Thursday, 20 December 2012

Εξομολογήσεις

Εδώ και 7 χρόνια και κάτι ψιλά, τόσο εγώ, όσο και η πλειοψηφία των ανθρώπων που μέχρι λίγο πριν καιρό αποτελούσαν την παρέα μου, και τώρα έχουν γίνει απλά γνωστοί, που πετυχαίνω από δω κι από κει καμιά φορά, ζούσαμε κολλημένοι στην εποχή που τελειώσαμε το Λύκειο. Μέναμε στην ίδια πόλη, στο ίδιο σπίτι (ή κάτω ή δίπλα) με τους γονείς μας, οι οποίοι μας τάιζαν, μας έπλεναν τα ρούχα, μας αγόρασαν αυτοκίνητα για τα οποία πλήρωναν τις βενζίνες, τα τέλη και τις ασφάλειες, όπως έκαναν και για τους καφέδες και τα πιώματα και τα ταξίδια μας.
Επί 7 χρόνια, ελάχιστα πράγματα προχωρούσαν στις ζωές μας, δεδομένου ότι οι δεν έχουμε δουλειές, δεν έχουμε πάρει ακόμα πτυχία, δεν έχουμε βρει τους ανθρώπους με τους οποίους (νομίζουμε ότι) θέλουμε να περάσουμε το υπόλοιπο της ζωής μας, αλλά βγαίναμε και πίναμε και κάναμε μαλακίες, συμπεριφερόμασταν, εν ολίγοις, σαν 18χρονα. Για τους γύρω μας, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο είχαν αλλάξει, η άρνησή μας να αλλάξουμε ήταν κάτι το θλιβερό, κάτι όχι το οποίο ζήλευαν, όπως εμείς θα θέλαμε να πιστεύουμε, αλλά κάτι που λυπούνταν, και από ένα σημείο και πέρα, απέφευγαν όσο μπορούσαν. 
Όλα αυτά... μέχρι να έρθουν τα 25 θες; η κρίση; ο συνδυασμός των δυο; Είτε η αδυναμία των γονιών μας να συντηρήσουν τον παλιό μας τρόπο ζωής, είτε το τελείωμα της ανοχής, είτε η εσωτερική μας ανάγκη για αλλαγή, μας έκαναν να κοιτάξουμε τους εαυτούς μας στον καθρέφτη. Δυστυχώς, αυτό που είδαμε, δε μας άρεσε, κι έτσι ο καθένας με το δικό του, επιτυχή ή ανεπιτυχή, τρόπο, πήρε μέτρα προκειμένου να εξαναγκάσει την ωρίμανσή του. Ταυτόχρονα, όμως, μέσα μας συντελέστηκαν τόσο επώδυνες και ξαφνικές "ανακαινίσεις", που μας έκαναν να μην μπορούμε πια να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας, κι είχαμε υπάρξει τόσο κοντά. Κάποιοι, απομακρυνθήκαμε, κλειστήκαμε στους εαυτούς και τα βιβλία μας, ενισχύσαμε τις άμυνες που επί χρόνια πασχίζαμε να ρίξουμε, και χτίσαμε γύρω μας τοίχους που άφησαν τους άλλους απ'έξω. Κάποιοι άλλοι, απλά κάνουμε ότι δε βλέπουμε τον τρόπο που όλα και όλοι είμαστε πια διαφορετικοί, κοιτάμε όλο δέος δεξιά και αριστερά. Όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά, κάτω από την επίδραση των συλλογικών πιέσεων και των προσωπικών μας δραμάτων, μαζέψαμε τις ψυχώσεις και τις παθογένειές μας, και τις κάναμε ασπίδες μας, που άλλοτε μας προστατεύουν κι άλλοτε μας "κρύβουν όλη τη θέα και δε μας αφήνουν να περάσουμε από την πόρτα".
Σήμερα, κοιτάζω γύρω μου, και βλέπω μια παρέα νέων που παλιά μίλαγαν, γέλαγαν και σκέφτονταν μαζί, τόσο κατακερματισμένη, που δε μπορούν να σταθούν σε ένα χώρο αν δεν έχει ένα παιχνίδι ή μια ταινία ή ένα βιντεάκι στο youtube ανάμεσά τους, γιατί, προς θεού, κάποιος μπορεί να μιλήσει ουσιαστικά, και αυτά που θα βγουν τότε στην επιφάνεια, μόνο επώδυνα μπορούν να είναι. Κι έτσι, απογοητεύομαι και πληγώνομαι, και όπως είναι αναμενόμενο, απομακρύνομαι, στην προσπάθεια να προστατεύσω ό,τι μου έχει μείνει, ώστε κάποια στιγμή, να μπορώ να πω πως, ο άνθρωπος που τότε θα είμαι, και ο άνθρωπος που είμαι τώρα, έχουν μια λογική συνέχεια, είναι το μπροστά και το πίσω στην απόλυτα φυσιολογική και αναμενόμενη εξέλιξη.


Είναι περίεργο να γράφεις πράγματα που σκέφτεσαι καιρό, αλλά δεν έχεις τολμήσει να εκφράσεις, γίνονται πιο υπαρκτά, πιο χειροπιαστά, και κατά συνέπεια... αληθινά, αλλά... άνθρωπος είμαι, πόσο καιρό να κρατάω το στόμα μου κλειστό, με τη φάτσα που φωνάζει "θέλω να μιλήσω, αλλά δε μπορώ"; Αν ενοχλήθεί κάποιος, θα είναι επειδή διάβασε πράγματα που κάπου υπάρχουν μέσα του, αλλά δε θέλει ούτε αυτός να τα παραδεχτεί....

4 comments:

Unused Highway said...

Σπούδασα μακριά από το σπίτι μου.

Η εικόνα που είχα για τους φίλους μου που έμειναν εκεί που μεγαλώσαμε για σπουδές κλπ ήταν αυτή που περιγράφεις.

Δυστυχώς, η πραγματικότητα αποδείχτηκε πιο μίζερη από κοντά, όπως την εξετάζω τώρα, το τελευταίο διάστημα που γύρισα.
Και αυτός είναι ο βασικός λόγος που δεν βγαίνω- παρά σπάνια- με αυτούς τους ανθρώπους.
Ωστόσο, τίποτα τελικά δεν χάνεται πλήρως. Οι άνθρωποι λειτουργούν με καμπές και είναι ζωντανοί όταν δεν είναι στάσιμοι.
Άλλωστε, είμαστε αρκετά μικροί για να έχουμε το φόβο ότι τα πράγματα έχουν πάρει ένα δρόμο χωρίς επιστροφή.

black fairy said...

@Επειδή, από ότι έχω καταλάβει, από προσωπική εμπειρία, δεν πολυπαίρνεις χαμπάρι, αν δεν μπει κάποιος στη διαιδκασία να το κάνει, δε λες στους φίλους σου ότι έχουν γίνει ζόμπι, αλλά με πιό όμορφο τρόπο;

melissa lli said...

........

(που σημαίνει: πέρασα απο εδώ)

κοίτα να περνάς καλά...χρόνια πολλά και καλές γιορτές!!!

black fairy said...

@melissa lli

Ευχαριστώ που πέρασες! Καλές γιορτές και σε σένα!! :)