Thursday, 16 August 2012

Παγωμένες κινούμενες αγάπες

Είναι γνωστό σε όσους με ξέρουν, περισσότερο ή λιγότερο, ότι έχω τεράστια καύλα με τα "παιδικά". Αγαπάω το Wall-e, ξέρω απ'έξω τους διαλόγους του Finding Nemo, πετάω κακάκια μαζί με τους πιθήκους από το Madagascar, και φυσικά, μοιράζομαι την απίστευτη λαχτάρα του Scrat για το φουντούκι του. 
Ο Scrat, οφείλω να ομολογήσω πως είναι η τεράστια animated αγάπη, και σαν κακιά ζηλιάρα που είμαι, χάρηκα που δεν έβγαλε πουθενά το ειδύλλιο με την σκιουρίνα 1-2-...-100 ταινίες πριν. Η ακόμα πιο πικρή αλήθεια είναι ότι, παρά το γεγονός ότι την περίμενα με ανυπομονησία, η πιο πρόσφατη (κι ελπίζω τελευταία) συνέχεια των Ice Age με άφησε λίγο... παγωμένη. Και έχει λογική, αν το σκεφτεί κανείς. Πέρα από το γεγονός ότι είχαν δημιουργήσει τεράστιες προσδοκίες με το teaser πέρσι το καλοκαίρι, οι δημιουργοί έχουν ξεμείνει πια. Δεν αντιλέγω, λογικό είναι, όταν έχεις μια παραγωγική ιδέα, την ξεζουμίζεις μέχρι την τελευταία σταγόνα αξιοπρέπειας, αλλά.... όχι έτσι. Θα ήμουνα απόλυτα ευχαριστημένη αν ο τελευταίος χαρακτήρας που γνώρισα (και αγάπησα) από τη σειρά ήταν ο Buck. Αλλά όχι, έπρεπε να εμφανιστούν άλλοι διακόσιοι ακόμα, πριν απογοητευτώ. Αυτός ο Gutt ρε παιδί μου, πόσο τραγικός, πόσο (sorry, Dirklage, ξέρεις ότι σε αγαπώ, σε εκτιμώ, ότι θεωρώ ότι είσαι από τα ατού του Game of Thrones, αλλά κάπου το γαμησες)...
Έτσι, λοιπόν, λέω να πάρω το χαρούμενο λούτρινο Scrat μου αγκαλιά, και να ονειρευτώ ότι το sequel του Despicable me θα αξίζει περισσότερο από τα 3 λεπτά που θα έχει μέσα τα minions...

3 comments:

yvris said...

Χεχε, ενιοτε φωναζω το φιλο μου με το παρατσουκλι Scrat!

black fairy said...

@yvris
Του αρέσουν κι αυτού τόσο πολύ τα φουντούκια? Γενικά είναι υπεργλυκούλης, ο πούστης, όμως... αααχ <3

Anonymous said...

Δεν πας καλα...