Sunday, 19 February 2012

Can you please hurry up 'cause I find you obscene?


Ο όρος "πουτανιά" εσφαλμένα χρησιμοποιείται στο 99% των περιπτώσεων για συμπεριφορές γυναικών. Ακόμα πιο λάθος είναι να χρησιμοποιείται ο όρος για κάποια που ανοίγει κάποια τα πόδια της εύκολα ή γρήγορα. Αυτό, στο κάτω κάτω της γραφής, είναι δικό της θέμα, κι αν πληγώνει κάποιον, αυτός είναι ο εαυτός της, και όπως συμβαίνει με όλα τα πράγματα, σε κάποια φάση θα έρθει αντιμέτωπη με τις συνέπειες των πράξεών της. Στην πραγματικότητα, "πουτανιά" είναι να κάνεις εντελώς συνειδητά πράγματα που μπορούν να ενοχλήσουν, ή ακόμα χειρότερα, να πληγώσουν κάποιον. Κι ακόμα περισσότερο, όταν το κάνεις σε κάποιον που δεν σε έχει πειράξει ποτέ, ή και σε κάποιον που δεν ξέρεις.
Το ίδιο συμβαίνει και με την "κατινιά". Το να μιλάς και να κουτσομπολεύεις και να κάνεις τον κόσμο με όποιον τρόπο μπορείς κουβάρι, χωρίς να κερδίζεις στην ουσία και τίποτα απολύτως από αυτό. Πραγματικά, δεν ξέρω γιατί αποδίδεται σαν όρος μόνο στις γυναίκες. (+ με ενοχλεί το ότι ταυτίζεται ένα παράγωγο του ονόματός μου με κάτι τόσο άσχημο, αλλά δεν είναι της παρούσης.)
Κι έτσι, λοιπόν, άγνωστε σε μένα τύπε που κάθε φορά που σε πετυχαίνουμε κάπου, κάνεις πάντα την ίδια ερώτηση που υποθέτεις ότι θα με κάνει να νιώσω άσχημα, και μάλιστα, με τέτοιο τρόπο και σε τέτοιο χρόνο που να μπορώ να σε ακούσω, ενώ σου έχω δώσει το περιθώριο να το κάνεις διακριτικά, ένα έχω να σου πω: Μπράβο, τα καταφέρνεις κάθε φορά. Δεν ήμουν 100% σίγουρη ότι το έκανες επίτηδες, αλλά μετά το σημερινό, έπεισες όχι μόνο εμένα, αλλά και τον άνθρωπο που είχε λόγους να θέλει να σε δικαιολογήσει. Ελπίζω να είσαι περήφανος που είσαι μια κατίνα και μισή, και να χαίρεσαι που αποδεικνύεις κάθε γαμημένη φορά, πως η πουτανιά δεν είναι αποκλειστικά γυναικείο προνόμιο. Α, και κάτι ακόμα: Άντε γαμήσου!



Friday, 10 February 2012

Totally pointless nagging post

Το διάβασμα ξανά και ξανά (ή για πρώτη φορά) των 13 -πλέον- μαθημάτων που έχουν μείνει για να πάρεις το γαμημένο πτυχίο είναι από τις πιο αγχωτικές διαδικασίες που έχω περάσει τον τελευταίο καιρό. Αυτό σημαίνει ότι, αν και αργώ να το πάρω απόφαση και να κάτσω να ξεκινήσω, όταν μπω σε σειρά, αφιερώνω 6 με 8 ώρες τη μέρα (στην παρούσα φάση μπροστά στα pdf της γραμμικής άλγεβρας). Η ευτυχία μου αυτή, φυσικά, διακόπτεται από τη μάνα μου που μπαίνει στο δωμάτιό μου γύρω στις 60 φορές το εκατοστό του δευτερολέπτου, για να πάρει το ποτήρι του καφέ μου που δεν έχει τελειώσει, για να μου ανακοινώσει πως με περιμένουν την επόμενη μέρα στο νηπιαγωγείο για να κάνω παρουσίαση για τις ανεμογεννήτριες και πρέπει να φτιάξω το powerpoint, για να μου φέρει καινούριο ποτήρι με πορτοκαλάδα, για να με ρωτήσει αν θέλω πίτσα, για να μου φέρει μήλο, σοκολάτα, μουσακά, πάπια πεκίνου κλπ, ενώ ξέρει πως προσπαθώ να προσέχω λίγο το τι τρώω γιατί έχω φουσκώσει. Κι όλα αυτά, σε συνδυασμό με το σκύλο που γαυγίζει, το τηλέφωνο που χτυπάει, και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς μου να συνεννοούνται φωνάζοντας από τη μια άκρη του σπιτιού στην άλλη, λες και δε διαβάζει κανείς κάπου στη μέση. Και το τηλέφωνο να χτυπάει με, άλλες απίστευτα ελκυστικές κι άλλες λιγότερο, προτάσεις για εξόδους, σα σειρήνα, και τις ταινίες να έχουν κατέβει και να μην έχω χρόνο να τις δω. Α! και περίοδο, που φυσικά με κάνει να είμαι τέζα δυο μέρες και να μη μπορώ να διαβάσω, και να γκρινιάζω. Πφφφφ... 20 μέρες ως την εξεταστική, κι άλλες τόσες Η εξεταστική και μια δυο βρομάδες η εμβόλιμη... να δούμε ποιός θα μου μιλάει ως τότε! Αυτά σε περίπτωση που αναρωτιόσασταν αν ζω και που βρίσκομαι... και φυσικά.. αυτό, εάν και εφόσον καταφέρατε να φτάσετε στο τέλος του παραληρήματος!Φιλιά