Tuesday, 24 April 2012

Εισβολή..

Για έναν άνθρωπο σαν κι εμένα, που έχω άπειρα θέματα με τον προσωπικό μου χώρο, και για να μπεις στο σπίτι μου, ή στο δωμάτιο, ή ακόμα και στο αμάξι μου, πρέπει να σε ξέρω κ να σε εμπιστεύομαι, το να συνειδητοποιεί ότι κάποιος επιχείρησε να μπει σε ένα από τα παραπάνω (στη συγκεκριμένη περίπτωση στον κόκκινο μικρό έρωτά μου) είναι, όπως και να το κάνεις, ένα σοκ. Κι όταν σου λένε πως δεν ήθελαν το περιεχόμενο του αυτοκινήτου, αλλά το ίδιο το αμάξι, γιατί αλλιώς δε θα προσπαθούσαν να σπάσουν την κλειδαριά (που τελικά αποδείχτηκε πρόκληση), αλλά θα είχαν σπάσει πολύ πιο εύκολα κάποιο από τα τζάμια, μέσα στο μυαλό σου αρχίζουν να σχηματίζονται σενάρια, για το πως θα μπορούσες να έχεις ξυπνήσει ένα πρωί, και να μην έβρισκες το χαμογελάκι να σε περιμένει παρκαρισμένο στη γωνία. Ξέρει κανείς κανένα τρόπο να το παίρνω μαζί μου σπίτι τα βράδια να κοιμόμαστε αγκαλιά;;;

Wednesday, 18 April 2012

Writer's block.. (?)

Δεν είμαι σίγουρη αν είναι χειρότερο το να μην έχω τί να γράψω, ή το να έχω πάρα πολλά και να μην ξέρω αν θέλω να το κάνω. Η αυτολογοκρισία μου πέφτει πάντα λίγο δύσκολη, αλλά υπάρχουν φορές που δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς, για 1002 διαφορετικούς λόγους. Έτσι κάπως, από την αδυναμία/απροθυμία μου να επεξεργαστώ αυτά που σκέφτομαι πριν τα πω, βγαίνουν οι ιστορίες σχετικά με τις μαλακίες που έχω κατά καιρούς πει. Το λοιπόν, επειδή δεν έχω όρεξη να πληγώσω, θυμώσω, ξενερώσω κόσμο... κρατάω το στόμα μου -ιντερνετικώς, τουλάχιστον- κλειστό.