλι σου, τόσο επειδή λες ψέματα ακόμα και στον ίδιο σου τον εαυτό, όσο και γιατί μέσα σου ξέρεις πως ο κακομοίρης γραμμωμένος γκόμενος με το πιο σφιχτό κωλαράκι που έχεις πιάσει ποτέ θα ξεστραβωθεί και θα βρει κάποια εξίσου γραμμωμένη χωρίς κυτταρίτιδα να πηδάει. Τέλος σκέφτεσαι πως αυτά που διαβάζεις θα τα χρησιμοποιήσεις κάποια στιγμή για να καταπολεμήσεις την αηδία που λέγεται λίπος, και μετά συνειδητοποιείς πως δεν μπορείς γιατί "όοοοοοχι όταν περνούσα ιατρική σιχαινόμουνα τα αίματα!" και συνεχίζεις τη φυσικοχημεία...