Sunday, 22 January 2012

I trust anything that I have said...

Σε κάποια φάση της ζωής σου, κάνεις πράγματα, που υπό άλλες συνθήκες δε θα έκανες, δε θα ενέκρινες και φυσικά δε θα δεχόσουν να συμβούν σε σένα. Στην αρχή, απλά προσπαθείς να δικαιολογήσεις τις πράξεις σου, πρώτα και κύρια στον ίδιο σου τον εαυτό -αυτός δεν είναι συνήθως και ο πιο αυστηρός κριτής;- και μετά απλά σηκώνεις τα χέρια ψηλά, εγκαταλείπεις την προσπάθεια, κι απλά κλείνεις τους διαύλους επικοινωνίας ανάμεσα στο τμήμα του εγκεφάλου που ελέγχει την αίσθηση του καλού και του κακού, και σε εκείνο που ελέγχει τις πράξεις σου, κι είσαι για λίγο χαρούμενος και ήρεμος. Μερικές φορές, όμως, είναι πιο δύσκολο, και βρίσκεσαι αντιμέτωπος με τις συνέπειες που βλέπεις να έρχονται κατά πάνω σου σαν τρένα...



When you wake up in the morning 
I'm still sleeping by your side
Last night's sweetness drifts from your fingers
Sweetness lingers and we must hide..

Wednesday, 11 January 2012

Καθημερινές ιστορίες οικονομικής τρέλας

Όταν φτάνεις στο σημείο να θεωρείς ότι είναι περισσότερο προς το συμφέρον σου να είσαι άνεργος, από το να προσπαθείς να συντηρήσεις την επιχείρηση που επί χρόνια ήταν ο τόπος εργασίας σου, ο τρόπος να ταΐσεις τα παιδιά σου, και να πληρώσεις το ενοίκιό σου, γιατί πολύ απλά σου στερεί χρήματα τα οποία θα μπορούσες να αξιοποιήσεις αλλιώς, τότε βλέπεις πως κάτι δεν πάει με το επικρατούν οικονομικό σύστημα...
Όταν οι τράπεζες φτάνουν στο σημείο να σε παίρνουν τηλέφωνο στο κινητό, για να σου υπενθυμίσουν ότι χρωστάς 0.06 €, τα οποία προέκυψαν από στρογγυλοποίηση στο ταμείο, την τελευταία φορά που πήγες να πληρώσεις, με αποτέλεσμα τελικά να χρεώνονται περισσότερο προσπαθώντας να τα πάρουν, συνειδητοποιείς πως κάπου στο δρόμο χάθηκε αυτό που λέμε κοινή λογική...
Όταν φτάνεις στο σημείο να πεις "δε γαμιέται" και να παραιτείσαι από την διεκδίκηση των δεδουλευμένων ή της αποζημίωσης που δικαιούσαι, όταν απολύεσαι μετά από 20 χρόνια δουλειάς, γιατί δεν αντέχεις άλλο την κοροϊδία, την ειρωνεία και τον εκφοβισμό, από μεριάς της πρώην εργοδοσίας σου, δεν μπορείς παρά να απορείς που σκατά πήγαν οι έννοιες της δικαιοσύνης, του κοινωνικού κράτους, του φιλότιμου...

Sunday, 8 January 2012

Το αυτονόητα και τα δεδομένα

Κάθε πρωί ξυπνάς, νιώθοντας την ηρεμία που σου προσφέρει η ψευδαίσθηση πως στη ζωή σου υπάρχουν σταθερές -άνθρωποι, καταστάσεις, επιλογές. Νομίζεις πως κάτω από τα πόδια σου υπάρχει ανά πάσα στιγμή το τεντωμένο δίχτυ ασφαλείας, που επί χρόνια έπλεκες συνειδητά με νήματα από συμβιβασμούς, αθετημένες υποσχέσεις, απογοητεύσεις.
Κάθε βράδυ πέφτεις για ύπνο, γνωρίζοντας εκ νέου, πως τίποτα δεν είναι αυτονόητο και δεδομένο, πως όλα αλλάζουν. Ξενερώνεις, απελπίζεσαι, θυμώνεις, πονάς, κλαις, όμως ξέρεις πως την επόμενη μέρα θα τα κάνεις όλα από την αρχή. Γιατί.. αυτό ξέρεις, κι αυτό μόνο μπορείς. Γλείφεις τις πληγές σου κι ελπίζεις ότι το δίχτυ θα είναι εκεί την επόμενη φορά που θα το χρειαστείς. Τώρα δε θα πρέπει να είναι λίγο πιο ανθεκτικό;
Κι ακόμα κάπου μέσα σου άδικα ελπίζεις, πως την επόμενη φορά όλα θα είναι διαφορετικά, και θα μπορέσεις επιτέλους να πάρεις μια βαθιά ανάσα και να πεις "εδώ είμαστε".