Saturday, 22 September 2012

Το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο είναι να φορτώνεις τις ευθύνες σου σε άλλους, ώστε μπορείς εσύ να κοιμάσαι ήρεμα τα βράδια. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι ένας άνθρωπος με την τάση να νιώθει τύψεις για τα πάντα, ακόμα και όταν δε φταίει. Δεν είναι πολλοί, αλλά είναι σίγουρα χρήσιμοι, κι όταν βρεις κάποιον με αυτό το μοναδικό χάρισμα, πρέπει να κάνεις τα πάντα για να μη σου φύγει, ακούς; Και να τον εκμεταλλευτείς όσο περισσότερο μπορείς. Φόρτωνέ τον, με κάθε μικρό ή μεγάλο σφάλμα σου, πρόβαλλε πάνω του όλες τις αδυναμίες και τις ανασφάλειές σου, λύγισέ τον, μέχρι να σπάσει. Δεν είναι άνθρωπος, δεν σκέφτεται, δε νιώθει, δε θέλει, δεν έχει όρια και αντοχές. Είναι απλά ένα δοχείο, για τα πράγματα που θες να αποβάλεις. Αν, μάλιστα, αυτός τυχαίνει να βρίσκεται μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, να είναι ο πατέρας, η κόρη, ο αδερφός σου, τόσο το καλύτερο! Έχει το πλεονέκτημα να είναι ανά πάσα στιγμή διαθέσιμος, και την υποχρέωση να είναι εκεί, γιατί, όπως και να το κάνεις, οι δεσμοί αίματος, είναι οι ισχυρότεροι. Όλα αυτά, μονόπλευρα. Δεν έχει σημασία αν έχει το περιθώριο να φορτωθεί κι άλλα, δεν έχει νόημα να του δώσεις τη μίση ώρα που σου ζητάει όταν έρχεται να σου πει ότι δεν είναι καλά, δεν έχει το δικαίωμα να ζητάει την κατανόησή σου με τον οποιονδήποτε τρόπο. Ο μόνος λόγος που τον ανέχεσαι ακόμα, είναι για να τον χρησιμοποιείς, ξανά και ξανά και ξανά. Γιατί, βέβαια, βία ασκείς μόνο όταν σηκώνεις το χέρι σου σε κάποιον. Άντε κι άμα του βάλεις τις φωνές. Δεν υπάρχει τρόπος να κακοποιήσεις κάποιον μη λεκτικά ή χωρίς να χυθεί αίμα. Του κάνεις τη χάρη να τρώει δίπλα σου στο τραπέζι, να πλένεται στην ίδια μπανιέρα, να κοιμάται λίγα μέτρα δίπλα από το τεράστιο εγώ σου. Τί άλλο μπορεί να ζητήσει κάποιος, πέρα από αυτή την τιμή; Κι όπως και να το κάνεις, ο σεβασμός είναι υπερτιμημένος. Α, και μην ξεχάσεις, όταν βρεις κάποιο ελάττωμα, όσο μικρό ή μεγάλο κι αν είναι, να του το χτυπήσεις ξανά και ξανά, μέχρι να το χωνέψει ότι κανείς -πέρα από σένα- δεν είναι τέλειος.