Sunday, 4 November 2012

post-birthday-depression


Οι περισσότεροι άνθρωποι που με ξέρουν, και κυρίως αυτοί που με έχουν συναναστραφεί κάπου εκεί στα μέσα του φθινοπώρου μια τυχαία χρονιά, έχουν παρατηρήσει την αγάπη που έχω στα γενέθλιά μου. (Το ίδιο και όσοι έχουν πέσει πάνω στα γενέθλια πόστ εδώ.) Είναι βλέπεις, η μέρα του ήρθα στον κόσμο για να σκορπίσω τη σοφία, την ομορφιά, την καλοσύνη και τις άλλες αρετές μου, ώστε να τον κάνω ένα καλύτερο μέρος. Και ακούγεται ψωνισμένο, το ξέρω.. αλλά, πέρα από την πλάκα, για αρκετό καιρό, το πίστευα σε ένα βαθμό (τα κακά του να είσαι ένα σχετικά έξυπνο και φιλότιμο παιδί σε μια οικογένεια που πλημμυρίζει από αγάπη και υποστήριξη). 
Όταν όμως, με κάθε δεύτερη του Νοέμβρη που περνάει χάνεις κάτι από την αυτοπεποίθηση, τη φιλοδοξία και την αγάπη για τον εαυτό σου, και το πρωί της μέρας που έχει περάσει το 1/3 της ζωής σου συνειδητοποιείς πως δεν έχεις κάνει τίποτα από όοοοολα αυτά που εσύ ήθελες να έχεις καταφέρει, (και ακόμα χειρότερα, οι υπόλοιποι πίστευαν ότι μπορούσες -οκ, εκτός από το Νόμπελ. μέχρι και η μάνα μου είχε αμφιβολίες γιαυτό-), τί κάνεις; 
Και σαν να μη φτάνανε όλα αυτά, οι συνθήκες εντός και εκτός σου είναι τέτοιες που δεν προδιαγράφεται τίποτα καλό στο μέλλον σου, και η εμπειρία έχει δείξει πως οι ευχές που κάνεις όταν σβήνεις τα κεράκια στην τούρτα δεν βγαίνουν αληθινές... γαμώτο..






4 comments:

Poe said...

Ζήσε και ασε το αμερικανικο ονειρο να πεθανει

black fairy said...

@Poe
πιο πολύ για "ye who enter here, abandon all hope" μου κάνει η κατάσταση, αλλά θα δω τί μπορώ να κάνω :Ρ

Anonymous said...

τί κάνεις; αυτό:

https://www.youtube.com/watch?v=azQ0jsku2qE

και πολύχρονη, ε!

black fairy said...

@Anonymous
Ευχαριστώ... για τις ευχές και για το ΝΕΜΟΟΟΟΟΟ! <3